I OZ 145/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 2508/10 odrzucające zażalenie J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2011 r.. sygn. akt I SA/Wa 2508/10 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 2508/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie J. M. z dnia 20 listopada 2011 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2508/10 odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2508/10 odrzucającego skargę J. M. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia (...) lipca 2010 r. nr (...) w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2508/10 odrzucił wniosek J. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2508/10 odrzucającego skargę J. M. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia (...) lipca 2010 r. nr (...) w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Od wskazanego postanowienia z dnia 25 października 2011 r. w imieniu J. M. adwokat P. K. wniósł w terminie zażalenie z dnia 20 listopada 2011 r. Wezwaniem z dnia 23 listopada 2011 r. pełnomocnik J. M. został zobowiązany do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego zażalenia poprzez nadesłanie 1 egzemplarza odpisu przedmiotowego zażalenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Ponadto przy piśmie Sądu z dnia 23 listopada 2011 r. do pełnomocnika skarżącej zostało przesłane zarządzenie z dnia 22 listopada 2011 r., którym wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od w/w zażalenia w kwocie 100 złotych, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wskazane pisma z dnia 23 listopada 2011 r. zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej - adwokatowi P. K. w dniu 24 listopada 2011 r., co wynika z zpo znajdującego się w aktach sprawy (k-121). Zatem ostatni dzień terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia i nadesłania żądanego odpisu zażalenia upłynął w dniu 1 grudnia 2011 r. Natomiast – jak wynika z akt sądowych sprawy - uiszczenie wpisu od zażalenia oraz złożenie jego odpisu nastąpiły w dniu 2 grudnia 2011 r., a więc już po zakreślonym terminie. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji uznał, iż w przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej uiścił wpis od zażalenia oraz nadesłał żądany odpis zażalenia po upływie zakreślonego terminu, wobec czego czynności te stosownie do art. 85 P.p.s.a. są bezskuteczne. W zażaleniu na powyższe postanowienie T. M. zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że uzupełnienie braków formalnych zażalenia nastąpiło z uchybieniem terminu w okolicznościach, gdy Sąd ten nie wskazał z jakiego dokumentu wywodzi termin doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych zażalenia pełnomocnika skarżącej oraz naruszenie zasad współżycia społecznego polegające na pozbawieniu uczestników postępowania możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy. Zdaniem skarżącego powołanie przez Sąd pierwszej instancji zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania do usunięcia braków formalnych zażalenia stanowi niewystarczające zapoznanie się ze stanem faktycznym sprawy. Zdaniem skarżącego występujący w niniejszej sprawie zawodowy pełnomocnik uchybił zakreślonemu przez Sąd pierwszej instancji terminowi do uzupełnienia braków formalnych zażalenia bez swojej winy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w terminie. Powyższy przepis z mocy art. 197 § 2 p.p.s.a. ma odpowiednio zastosowane do postępowania toczącego się na skutek zażalenia i upoważnia sąd administracyjny do odrzucenia zażalenia jeżeli strona nie uzupełni w terminie jego braków formalnych. Z akt sprawy wynika, że zarządzeniami z dnia 22 listopada 2011 r. wezwano pełnomocnika skarżącej J. M. do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 20 listopada 2011 r. poprzez nadesłanie 1 egzemplarza odpisu zażalenia oraz uiszczenia wpisu od ww. zażalenia w kwocie 100 złotych, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Przesyłka pocztowa zawierająca przedmiotowe wezwania została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu w dniu 24 listopada 2011 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się na k. 121 akt. sądowych. W tej sytuacji uzupełnienie przez pełnomocnika skarżącej braków formalnych zażalenia w dniu 2 grudnia 2011 r. nastąpiło po terminie zakreślonym przez Sąd pierwszej instancji i skutkować musiało jego odrzuceniem. Naczelny Sąd Administracyjny podziela więc stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Podkreślenia wymaga, że strona w postępowaniu reprezentowana jest przez fachowego pełnomocnika, któremu co do zasady stawia się wyższe wymagania i który powinien mieć świadomość negatywnych skutków jakichkolwiek zaniedbań procesowych. Pełnomocnik skarżącej nie wykazał, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 20 listopada 2011 r. nie zostało mu doręczone, ani też że zostało mu doręczone w innym terminie, niż wskazywałoby na to zwrotne potwierdzenie odbioru. Tak więc Sąd pierwszej instancji kierując się datą wskazaną na tym potwierdzeniu prawidłowo uznał, że uzupełnienie braków formalnych zażalenia nastąpiło z uchybieniem terminu i zażalenie odrzucił. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.