II OSK 1352/11

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 43/11 odrzucającego skargę Z. S. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej za rozbudowę budynku mieszkalnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Pismem z dnia 29 grudnia 2010 r. skargę na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] listopada 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w imieniu Z. S. wniosła B. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pismem z dnia 27 stycznia 2011 r. wezwał B. K. do złożenia oświadczenia, czy spełnia przesłanki wymienione w art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwaną p.p.s.a.) – pouczając ją o jego treści. B. K., nie wykonała powyższego wezwania Sądu. Następnie pismem z dnia 23 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wezwał Z. S. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, lub nadesłanie podpisanej kserokopii skargi (którą Sąd przesalał skarżącemu przy wskazanym wezwaniu) w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucił skargę Z. S. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] listopada 2010 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie skarżący otrzymał w dniu 1 marca 2001 r., a zatem termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął w dniu 8 marca 2011 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie podpisał skargi w siedzibie sądu ani nie nadesłał podpisanej kserokopii skargi. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył Z. S., zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi, gdy brak było do tego podstaw. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wskazał, iż wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 marca 2011 r. W dniu 2 marca 2011 r. skarżący podpisał kopię skargi oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy i tego samego dnia złożył przedmiotowe pisma w biurze podawczym WSA we Wrocławiu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed NSA, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przypadku stwierdzenia braku podpisu pod skargą, skarżący jest wzywany do uzupełniania braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie pod rygorem przewidzianym w art. 58 p.p.s.a. Z akt sprawy przedmiotowej sprawy wynika, iż skarżący pismem z dnia 23 lutego 2011 r. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowej przesyłki wynika, iż przedmiotowa przesyłka zawierała wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Skarżący osobiście odebrał wskazaną przesyłkę sądową w dniu 1 marca 2011 r. o czym świadczy jego własnoręczny podpis. Własnoręczny podpis odbioru przesyłki pocztowej jest potwierdzeniem okoliczności faktycznego jej otrzymania i prowadzi do domniemania prawidłowego doręczenia zawartych w niej dokumentów opisanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowej przesyłki. Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie podpisał skargi, ani nie nadesłał podpisanego odpisu skargi w zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 8 marca 2011 r., ani nawet po jego przekroczeniu. Jednocześnie odnosząc się do zarzutu skarżącego, należy wskazać, iż z akt sprawy wynika, że w dniu 2 marca 2011 r. skarżący złożył w biurze podawczym WSA we Wrocławiu wniosek o przyznanie prawa pomocy wraz z 6 załącznikami, oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy sporządzony na urzędowym formularzu PPF. Natomiast z akt sprawy nie wynika, iż skarżący kiedykolwiek złożył podpis pod skargą w siedzibie Sądu lub nadesłał podpisaną kserokopię skargi. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.