VII SA/Wa 2397/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant ref. staż. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2011 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania kwalifikacji zawodowych skargę oddala Minister Zdrowia decyzją z dnia [...] lipca 2010r. działając na podstawie art. 16b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857, z późn. zm.) w związku z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. z 2008r. Nr 63, poz. 394) oraz art. 4a i art. 33 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437, z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku R. C. o uznanie kwalifikacji w dziedzinie urologii dziecięcej uzyskanych w Królestwie [...] za równoważne z tytułem specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej w Polsce - odmówił uznania tytułu Członka Europejskiej Akademii Urologii Dziecięcej, poświadczonego dokumentem wydanym w [...], przez Połączony Komitet Urologii Dziecięcej, za równoważny z tytułem specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej w Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 13 listopada 2009 r. do Ministra Zdrowia wpłynął wniosek R. C. o uznanie posiadanych przez niego kwalifikacji w dziedzinie urologii dziecięcej za równoważne z tytułem specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej w Polsce. Wnioskodawca jako dokument potwierdzający uzyskanie tytułu specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej przedstawił oryginał dokumentu (dyplom) potwierdzający uzyskanie tytułu Członka Europejskiej Akademii Urologii Dziecięcej (Fellow of the European Academy of Pediatrie Urology). Przedmiotowy dyplom wydany został w październiku 2008 r. przez Połączony Komitet Urologii Dziecięcej (Joint Committee of Pediatrie Urology) z siedzibą w [...]. W ocenie organu przedłożony dyplom, nie spełniał kryteriów określonych w art. 3 ust. 1 lit. c dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 roku w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. Urz. WE L 255 z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.), w stosunku do dokumentów potwierdzających posiadane kwalifikacje, ponieważ nie został wydany przez organ państwa członkowskiego wyznaczony zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi. Wnioskodawca nie posiadał innego dokumentu, wystawionego przez właściwy organ Królestwa [...], który potwierdzałby uzyskanie przez niego tytułu specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej z uwagi na fakt, iż specjalizacja z urologii dziecięcej nie jest wpisana do rejestru specjalizacji medycznych w Królestwie [...]. Ponadto Minister Zdrowia stwierdził, iż wnioskodawca nie mógł zostać wpisany do rejestru specjalistów prowadzonego przez Komitet Rejestracji Specjalistów Medycznych (Medisch Specialisten Registratie Commissie - MSRC) w [...], ponieważ nie posiada tytułu specjalisty, który uprawniałby go do ubiegania się o wpis do rejestru specjalistów medycznych w Królestwie [...]. Nie posiada formalnych kwalifikacji ani uprawnień do pracy jako specjalista w żadnej z istniejących specjalizacji dla lekarzy na terytorium Królestwa [...]. R. C. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Zdrowia z dnia [...] lipca 2010r. Wskazanej decyzji zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że nie przedstawił dokumentu potwierdzającego formalne kwalifikacje zawodowe w zakresie specjalizacji medycznych, w sytuacji gdy przedstawił dokument w postaci dyplomu Członka Europejskiej Akademii Urologii Dziecięcej; - niewłaściwe zastosowanie i wykładnię prawa materialnego, tj. art. 16b ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 roku o zawodach lekarza i lekarza dentysty, polegające na przyjęciu, że wyżej wymieniony dyplom nie jest dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje zawodowe w zakresie specjalizacji medycznych lekarza; - wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na bezpośrednim zastosowaniu przepisów dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7 września 2005 w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. Urz. WE L 255 z 30.09.2005, str. 22 z późn. zm ), w sytuacji, gdy akt tego rodzaju nie stanowi źródła prawa stosowanego bezpośrednio wobec obywateli; - nierozstrzygnięcie istoty sprawy, w sytuacji, gdy wnioskodawca przedstawił dokument potwierdzający formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji, o którym mowa w art. 16b ust. 1 pkt. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty; - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu podstaw prawnych wydania decyzji, gdyż organ powołał w uzasadnieniu decyzji, wyłącznie przepisy dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7 września 2005 w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych; - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieprzytoczenie podstaw faktycznych, dla których organ odmówił mocy dowodowej dyplomowi Członka Europejskiej Akademii Urologii Dziecięcej oraz opiniom Konsultanta Krajowego oraz pozostałym dowodom co do zakresu kwalifikacji zawodowych poświadczonych wyżej wymienionym dyplomem. Skarżący domagał się uchylenia decyzji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że przedłożony dyplom jest dokumentem potwierdzającym jego kwalifikacje. Został on wydany przez "Joint Committee of Pediatrie Urology" (dalej: "JCPU") - Komitet ds. Urologii Dziecięcej powołany przez Europejską Unię Lekarzy Specjalistów (European Union of Medical Specialists dalej: "UEMS"). Organizacja ta, jest związkiem lekarzy, europejskim odpowiednikiem izb lekarskich w poszczególnych krajach, powołanym między innymi w celu ujednolicenia przepisów dotyczących szkolenia specjalizacyjnego i dokształcania ustawicznego. JCPU nie jest towarzystwem naukowym. Dyplom FEAPU nie jest certyfikatem umiejętności wydawanym przez rożne towarzystwa naukowe. Dyplom FEAPU, potwierdza pełne kwalifikacje z zakresu urologii dziecięcej zdobyte w oparciu o zintegrowany dwuletni program szkolenia realizowany w wybranych europejskich centrach urologii dziecięcej i potwierdzone egzaminem. Dalej wskazał, że ani w [...] ani w [...] urologia dziecięca nie jest odrębną specjalnością w dziedzinie medycyny. Urologia dziecięca jest uznawana jako odrębna specjalizacja jedynie w dwóch krajach członkowski Unii Europejskiej, tj. w Czechach i Polsce. Nie było więc możliwe przestawienie dokumentu, wskazanego w decyzji Ministra Zdrowia. Odbyty przez wnioskodawcę program szkolenia i egzamin są jednolite z programem szkolenia wymaganym w Polsce, co zostało potwierdzone przez Zespół Ekspertów pod przewodnictwem Konsultanta Krajowego ds. urologii dziecięcej, powołany przez Ministra Zdrowia w toku postępowania. Wymieniony Zespół pozytywnie zaopiniował odbyty przeze wnioskodawcę program szkolenia i uznał go za równoważny z programem szkolenia w Polsce. Minister Zdrowia, decyzją z dnia [...] września 2010r. działając m. in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 16b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857, z późn. zm.) w związku z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 63, poz. 394) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z załącznikiem nr 1 do obwieszczenia Ministra Zdrowia z dnia 9 marca 2007 r. (M. P. z 2007r. Nr 22, poz. 251), w sprawie wykazu dyplomów, świadectw i innych dokumentów poświadczających formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza i lekarza dentysty będącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, na terytorium Królestwa [...] organem właściwym do wydania dokumentu poświadczającego formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza jest (w oryginalnym brzmieniu): [...], natomiast na terytorium Królestwa [...] organem właściwym do wydania dokumentu poświadczającego formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza jest (w oryginalnym brzmieniu): [...]. Minister Zdrowia prowadził postępowania na podstawie art. 16b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty. W trakcie postępowania badano, czy przedłożony przez wnioskodawcę dokument jest dokumentem potwierdzającym uzyskanie formalnych kwalifikacji w zakresie specjalizacji medycznych, na terenie Królestwa [...], w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b oraz lit. c dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 roku w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. Urz. WE L 255 z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.), który został implementowany do polskiego porządku prawnego w art. 2 ust. 1 pkt 24 ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 63 poz. 394). Przepis art. 16b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. definiuje w jakich przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia stosuje przepisy ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej. W przypadku lekarza, posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, inny niż wymieniony w wykazie, o którym mowa w art. 16a ust. 3 ww. ustawy, wyłącznie na potrzeby uznania tej specjalizacji, minister właściwy do spraw zdrowia stosuje przepisy o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, określone w odrębnych przepisach. Natomiast postępowanie na podstawie art. 16b ust. 1 pkt 2 ww. ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. przeprowadzane byłoby w przypadku lekarza, który posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, wymieniony w wykazie, o którym mowa w art. 16a ust. 3 ww. ustawy, ale nie może przedstawić zaświadczenia wydanego przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzającego faktyczne i zgodne z prawem wykonywanie zawodu jako specjalista w danej dziedzinie na terytorium tego państwa członkowskiego przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia. Wnioskodawca nie przedstawił dokumentu poświadczającego formalne kwalifikacje, nabyte na terytorium Królestwa [...], w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, wymienionego w wykazie, dyplomów, świadectw i innych dokumentów poświadczających formalne kwalifikacje specjalisty w danej dziedzinie medycyny, odpowiadającego specjalizacji II stopnia lub tytułowi specjalisty, uzyskiwanego przez lekarza w Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym nie było możliwe wszczęcie postępowania administracyjnego na podstawie art. 16b ust. 1 pkt. 2 ww. ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. w związku z ustawą z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Nadto wskazano, że postępowanie na podstawie art. 16b ust. 1 pkt 3 ww. ustawy przeprowadzane jest w przypadku lekarza, który posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie Unii Europejskiej i który może przedstawić zaświadczenie, że posiada trzyletnie doświadczenie zawodowe jako specjalista w danej dziedzinie, uzyskane na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które uznało to potwierdzenie kwalifikacji zawodowych zgodnie z wewnętrznymi przepisami tego państwa oraz potwierdziło uzyskane doświadczenie zawodowe. Wnioskodawca nie przedstawił zaświadczenia, że posiada trzyletnie doświadczenie zawodowe jako specjalista w dziedzinie urologii dziecięcej, uzyskane na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które uznało posiadane przez niego potwierdzenie kwalifikacji zawodowych zgodnie z wewnętrznymi przepisami tego państwa oraz potwierdziło uzyskane doświadczenie zawodowe. W związku z powyższym nie było możliwe wszczęcie postępowania administracyjnego na podstawie art. 16b ust. 1 pkt. 3 ww. ustawy w z dnia 5 grudnia 1996 r. w związku z ustawą z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej. W toku postępowania administracyjnego Minister Zdrowia ustalił, iż na terytorium Królestwa [...] lekarz nie może uzyskać tytułu specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej z uwagi na fakt, iż na terytorium Królestwa [...] nie ma programu kształcenia w zakresie specjalizacji lekarskiej z urologii dziecięcej. Z tego względu w Królestwie [...] nie ma lekarzy specjalistów w zakresie urologii dziecięcej. Jednocześnie Minister Zdrowia ustalił, iż przedłożony przez wnioskodawcę dyplom nie uprawnia do rejestracji jako specjalista w żadnej specjalności medycznej na terytorium tego kraju. Zważywszy, że dokument potwierdzający uzyskanie tytułu Członka Europejskiej Akademii Urologii Dziecięcej, wydany został na terytorium Królestwa [...], celem ustalenia stanu faktycznego organ uzyskał informacje w Ministerstwie Zdrowia Publicznego w [...], iż na terytorium Królestwa [...] nie jest możliwe uzyskanie tytułu specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej, bowiem nie ma programu kształcenia w zakresie specjalizacji lekarskiej z urologii dziecięcej. Z tego względu również w Królestwie [...] nie ma lekarzy specjalistów urologii dziecięcej. Jednocześnie Minister Zdrowia ustalił, iż załączony przez wnioskodawcę dyplom nie uprawnia do rejestracji jako specjalista w żadnej specjalności medycznej na terytorium tego kraju. Wnioskodawca nie uzyskał rejestracji jako specjalista w dziedzinie urologii dziecięcej na podstawie przedmiotowego dokumentu ani w Królestwie [...], ani w Królestwie [...] nie tylko z uwagi na fakt, iż przedmiotowy dyplom nie stanowi dokumentu wystawionego przez właściwy organ w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. c dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 roku w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, implementowanej do polskiego porządku prawnego przepisami ustawy z dnia 18 marca 2008 r., ale przede wszystkim z uwagi na fakt, iż w krajach tych nie można uzyskać tytułu specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej, ponieważ nie funkcjonuje ona jako specjalność medyczna. Odnosząc się do zarzutu podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Zdrowia stwierdził, iż podstawą prawną wydania rozstrzygnięcia były przepisy art. 16b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty w związku z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej. W zakresie naruszania art. 107 § 3 k.p.a. organ wskazał, iż w uzasadnieniu własnej decyzji wskazał, iż przedłożony dyplom nie został wydany przez organ państwa członkowskiego wyznaczony zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi. Załączony przez wnioskodawcę dyplom nie jest dokumentem, który potwierdza uzyskanie formalnych kwalifikacji w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, na terytorium Królestwa [...] ani w kraju jego wydania tj. w Królestwie [...]. Nadto organ podniósł, że wnioskodawca był informowany pisemnie i ustnie o prawach strony w postępowaniu administracyjnym wynikających z art. 10 § 1, art. 73 § 1 art. 58 i art. 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. R. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] września 2010 r., utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. naruszenie art. 8, 11, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu treści przepisów, które organ wskazał jako podstawę prawną decyzji - poprzestanie na wskazaniu art. 16b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 roku o zawodach lekarza i lekarza dentysty w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 18 marca 2008 roku o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, przy jednoczesnym zaniechaniu uzasadnienia dla zastosowania wskazanego przepisu, zamieszczeniu w decyzji obszernego uzasadnienia przepisów, które nie stanowiły podstawy prawnej rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, tj. art. 16b ust. 1 pkt 2 oraz art. 16b ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r.; 2. naruszenie art. 8, 11, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji, polegające na nie wskazaniu materialno-prawnej podstawy wydania decyzji i ograniczeniu się do ogólnego przepisu kompetencyjnego (art. 4 ustawy z dnia 18 marca 2008 roku o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych), oraz artykułu zawierającego normę odsyłającą (art. 16b ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r.), który wskazuje jedynie, jaką grupę przepisów należy stosować; 3. naruszenie art. 7, 77, 80 k.p.a. w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji, polegające na wadliwej ocenie materiału dowodowego i braku rozważenia wszystkich okoliczności, nieuwzględnieniu faktu odbycia dwuletniego szkolenia specjalizacyjnego (stażu) w szpitalu klinicznym w [...] oraz nieuwzględnienie złożenia w 2008 roku ogólnoeuropejskiego egzaminu z zakresu urologii dziecięcej; 4. naruszenie art. 77, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu odmowy mocy dowodowej dyplomu Członka Europejskiej Akademii Urologii Dziecięcej oraz opinii Zespołu Ekspertów, powołanego przez Ministra Zdrowia w toku postępowania, z których wynika, że krajowy program szkolenia i egzamin w dziedzinie urologii dziecięcej są jednolite z programem szkolenia oraz egzaminem odbytym przez skarżącego za granicą; 5. naruszenie art. 8 k.p.a., tj. zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej, w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji, poprzez arbitralne i "automatyczne" przyjęcie, że skarżący nie posiada kwalifikacji zawodowych, które można uznać za równoważne z tytułem specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej na terytorium Polski, podczas gdy z dokumentów wynika, że kwalifikacje oraz dorobek zawodowy i naukowy skarżącego są co najmniej porównywalne z kwalifikacjami koniecznymi do uzyskania tytułu specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej na terytorium Polski; 6. naruszenie art. 7 k.p.a., tj. zasady praworządności, poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji, polegającym nie uwzględnieniu opinii Zespołu Ekspertów pod przewodnictwem Konsultanta Krajowego ds. urologii dziecięcej, oraz nieuzasadnionej odmowie uznania kwalifikacji zawodowych za równoważne z tytułem specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej w Polsce osobie, która wykazała, że posiada unikalny dorobek zawodowy i kwalifikacje; II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na: 1. niewłaściwej wykładni prawa materialnego, tj. art. 16b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. w zw. z art. 10 lit. d Dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7 września 2005 roku w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U.UE.L.05.255.22 – dalej "Dyrektywa"), polegającej na błędnym przyjęciu, że dyplom Członka Europejskiej Akademii Urologii Dziecięcej nie jest "innym dokumentem" potwierdzającym kwalifikacje zawodowe w zakresie specjalizacji medycznych lekarza w rozumieniu wskazanego przepisu; 2. niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego, tj. art. 16b ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16a ust. 3 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. w zw. z art. 21 Dyrektywy, polegającym na przyjęciu, że dla skorzystania z dobrodziejstw wynikających z art. 16b ust. 1 pkt 1 ustawy skarżący powinien legitymować się dokumentem wymienionym w wykazie, o którym mowa w art. 16a ust. 3 ww. ustawy, co uzasadniałoby zastosowanie systemu automatycznego uznawania kwalifikacji zawodowych; 3. niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego, tj. art. 16b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. w zw. z art. 10 lit. d Dyrektywy, polegającym na przyjęciu, że brak możności wylegitymowania się dokumentem określonym w wykazie, o którym mowa w art. 16a ust. 3 ustawy, stanowi wystarczającą przesłankę odmowy uznania kwalifikacji skarżącego za równoważne z tytułem specjalisty w zakresie urologii dziecięcej w Polsce, podczas gdy przepis artykułu 16b ust. 1 pkt 1ww. ustawy zawiera jedynie wskazanie jaką grupę przepisów należy stosować w odniesieniu do osoby spełniającej określone warunki; 4. naruszenie art. 16 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. w zw. z art. 10 lit. d Dyrektywy oraz w zw. z art. 45 względnie art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, tj. naruszenie swobody przepływu pracowników oraz przedsiębiorczości w ramach Unii Europejskiej, poprzez niezastosowanie tych przepisów w ocenie prawnej sprawy; 5. naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, tj. zasady równości wobec prawa, polegające na tym, że organ zaniechał wypowiedzenia się co do tego, czy szkolenie oraz odbyty egzamin skarżącego, odpowiadają krajowemu programowi szkolenia oraz egzaminowi specjalistycznemu. Skarżący domagał się uchylenia decyzji Ministra Zdrowia z dnia [...] września 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w latach 2005 - 2007 odbył staż specjalizacyjny w dziedzinie urologii dziecięcej na oddziale urologii dziecięcej szpitala uniwersyteckiego w [...] ([...]). Program stażu został zatwierdzony przez Komitet ds. Urologii Dziecięcej z siedzibą w [...] - JCPU, powołany w celu stworzenia jednolitych ogólnoeuropejskich zasad szkolenia lekarzy specjalistów w dziedzinie urologii dziecięcej. Wskazany Komitet został utworzony przy Europejskiej Unii Lekarzy Specjalistów - UEMS, która powołana została przede wszystkim w celu ujednolicenia przepisów dotyczących szkolenia specjalizacyjnego i dokształcania ustawicznego. Zgodnie z zasadami określonymi przez JCPU dwuletnie szkolenie specjalizacyjne (staż) odbywa się w akredytowanym ośrodku w Europie oraz kończy się złożeniem egzaminu. Po odbyciu szkolenia specjalizacyjnego w szpitalu klinicznym w [...], złożył z wynikiem pozytywnym ogólnoeuropejski egzamin z zakresu urologii dziecięcej. Egzamin ten odbył się 23 kwietnia 2008 roku w [...]. Złożenie tego egzaminu upoważnia go do posługiwania się tytułem Członka Europejskiej Akademii Urologii Dziecięcej, w skrócie - FEAPU. Przed odbyciem szkolenia i uzyskaniem dyplomu, skarżący obronił w 2003 roku na Akademii Medycznej [...] rozprawę doktorską dotyczącą czynności dolnych dróg moczowych u dzieci i uzyskał tytuł naukowy doktora nauk medycznych. W okresie od 1998 do 2004 odbył w Klinice Chirurgii i Urologii Dziecięcej [...] szkolenie specjalizacyjne z zakresu chirurgii dziecięcej. Skarżący jest autorem licznych publikacji naukowych przede wszystkim z zakresu urologii dziecięcej (w języku polskim i angielskim), które ukazały się w krajowych i międzynarodowych periodykach specjalistycznych. W październiku 2008 roku, tj. po uzyskaniu dyplomu, zwrócił się do Ośrodka Uznawania Kwalifikacji przy Naczelnej Izbie Lekarskiej o uznanie kwalifikacji zawodowych z zakresu urologii dziecięcej w Polsce. W odpowiedzi Kierownik Ośrodka Uznawania Kwalifikacji przy Naczelnej Izbie Lekarskiej wskazał, że: " (...) Specjalizacja w dziedzinie urologii dziecięcej nie jest wymieniona w pkt. 5.1.3 załącznika V do Dyrektywy (2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych) i w związku z tym nie podlega automatycznemu uznaniu. Co za tym idzie, samorząd lekarski nie jest organem właściwym do uznawania tytułu specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej. (...) lekarz może wystąpić do Ministra Zdrowia o uznanie takiej specjalizacji w trybie określonym w art. 16b ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty (...)". Mając na względzie stanowisko Ośrodka Uznawania Kwalifikacji przy Naczelnej Izbie Lekarskiej skarżący wystąpił do Ministra Zdrowia z wnioskiem o uznanie posiadanych kwalifikacji zawodowych w dziedzinie urologii dziecięcej za równoważne z tytułem specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej w Polsce. Dalej skarżący podnosił, że system uznawania kwalifikacji zawodowych stanowi realizację podstawowych swobód traktatowych jakimi są: swoboda przepływu osób, świadczenia usług i przedsiębiorczości. Wskazał, że na wspólnotowy system uznawania kwalifikacji zawodowych składają się: system automatycznego uznawania kwalifikacji zawodowych (tzw. system szczególny) oraz tzw. system ogólny. System automatycznego uznawania kwalifikacji zawodowych uregulowany został w art. 21 i następnych Dyrektywy, natomiast system ogólny w art. 10 i następnych Dyrektywy. Istota systemu automatycznego uznawania kwalifikacji zawodowych w odniesieniu do lekarza specjalisty sprowadza się do tego, że Państwo Członkowskie musi uznać kwalifikacje zawodowe lekarza legitymującego się określonymi dokumentami bez możliwości dodatkowego merytorycznego badania posiadanych przez niego kompetencji. W art. 21 ust. 1 Dyrektywy wskazano, że w celu skorzystania z tego systemu wnioskodawca musi się legitymować dokumentami okreslonymi w części 5.1.2 załącznika nr 5 do Dyrektywy. Systemem automatycznego uznawania są objęte wyłącznie te specjalizacje lekarskie, które zostały wymienione w części 5.1.3 załącznika nr 5 do Dyrektywy. Część 5.1.2 załącznika nr 5 do Dyrektywy zawierająca wykaz dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji przez lekarzy specjalistów została implementowana do prawa krajowego w art. 16a ust. 3 ustawy oraz wydanym na jego podstawie obwieszczeniu Ministra Zdrowia (M.P. z 2007r. Nr 22, poz. 251). Część 5.1.3 załącznika nr 5 do Dyrektywy zawierająca wykaz specjalizacji podlegających automatycznemu uznaniu została z kolei implementowania w art. 20a ust. 2 ustawy oraz wydanym na jego postawie obwieszczeniu Ministra Zdrowia (M.P. z 2007r. Nr 22, poz. 252). Konsekwencją braku możliwości przedłożenia przez wnioskodawcę dokumentów wyszczególnionych w części 5.1.2 załącznika nr 5 do Dyrektywy lub tego, że dana specjalizacja nie jest wymieniona części 5.1.3 załącznika nr 5 do Dyrektywy jest to, że do takiego wnioskodawcy nie ma zastosowania system automatycznego uznawania kwalifikacji zawodowych, a nie to, że kwalifikacje zawodowe wnioskodawcy nie mogą być uznane. Uznanie to może bowiem nastąpić w inny trybie, a mianowicie w ramach tzw. systemu ogólnego. Istota systemu ogólnego uznawania kwalifikacji zawodowych sprowadza się do porównania przez uprawniony organ państwa przyjmującego czasu trwania kształcenia oraz zawartości programu kształcenia, jakie wnioskodawca odbył w innym Państwie Członkowskim, z programem oraz długością kształcenia obowiązującym w państwie przyjmującym. Porównanie to obejmuje między innymi zakres kompetencji zawodowych wnioskodawcy oraz musi uwzględniać jego doświadczenie zawodowe. Istnienie systemu ogólnego jest uzasadnione tym, że na poziomie wspólnotowym Państwa Członkowskie nie wypracowały jednolitego stanowiska co do minimalnego zakresu kształcenia w określonych zawodach (specjalnościach), przez co stosowanie systemu automatycznego w odniesieniu do tych zawodów (specjalności) okazało się niemożliwe. W odniesieniu do lekarzy system ogólny ma posiłkowo zastosowanie wtedy, gdy osoba nie spełnia wszystkich warunków umożliwiających uznanie jej kwalifikacji w ramach systemu automatycznego i dotyczy on między innymi specjalizacji lekarskich, które nie zostały wpisane do załącznika 5.1.3 Dyrektywy , bądź też - jak to zostało wskazane w motywie 17 preambuły do Dyrektywy - gdy wnioskodawca z pewnych wyjątkowych przyczyn nie spełnia warunków koniecznych do skorzystania z systemu automatycznego. Funkcjonowanie systemu ogólnego zostało uregulowane przez ustawodawcę wspólnotowego w art. 10 i następnych Dyrektywy. Przy czym art. 10 nie zawiera odesłania ani do części 5.1.2 ani do części 5.1.3 załącznika nr 5 do Dyrektywy, ponieważ ma on mieć zastosowanie właśnie w tych przypadkach, w których wnioskodawca nie posiada dokumentów tam wskazanych. Art. 10 Dyrektywy został implementowany do krajowego porządku prawnego w art. 16b ustawy. Art. 16b ustawy nakazuje stosowanie przepisów o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej określonych w przepisach odrębnych. Zasady odrębne, o których mowa, zostały określone w ustawie z dnia 18 marca 2008r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Uwzględniając prowspólnotową dyrektywę wykładni prawa krajowego uznać należy, że warunkiem wystarczającym do zastosowania ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej w zw. z art. 16b ust. 1 pkt 1 ustawy jest uzyskanie przez wnioskodawcę kwalifikacji zawodowych poza granicami Polski. Wadliwa była odmowa uznania kwalifikacji skarżącego za równoważne z tytułem specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej dlatego, że nie przedłożył on dokumentu, o którym mowa w obwieszczeniu (a zatem w części 5.1.2 załącznika nr 5 do Dyrektywy), skoro system ogólny uznawania kwalifikacji, oparty jest właśnie na założeniu, że wnioskodawca takiego dokumentu nie posiada. System ogólny uznawania kwalifikacji zawodowych został uzupełniony o tzw. środki kompensacyjne. W przypadku stwierdzenia znaczących różnic w programie kształcenia wnioskodawcy w odniesieniu do systemu kształcenia obowiązującego w państwie przyjmującym, organ uznający kwalifikacje może zobowiązać wnioskodawcę do odbycia stażu adaptacyjnego lub testu umiejętności, przy czym środki te mogą być stosowane jedynie wtedy, gdy stwierdzone różnice programowe są istotne. Dodatkowo skarżący powoływał się na wyroki Trybunału Sprawiedliwości wydane w sprawach C-226/86, C- 340/89, C-31/00. W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów wskazanych w skardze podniósł, że skarżący nie przedstawił dokumentu, który potwierdzałby uzyskanie tytułu specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. c dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 roku w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, wystawionego przez właściwy organ, którym zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. d ww. dyrektywy, jest każdy organ lub jednostka upoważniona przez Państwa Członkowskie do wystawiania lub przyjmowania świadectw wykształcenia i innych dokumentów lub informacji, przyjmowania wniosków i podejmowania decyzji. Skarżący nie udokumentował, że uzyskał rejestrację jako specjalista w dziedzinie urologii dziecięcej na podstawie przedmiotowego dokumentu ani w Królestwie [...], ani w Królestwie [...] nie tylko z uwagi na fakt, iż przedmiotowy dokument nie stanowi dokumentu w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. c dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r., ale przede wszystkim z uwagi na fakt, iż w krajach tych nie można uzyskać tytułu specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej, ponieważ nie funkcjonuje ona jako specjalność medyczna. Organ zaprzeczył aby zespół opiniodawczo-doradczy pod przewodnictwem konsultanta krajowego w dziedzinie urologii dziecięcej stwierdził, iż skarżący złożył egzamin potwierdzający jego kwalifikacje zawodowe odpowiadający egzaminowi wymaganemu do uzyskania tytułu specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej w Polsce. Zespół stwierdził jedynie, że skarżący zrealizował program szkolenia niezbędny do przystąpienia do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego w dziedzinie urologii dziecięcej. Minister Zdrowia wskazał, że w uzasadnieniu decyzji podał przyczyny, z powodu, których dokument wydany w [...] ([...]) w 2008 r., nie spełnia warunku dokumentu potwierdzającego uzyskanie kwalifikacji zawodowych w specjalności urologia dziecięca. Nadto wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się wszczynając postępowania w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 16b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Postępowanie nie mogło zostać wszczęte na podstawie art. 16b ust. 1 pkt 2 lub art. 16b ust. 1 pkt 3 ww. ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r., ponieważ skarżący nie przedstawił dokumentów niezbędnych, do wszczęcia postępowania na podstawie tych przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna. Nie ulega wątpliwości, iż w stanie faktycznym sprawy nie miała zastosowania zasada automatycznego uznania kwalifikacji zawodowych, gdyż jest ona ograniczona jedynie do określonych kwalifikacji wskazanych w załączniku do dyrektywy i dokonywana jest w oparciu o odpowiednie dokumenty potwierdzające formalne kwalifikacje. Skoro specjalizacja w dziedzinie urologii dziecięcej nie została wymieniona w pkt. 5.1.3 załącznika V do Dyrektywy (2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych) to nie podlegała automatycznemu uznaniu. Dlatego samorząd lekarski nie był organem właściwym do uznawania tytułu specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej. W takim przypadku – określonym w art. 16b ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, organem uznającym był Minister Zdrowia. Minister Zdrowia prowadzący postępowanie w przedmiocie uznania kwalifikacji lekarza specjalisty urologii dziecięcej zobowiązany był stosować zasady ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych określone w ustawie z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej ( Dz. U. z 2008r. Nr 63, poz. 394). System ogólny oparty jest na założeniu, że jeżeli dana osoba posiada prawo wykonywania zawodu w jednym z państw członkowskich, to tym samym powinna być upoważniona do wykonywania tego zawodu na terenie całej Wspólnoty. Istotą tego systemu jest porównywanie przez uprawniony organ danego państwa czasu trwania kształcenia oraz zawartości programu kształcenia, jakie wnioskodawca odbył w państwie pochodzenia, z programem oraz długością kształcenia obowiązującym w państwie przyjmującym. Ponadto porównanie to obejmuje zakres kompetencji zawodowych. W przypadku stwierdzenia znaczących różnic w programie kształcenia lub zakresie czynności, do jakich dana osoba jest uprawniona, organ uznający kwalifikacje może zobowiązać wnioskodawcę do odbycia stażu adaptacyjnego lub przystąpienia do testu umiejętności. Przepis art. 16 b ustawy z dnia 5 grudnia 1996r. stanowi implementację art. 10 lit. b, d oraz g dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, s. 22 z późn. zm.). Przewiduje on stosowanie zasad systemu ogólnego także w przypadku uznawania specjalizacji lekarskiej niewpisanej do odpowiedniego załącznika dyrektywy. Minister Zdrowia prowadził postępowania zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty. W trakcie postępowania zasadnie uznał, że przedłożony przez wnioskodawcę dokument ( dyplom) nie jest innym niż wymieniony w wykazie, o którym mowa w art. 16a ust. 3 ww. ustawy, dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji lekarskiej, w rozumieniu dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. Przepis art. 3 ust. 1 lit. b oraz lit. c dyrektywy stanowi legalną definicję używanych w dyrektywie pojęć, a podobną definicję pojęć zastosowano w art. 2 ust. 1 pkt 6 i 24 ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 63 poz. 394), która miała również w sprawie zastosowanie . Zastosowanie przepisów ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, ma miejsce między innymi w przypadku lekarza, posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych, inny niż wymieniony w wykazie, o którym mowa w art. 16a ust. 3 ww. ustawy, wyłącznie na potrzeby uznania tej specjalizacji. Zdaniem skarżącego przedłożył on właśnie taki dokument. W toku postępowania administracyjnego Minister Zdrowia ustalił, iż w [...] (gdzie pracuje skarżący) lekarz nie może uzyskać tytułu specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej bowiem, nie występuje tam taka specjalizacja lekarska. Dokument potwierdzający uzyskanie tytułu Członka Europejskiej Akademii Urologii Dziecięcej, wydany został na terytorium [...], dlatego organ prowadzący postępowanie ustalił w Ministerstwie Zdrowia Publicznego w [...], iż na terytorium [...] nie jest możliwe uzyskanie tytułu specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej, gdyż takiej specjalizacji lekarskiej tam nie ma. Z niekwestionowanych ustaleń organu wynika, że wnioskodawca nie uzyskał rejestracji jako specjalista w dziedzinie urologii dziecięcej na podstawie przedmiotowego dokumentu ani w Królestwie [...], ani w Królestwie [...], ponieważ nie funkcjonuje w tych państwach taka specjalność medyczna. Poza tym słusznie organ stwierdził, iż przeszkodą do uznania kwalifikacji zawodowych jest fakt, iż dyplom którym posługuje się skarżący nie stanowi dokumentu wystawionego przez właściwy organ w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. c dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 roku w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, implementowanego do polskiego porządku prawnego przepisami ustawy z dnia 18 marca 2008 r. ( art. 2 ust 1 pkt 6 i 24 ), który potwierdzałby uzyskanie tytułu specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej. Zatem wbrew twierdzeniom skargi organ nie wymagał od skarżącego przedłożenia dokumentu potwierdzającego formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznej urologia dziecięca, o którym mowa w art. 16a ust. 3, ale "innego dokumentu" o jakim mowa w art. 16 b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. - wystawionego przez właściwy organ, potwierdzającego formalne kwalifikacje. Dopiero spełnienie wymagań prawem określonych, skutkowałoby zastosowaniem systemu ogólnego uznawania kwalifikacji zawodowych i koniecznością porównania przez organ państwa przyjmującego czasu trwania kształcenia oraz zawartości programu kształcenia, jakie wnioskodawca odbył w innym Państwie Członkowskim, z programem oraz długością kształcenia obowiązującym w państwie przyjmującym, z uwzględnieniem doświadczenia zawodowego. Jednak przepis art. 16 b ustawy z dnia 5 grudnia 1996r. wskazuje wyraźnie, iż procedura ta ma miejsce w sytuacji gdy wnioskodawca dysponuje już dokumentem wystawionym przez organ państwa członkowskiego, ale innym niż wskazany w obwieszczeniu Ministra Zdrowia z dnia 9 marca 2007 r. w sprawie wykazu dyplomów, świadectw i innych dokumentów poświadczających formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza i lekarza dentysty będącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej (M.P. z 2007r. Nr 22, poz. 251). Nie jest wystarczającym do zastosowania ustawy o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej w zw. z art. 16b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996r., uzyskanie kwalifikacji zawodowych poza granicami Polski, potwierdzonych przez dowolny podmiot - w tym wypadku ponadnarodową organizację lekarską. Należy również podkreślić, że zgodnie z pkt 12 preambuły do Dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 7 września 2005 roku w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U.UE.L.05.255.22) dyrektywa dotyczy uznawania przez Państwa Członkowskie kwalifikacji zawodowych uzyskanych w innym Państwie Członkowskim. Tym samym odmowa uznania kwalifikacji zawodowych skarżącego nie ma cech dyskryminujących i utrudniających swobodny przepływ usług, w sytuacji gdy na terenie państwa pobytu nie jest on specjalistą w dziedzinie urologii dziecięcej, skoro takiej specjalności w [...] nie ma. Stwierdzić należy, że dorobek oraz doświadczenie zawodowe skarżącego nigdy nie były kwestionowane w toku postępowania administracyjnego. Powołany w toku postępowania zespół opiniodawczo-doradczy pod przewodnictwem konsultanta krajowego w dziedzinie urologii dziecięcej potwierdził, iż skarżący zrealizował program szkolenia niezbędny do przystąpienia do Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego w dziedzinie urologii dziecięcej. Jednak na gruncie obowiązujących przepisów art. 16 b ustawy z dnia 5 grudnia 1996r. – nabyte umiejętności i wiedza, same w sobie nie stanowią podstawy do uznania, iż są równoważne z tytułem specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej w Polsce. Odnosząc się do zarzutu skargi, mającego zdaniem Sądu podstawowe znaczenie, to jest naruszenia prawa materialnego, polegającego na niewłaściwym zastosowaniu art. 16b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r., poprzez wadliwe przyjęcie, że dla skorzystania z tego przepisu, wnioskodawca powinien legitymować się dokumentem wymienionym w wykazie, o którym mowa w art. 16a ust. 3 ww. ustawy, należy wskazać, że jest on całkowicie chybiony. Z uzasadnienia decyzji wydanych przez Ministra Zdrowia, wynika bowiem jednoznacznie, iż stosując procedurę z art. 16b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r., organ nie wymagał aby wnioskodawca dysponował dokumentem o którym mowa w art. 16a ust. 3 ww. ustawy, ale innym dokumentem, jednak wystawionym przez właściwy organ, którym zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. d ww. Dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r, w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, (implementowany w art. 2 ust. 1 pkt 24 w zw. z pkt 6 ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej ) - jest każdy organ lub jednostka upoważniona przez Państwa Członkowskie do wystawiania lub przyjmowania świadectw wykształcenia i innych dokumentów lub informacji, przyjmowania wniosków i podejmowania decyzji. Taka ocena wydanych decyzji stanowi, iż dalsze zarzuty skargi związane z brakiem możliwości wylegitymowania się skarżącego dokumentem określonym w wykazie, o którym mowa w art. 16a ust. 3 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r., nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Nadto jako bezzasadne Sąd ocenił zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów o charakterze procesowym w tym art. 8, 11, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji oraz art. 7, 77, 80 k.p.a. Stwierdzić bowiem należy, iż przy ich formułowaniu przyjęto założenie, iż dyplom Członka Europejskiej Akademii Urologii Dziecięcej jest dokumentem równoważnym z tytułem specjalisty w dziedzinie urologii dziecięcej w Polsce. Ta okoliczność zaś, stanowiła cześć oceny o charakterze materialnoprawnym. Gdyby nawet przyznać skarżącemu rację co do niedostatecznego wyjaśnienia wszystkich przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie, to jest to wadliwość samego uzasadnienia decyzji, pozostająca bez wpływu na rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.