VII SA/Wa 2393/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2011r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. skargę oddala Decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...], Wojewoda [...], działając w oparciu o art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego -Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej: kpa), po rozpoznaniu odwołania G. i K. J. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...], odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, z garażem podziemnym w bryle budynku (kategoria obiektu budowlanego I) wraz z elementami zagospodarowania terenu, na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. K. w W., uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...]w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Z akt postępowania wynika, że Prezydent [...] decyzją z dnia [...] września 2007 r., Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, z garażem podziemnym w bryle budynku (kategoria obiektu budowlanego I) wraz z elementami zagospodarowania terenu, na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. K. w W. W dniu 5 sierpnia 2008 r. do organu I instancji wpłynął wniosek K. i G. J. oraz M. M. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją. Wnioskodawcy wskazali, że nie brali udziału w postępowaniu zakończonym powyższą decyzją, bez własnej winy, natomiast realizowana inwestycja narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), ponieważ w wydanym zezwoleniu na ścianie budynku oddalonej 3 metry od granicy działki przewidziano usytuowanie okien w ramie z profili aluminiowych, nieotwieranych o klasie odporności ogniowej EI 60. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] znak: [...] odmówił wznowienia postępowania wskazując na brak interesu prawnego wnioskodawców. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując konieczność wznowienia postępowania. Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] umorzył wznowione postępowanie. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawcy nie mają przymiotu strony postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., Nr [...]. Po rozpatrzeniu odwołania G. i K. J. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda [...] zwrócił uwagę, że po wznowieniu postępowania organ zobligowany jest wydać rozstrzygniecie przewidziane w art. 151 kpa. W konsekwencji, w przypadku uznania, że wnioskodawcy nie są stroną należało odmówić uchylenia kwestionowanej decyzji, nie zaś orzekać o umorzeniu postępowania wznowieniowego. Ponadto organ II instancji stanął na stanowisku, iż w przedmiotowej sprawie otwory okienne zostały usytuowane niezgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. tj. w odległości ok. 3 m od granicy działki, a tym samym nieruchomość skarżących leży w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Prezydent [...], ponownie rozpatrując sprawę, decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...], odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] z uwagi na fakt, iż wnioskodawcy G. J. i K. J. nie są stronami postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją. W uzasadnieniu wskazał, że projekt budowlany budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...]przy ul. K. z wypełnieniem otworów w ścianie od strony północnej (oddalonej o 3 m o granicy działki) przeszkleniem w ramie odporności ogniowej El 60 spełnia warunki określone w rozporządzeniu Ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie. Organ I instancji stwierdził, że skoro inwestycja jest zaprojektowana z zachowaniem odległości przewidzianych w rozporządzeniu, wówczas nie może być mowy o oddziaływaniu przedmiotowego obiektu na okoliczne nieruchomości. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] Wojewoda [...] wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] września 2010 r., którą uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał ją do ponownego rozpatrzenia przez Prezydenta [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z akt przedmiotowej sprawy projekt budowlany zatwierdzony kwestionowaną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] przewiduje realizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem podziemnym w bryle budynku (kategoria obiektu budowlanego I) wraz z elementami zagospodarowania terenu, na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. K. w W. Północna ściana projektowanego budynku oddalona jest od granicy działki sąsiedniej tj. nieruchomości oznaczonej w ew. gruntu [...] o 3 m i 4 m. Biorąc pod uwagę ten stan faktyczny Wojewoda [...] powołał się na regulację zawartą w § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. i zauważył, że w części ściany oddalonej o 4 m od granicy działki sąsiedniej usytuowane są okna na pierwszej i drugiej kondygnacji zgodnie z wymaganiami określonymi w § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, co jest okolicznością bezsprzeczną i niekwestionowaną przez strony. Spornym są natomiast otwory usytuowane na pierwszym piętrze - drugiej kondygnacji w odległości 3 m od granicy działki. Przyjęcie, że otwory te są otworami okiennymi przesądza -zdaniem Wojewody [...] - o przyznaniu skarżącym przymiotu strony niniejszego postępowania. Usytuowanie otworów okiennych niezgodnie z przepisami warunków technicznych tj. w odległości 3 m od granicy działki i jednoczesne pozbawienie właścicieli nieruchomości sąsiedniej prawa strony wiązałoby się z sytuacją w której podmioty sąsiadujące z inwestycją realizowaną niezgodnie z przepisami prawa byłyby pozbawione możliwości obrony swoich praw. Ponadto Wojewoda [...] uznał, że otwory umieszczone na 2 kondygnacji są oknami. Wprawdzie są one nieotwieralne oraz mają odporność El – 60, jednakże nie pozbawia to tych otworów cech okna, nie są one również tożsame z luksferami. Zdaniem organu okna nieotwieralne z przezroczystą szybą są oknami. Również w projekcie budowlanym w części opisowej wykończenia i wyposażenia budynku w akapicie dotyczącym okien i drzwi balkonowych jest informacja, iż otwory usytuowane na elewacji północnej w odległości mniejszej niż 4 m. od granicy działki wykonane będą z materiałów zapewniających klasę odporności ogniowej El 60. Ponadto w części rysunkowej otwory te również są definiowane jako okna (nr rysunku B - A - 502a) i zawierają jedynie uwagę: "okno o odporności ogniowej El 60". Ponadto Wojewoda [...] zauważył, że brak jest podstaw do uznania, że projektowana ściana budynku jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, a otwory w niej usytuowane nie są oknami tylko materiałami przepuszczającymi światło określonymi w § 232 ust. 6 ww. rozporządzenia, albowiem stosownie do treści § 235 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wznosić na własnym fundamencie lub na stropie, opartym na konstrukcji nośnej o odporności ogniowej nie niższej od odporności ogniowej ściany oraz wysunąć tę ścianę o co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej EI 60. W świetle powyższej regulacji ściana projektowanego budynku nie może być utożsamiana ze ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Uzasadniając zastosowanie art. 138 § 2 kpa Wojewoda [...] podniósł, że organ I instancji odmówił uchylenia kwestionowanej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2007 r. uznając, że skarżący nie są stronami postępowania. W konsekwencji prowadzenie przez organ II instancji całego postępowania wznowieniowego mającego na celu ustalenie czy, kwestionowana decyzja jest zgodna z prawem w sytuacji gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania uznając, że wnioskodawca nie ma przymiotu strony prowadziłoby w istocie do jednoinstancyjności postępowania. Powyższa decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. została zaskarżona przez M. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 138 § 2 kpa poprzez zaniechanie merytorycznego rozpoznania sprawy i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania do organu pierwszej instancji, - niezastosowanie § 155, § 299 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, że doświetle nieotwieralne jest oknem, skoro wg § 155 rozporządzenia istotą pojęcia okna w budynku mieszkalnym jest możliwość otwierania jego co najmniej 50% powierzchni, - naruszenie § 232 § 6 i 235 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, iż budynek narusza treść ww. przepisów i oddziałuje na nieruchomość sąsiednią, - naruszenie art. 28 kpa poprzez przyjęcie iż podmiot odwołujący się ma przymiot strony tj. interes prawny w postępowaniu. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ powinien był rozpoznać sprawę co do istoty nie zaś dokonywać oceny merytorycznej (błędnej) i kierować sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącego organ całkowicie błędnie ustalił, iż nieotwieralne przezroczyste doświetla usytuowane na elewacji północnej są oknami. Z tego wadliwego ustalenia wynika w konsekwencji błędne przyjęcie, iż naruszona została odległość minimalna określona w § 12 rozporządzenia a co za tym idzie - iż odwołujący się od decyzji Prezydenta [...] mają przymiot strony w postępowaniu. Wskazał, że rozporządzenie o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie zawiera definicji pojęcia "okno", jednakże w § 155 wyraźnie stanowi, iż podstawową cechą okna w budynku mieszkalnym jest możliwość otwierania jego co najmniej 50% powierzchni. Skoro zaprojektowane doświetla nie dają się otworzyć to nie spełniają funkcji okna, a jedynie funkcję naświetlania pomieszczenia. Dodatkowo z § 299 rozporządzenia wynika, że podstawową cechą jest "otwieralność" okien, natomiast jedynie dodatkowym argumentem jest spełnienie przez takie doświetla parametrów opisanych w § 232 ust. 6 co do ogniotrwałości. Podkreślił, że przepis ten nie stawia wymogu użycia luksferów lub cegły ceramicznej, podając te rozwiązania jako przykładowe oraz nie wypowiada się na temat stopnia przejrzystości takich doświetli - co oznacza iż mogą one być przezroczyste. W tym zakresie Wojewoda nie może domniemywać wymogu "nieprzezroczystości" skoro wymóg taki nie jest jednoznacznie wyrażony w przepisie prawa. Wskazał ponadto, iż prawidłowość zainstalowania spornych doświetli w ścianie znajdującej się 3 m od granicy nieruchomości potwierdza stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2010 roku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W konsekwencji sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga powinna zostać oddalona, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie należy stwierdzić, że Wojewoda [...] w sposób właściwy nakazał Prezydentowi [...] wznowienie postępowania administracyjnego w drodze postanowienia, a następnie wydanie jednego z rozstrzygnięć określonych w art. 151 kpa. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, jak również ugruntowanym orzecznictwem i poglądami doktryny w sytuacji, gdy strona występuje z żądaniem wznowienia postępowania wskazując na przesłankę wyrażoną w art. 145 § 1 pkt 4, zaś ustalenie istnienia interesu prawnego strony wymaga przeprowadzenia odpowiedniego postępowania wyjaśniającego, organ nie może ograniczyć się do odmowy wznowienia z przyczyn podmiotowych, lecz powinien dokonać odpowiednich ustaleń w toku wznowionego postępowania. Natomiast po wznowieniu postępowania organ uprawniony jest wyłącznie do wydania decyzji przewidzianej w katalogu rozstrzygnięć zawartym w art. 151 § 1 i 2 kpa. W konsekwencji jako prawidłowe należy uznać decyzje Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] oraz z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...]. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...] należy w pierwszej kolejności odnieść się do istoty sporu, który w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy G. i K. J. dysponują przymiotem strony w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielającej M. Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. K. w W., ze względu na charakter otworów znajdujących się w ścianie północnej budynku objętego projektem zatwierdzonym decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] września 2007 r. Nr [...]. W niniejszej sprawie poza sporem jest, że działka wnioskodawców G. i K. J. sąsiaduje z działką o nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. K. w W., na której M. Z. realizuje inwestycję w postaci domu mieszkalnego jednorodzinnego, z garażem podziemnym. Realizowany budynek zwrócony jest w stronę działki wnioskodawców ścianą północną. Północna ściana projektowanego budynku oddalona jest od granicy działki G. i K. J. (nr ew. gruntu [...]) odpowiednio o 3 m. i 4 m., przy czym w części ściany na pierwszym piętrze - drugiej kondygnacji oddalonej o 3 m od granicy działki sąsiedniej usytuowane są otwory, które wypełnione są przeszkleniem o odporności ogniowej EI 60. Otwory obramowane są stolarką aluminiową, a wstawiona szyba jest całkowicie przezroczysta. Należy podkreślić, że analiza charakteru spornych otworów usytuowanych w ścianie północnej budynku realizowanego przez M. Z. na podstawie decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] i ocena zachowania odległości, o której mowa w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), w świetle konieczności ustalenia interesu prawnego wnioskodawców, nie może odbywać się w oderwaniu od regulacji zawartych w art. 3 pkt 20 i art. 5 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie natomiast do treści art. 3 pkt 20 cytowanej ustawy przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Ponadto, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Przepisem, które wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu terenu otaczającego obiekt budowlany jest m. in. § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), który ogranicza zagospodarowanie terenu określając minimalne odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Zgodnie z tym przepisem jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Dokonując dalszych rozważań dotyczących powołanych przepisów nie sposób pominąć celu, dla którego wspomniane ograniczenia w zagospodarowaniu terenu zostały ustanowione. Zachowanie minimalnych odległości służy możliwości nieskrępowanego zabudowania terenu na sąsiedniej działce budowlanej zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W tym zakresie mieści się również prawo do poszanowania intymności i spokoju osoby dysponującej tytułem prawnym do sąsiedniej działki budowlanej, która również ma prawo do zabudowania terenu. Nie bez przyczyn prawodawca ograniczył możliwość sytuowania w ścianie zbliżonej do granicy z działką budowlaną właśnie otworów okiennych i drzwiowych, albowiem ich usytuowanie w zbliżeniu do wspomnianej granicy w sposób oczywisty ogranicza możliwość zagospodarowania działki sąsiadującej. Takie stanowisko zostało także przyjęte w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, czego przykładem jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 210/08 (LEX nr 521394). W uzasadnieniu tego wyroku wyrażony został pogląd, podzielany przez Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę, że ściana wypełniona luksferami nie jest traktowana jako ściana z otworami okiennymi, a jako ściana pełna, ze względu na brak możliwości penetracji wzrokowej. Zachowanie możliwości penetracji wzrokowej i niczym nieograniczonego wglądu na teren sąsiedniej nieruchomości niweczyłoby cel, dla realizacji którego prawodawca ustanowił wspomniane ograniczenia dotyczące minimalnych odległości od granicy z działką budowlaną. Dlatego należy zgodzić się z twierdzeniem Wojewody [...], że wypełnienie zaprojektowanych otworów szybą, nawet o określonej odporności ogniowej nie pozbawia tych otworów cech okien. Nie są one również tożsame z luksferami lub szklaną cegłą, które mają za zadanie doświetlenie niektórych elementów budynku ale nie mają cech przezroczystości. W tym kontekście nie ma znaczenia, co podnosi skarżący, zarówno klasa odporności ogniowej szyby wypełniającej otwór, jak też dodatkowa funkcja, jaką może spełniać okno w postaci jego "otwieralności" i przewietrzania obiektu budowlanego. Istotna bowiem pozostaje inna funkcja, jaką spełnia okno, czyli możliwość nieograniczonego wglądu i penetracji wzrokowej. Na charakterystyczne cechy okna wskazuje także sposób wykonania spornych otworów typowy dla okien z osadzoną szybą w ramie aluminiowej. Czym innym jest wypełnienie konstrukcji ściennych lub stropowych kształtką budowlaną wykonaną ze szkła w postaci chociażby luksferu, czy cegły szklanej, które stanowi integralną część ściany budynku. Także z opisu umieszczonego w części rysunkowej wynika, że projektant potraktował otwory jako okna, z tym jedynie zastrzeżeniem, że posiadają określoną klasę odporności ogniowej tj.- El 60 (nr rysunku B - A - 502a). W związku z powyższym Sąd jako niezasadne potraktował zarzuty zawarte w skardze uznając, że sporne otwory mają cechy okna, co ma istotne znaczenie w kontekście legitymacji procesowej G. i K. J. z powodu możliwego naruszenia ich uzasadnionego prawa do zabudowy ich działki budowlanej. Sąd podzielił także stanowisko organu o zasadności zastosowania art. 138 § 2 kpa w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Należy podkreślić, że w kontrolowanym postępowaniu wznowieniowym rozważania organu I instancji sprowadzają się wyłącznie do oceny interesu prawnego G. i K. J. W rezultacie przyjęcie stanowiska, iż Wojewoda [...] mógł rozstrzygnąć sprawę merytorycznie we własnym zakresie spowodowałoby w istocie, że merytoryczna ocena zgodności z prawem zaakceptowanych przez Prezydenta [...] rozwiązań projektowych odbyłaby się jedynie w II instancji, co w istocie byłoby niekorzystne także dla samego inwestora. W kontrolowanej decyzji Wojewoda [...] nie podzielił oceny interesu prawnego dokonanej przez organ pierwszej instancji, wskazując na własną interpretację charakteru spornych otworów i stosownie do treści art. 138 § 2 kpa zd. drugie nakazał prowadzenie postępowania administracyjnego, jednakże przy zastosowaniu ww. interpretacji. W takiej sytuacji organ I instancji zobowiązany jest prowadzić na nowo postępowanie administracyjne, jednakże w odmiennym zakresie, a mianowicie merytorycznej oceny legalności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, z garażem podziemnym w bryle budynku (kategoria obiektu budowlanego I) wraz z elementami zagospodarowania terenu, na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. K. w W., w tym zgodności zaakceptowanych rozwiązań projektowych z § 12 rozporządzenia powołanego wyżej Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2001 r. oraz innych przepisów prawa. Zastosowanie jednego z rozstrzygnięć określonych w art. 151 kpa nie będzie już zatem wynikiem oceny interesu prawnego wnioskodawców, lecz legalności przyjętych rozwiązań projektowych. Wymaga to przeprowadzenia postępowania w nowym zakresie, a zatem spełniona została przesłanka stanowiąca o konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, natomiast od rozstrzygnięcia organu zawierającego wspomnianą wyżej ocenę merytoryczną stronom powinno przysługiwać odwołanie do organu II instancji. Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] jest zgodna z prawem, co stanowiło podstawę do nieuwzględnienia zarzutów skarżącego i oddalenia skargi. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ppsa, należało orzec jak w sentencji wyroku.