II OSK 1543/11

Dnia 19 grudnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 243/11 w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 17 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie galerii fotograficznej o trzech kondygnacjach podziemnych i jednej nadziemnej (stanowiącej wejście główne i wyjścia ewakuacyjne), na działce nr ew. [...] w obrębie [...] położonej przy ul. K. w Dzielnicy Ś. w Warszawie. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. wydaną na wniosek Y. Sp. z o.o. z W., Prezydent m.st. Warszawy ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po rozpoznaniu odwołania H. Sp. z o. o., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło decyzję organu I instancji w części zawartej w punkcie 2.1 kropka pierwsza oraz w załączniku graficznym nr 1 "nieprzekraczalna linia nowej zabudowy" i w tym zakresie orzekło: "obowiązująca linia nowej zabudowy", w pozostałej części utrzymało decyzję w mocy. Organ stwierdził, że wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy w przypadku braku planu miejscowego nie oznacza konieczności zlokalizowania planowanej inwestycji wzdłuż tej linii. Szczegółowa lokalizacja planowanego obiektu może nastąpić dopiero na etapie postępowania o pozwolenie na budowę, po ustaleniu czy dana lokalizacja nie koliduje z istniejącą zielenią lub uzbrojeniem terenu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu Kolegium wskazało, że organ I instancji określił maksymalny wskaźnika powierzchni nowej zabudowy nadziemnej w stosunku do powierzchni działki – 0,40, maksymalną szerokość elewacji frontowej od ul. K. – 30 m, maksymalną wysokości nadziemnej części zabudowy – wejścia do galerii, która nie może przekroczyć 4,5 m. Stwierdził, że planowana inwestycja polegająca na budowie galerii fotograficznej spełnia warunek zachowania ładu przestrzennego. Ponadto organ zgodził się z poglądem wyrażonym w decyzji organu I instancji, że obszar na którym planowana jest inwestycja należy chronić ze względu na jego walory krajobrazowe i aspekt historyczny. Walory powyższe powodują również potrzebę zagospodarowania terenu poprzez sytuowanie w tym rejonie obiektów o niewielkiej skali architektonicznej, z przeznaczeniem na usługi np. kultury lub gastronomi. Niesłusznym byłoby więc odniesienia się do otaczającej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej czy usługowej. Organ wyjaśnił także, że ustalony maksymalny wskaźnik ilości miejsc parkingowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej i handlu wynika z obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy z 2006 r. Wskazał, że techniczne zagadnienia, dotyczące planowanej inwestycji, nie są przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. Sp. z o.o. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, 7, 8, 9 i 11 k.p.a., poprzez brak ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w odwołaniu; art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego i błędne stwierdzenie, że budynek, dla którego wydawane są warunki zabudowy terenu, jest "zaprojektowany w całości jako podziemny"; ponadto organ, ustalając warunki zabudowy dla inwestycji, nienależycie ustalił i określił parametry o charakterze urbanistycznym i architektonicznym dla obszaru analizowanego i planowanej inwestycji oraz w ogóle nie rozpoznał szeregu kwestii, związanych z lokalizacją miejsc parkingowych i ochroną zabytków; art. 7, 8 i 9 k.p.a. poprzez nałożenie na stronę niemożliwych do wykonania zobowiązań oraz art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak należytego wskazania podstawy prawnej;. Zarzucono także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), § 4, § 5, § 6, § 7 w związku z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 6, art. 54 pkt 2 lit. a/ i b/ w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 60 ust. 4, art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. a także § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 109, poz. 1156). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 9 marca 2011 r. uczestnik postępowania Y. Sp. z o.o. wniosła o oddalenie powyższej skargi. Oddalając skargę wymienionym na wstępie wyrokiem Sąd I instancji podzielił w pełni stanowisko organu odwoławczego zajęte w sprawie. Sąd wskazał, że zastosowany przez organy sposób określenia parametrów zamierzonej inwestycji nie może zostać uznany za wadliwy w stopniu zobowiązującym do uchylenia decyzji. Planowana inwestycja ma bowiem co do zasady charakter podziemny: nad ziemią planowane są tylko wejścia, które od strony ulicy K. będą niewidoczne. Dlatego określenie maksymalnej wysokości i szerokości wejścia do galerii, jako jedynej części nadziemnej nie może zostać uznane za sprzeczne z obowiązującymi przepisami. Sąd wskazał także, że zaplanowanie przedmiotowej inwestycji pod ziemią sprawia, że trudno odnosić ją do jakiegokolwiek innego obiektu w otaczającej ją zabudowie. Z tej wyjątkowości inwestycji jej autorzy pragną uczynić główny atut, a dostosowanie do otaczającej zabudowy polega na wyeliminowaniu możliwości zakłócenia zabudowy sąsiedniej. Zamierzenie to inwestor chce osiągnąć właśnie poprzez wbudowanie inwestycji w ziemię i osłonięcie wystających elementów (wejść) nasypem, pokrytym trawą, co spowoduje, że inwestycja będzie niemal niewidoczna od ulicy K. Założeniem proponowanego zamierzenia jest wykorzystanie istniejącego ukształtowania terenu w celu zminimalizowania wizualnego zakłócenia przestrzeni. Gabaryty planowanej zabudowy, jej neutralna forma oraz utrzymanie na płycie stropu pokrycia trawiastego umożliwi harmonijne wpisanie jej w otoczenie i zachowanie spójności z obecnie istniejącymi terenami zielonymi. Między innymi z tej przyczyny również organy konserwatorskie, oceniające inwestycję pod względem zgodności z wartościami zabytkowymi terenu inwestycji, uzgodniły ją pozytywnie. Sąd podkreślił, że wszelkie techniczne zagadnienia, dotyczące planowanej inwestycji nie są przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Postępowanie o ustalenie warunków zabudowy odpowiada tylko na pytanie inwestora czy dana inwestycja na danym terenie może powstać. Na tym etapie nie są rozstrzygane tak szczegółowe techniczne zagadnienia jak np. ilość miejsc parkingowych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła H. Sp. z o.o., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 3 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 135 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie art. 6, 7, 8, 9 i 11 k.p.a. polegającego na braku ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w odwołaniu; 2. art. 135 i art. 3 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zmarginalizowanie konieczności kontroli prawidłowości działań organów i niezastosowanie środków zmierzających do usunięcia naruszenia prawa w stosunku do zaskarżonego postanowienia; 3. art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak należytego ustosunkowania się do wszystkich argumentów skarżącej; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 3 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 135 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organy administracji art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegającego na błędnym ustaleniu przez organy warunków zabudowy i nienależytym określeniu parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym dla obszaru analizowanego oraz planowanej inwestycji, nierozpoznaniu szeregu kwestii związanych z lokalizacją miejsc parkingowych i ochroną zabytków, a także braku wyjaśnienia stanu faktycznego i błędnym stwierdzeniu, że budynek, dla którego wydawane są warunki zabudowy terenu jest "zaprojektowany w całości jako podziemny"; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 3 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 135 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organy art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. polegającego na nałożeniu na stronę niemożliwych do wykonania zobowiązań; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 3 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 135 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organy art. 107 § 1 k.p.a. polegającego na braku należytego wskazania podstawy prawnej; 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 3 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 135 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organy art. 60 ust. 4 u.p.z.p. polegającego na braku udokumentowania, iż projekt inwestycji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 61 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, prowadzące do naruszenia tzw. zasady dobrego sąsiedztwa; 2. § 4 w związku z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. polegające na błędnym przyjęciu, iż organy należycie wyznaczyły obowiązującą linię nowej zabudowy; 3. § 5 w związku z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. polegające na błędnym przyjęciu, iż organy prawidłowo wyznaczyły dla planowanej Inwestycji parametry wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy oraz należycie określiły parametry średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy dla obszaru analizowanego; 4. § 6 w związku z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. polegające na błędnym przyjęciu, iż organy prawidłowo wyznaczyły parametry szerokości elewacji frontowej dla planowanej inwestycji; 5. § 7 w związku z §9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. polegające na błędnym przyjęciu, iż organy prawidłowo wyznaczyły parametry wysokości elewacji frontowej dla planowanej inwestycji; 6. art. 1 ust. 2 pkt 1 i 6 u.p.z.p. polegające na błędnym przyjęciu, iż organy prawidłowo określiły kryteria pozwalające na wyznaczenie obowiązkowej liczby miejsc parkingowych dla zamierzonej Inwestycji, planowanej na obszarze, na którym stwierdza się znaczny deficyt infrastruktury parkingowej; 7. § 18 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. polegające na błędnym przyjęciu, iż przepisu tego nie stosuje się w postępowaniu ustalającym warunki zabudowy oraz błędnym przyjęciu, iż organy należycie określiły warunki dotyczące lokalizacji oraz liczby miejsc parkingowych towarzyszących realizacji inwestycji; 8. art. 54 pkt 2 lit. b/ w związku z art. art. 64 ust. 1 i art. 1 ust. 2 pkt 2 i 4 u.p.z.p. polegające na przyjęciu, iż organy administracji należycie określiły warunki ochrony zabytków i dziedzictwa kulturowego; 9. art. 54 pkt 2 lit. a/ w związku z art. 64 ust. 1 i art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. polegające na błędnym przyjęciu, iż organy należycie określiły warunki oraz zasady zagospodarowania przedmiotowego terenu w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; 10. art. 61 ust 1 pkt 5 u.p.z.p. polegające na błędnym przyjęciu, iż organy należycie zastosowały przepisy odrębne, w tym w szczególności: art. 4 pkt 1, 2, 3 i 6, art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a/, b/, c/ i g/, art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.) w związku z art. 4 ust. 2 u.p.z.p.; § 2 zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 września 1994 r. (M.P. z 1994 r. Nr 50, poz. 423), uznającego za pomnik historii "Warszawę – historyczny zespól miasta z traktem królewskim i Wilanowem". W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestor Y. sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wbrew treści zarzutów podniesionych w tej skardze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo ustalił treść zamierzenia inwestycyjnego Spółki z o.o. Y. w W., którego dotyczy kontrolowana decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2010 r. Sąd stwierdził mianowicie, że planowana galeria ma w zasadzie charakter podziemny, gdyż składa się z 3 podziemnych kondygnacji zaś nad ziemią zaplanowane są wyłącznie wejście główne i wyjścia ewakuacyjne. Wejścia te mają być częściowo zagłębione poniżej poziomu terenu, a projekt zagospodarowania terenu objętego wnioskiem zakłada utrzymanie trawiastego pokrycia obiektu w celu zachowania spójności i harmonii z otaczającymi go terenami zielonymi i zminimalizowania zakłócenia przestrzeni. Określona w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasada "dobrego sąsiedztwa" wymaga, by ustalenie warunków zabudowy decyzją administracyjną wydaną w braku planu miejscowego nastąpiło z zachowaniem wymogu kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych. Kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu. Z załączonej do decyzji organu I instancji analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania okolicznego terenu wynika, że w obszarze analizowanym dominuje zabudowa usługowa, mieszkaniowa wielorodzinna oraz zieleń miejska. Teren przyszłej inwestycji znajduje się u podnóża skarpy Doliny Wisły i ma charakter zieleni miejskiej. W tej sytuacji zabudowa go budynkiem podziemnym stanowiącym galerię fotograficzną z niewielkimi tylko elementami wystającymi ponad poziom terenu, nadto pokrytymi darnią trawiastą, nie naruszy dotychczasowej funkcji usługowej i rekreacyjnej tego terenu. Nastąpi więc kontynuacja funkcji terenu obecnie wykorzystywanego jako park na cele usługowe, kulturotwórcze i wypoczynkowe. Sposób zabudowy – jak trafnie stwierdził Sąd I instancji – będzie zharmonizowany z obecnie istniejącym otoczeniem parkowym i zachowane zostaną walory przyrodnicze i wartości historyczne skarpy wiślanej. Tym kierując się Stołeczny Konserwator Zabytków w Warszawie postanowieniem z dnia 6 grudnia 2008 r. uzgodnił zamierzoną inwestycję, uznając, iż nie naruszy ona istniejących wartości historycznych i przyrodniczych, w tym szczególnego i chronionego charakteru Skarpy Warszawskiej. Postanowienie to jest ostateczne i prawomocne, bowiem było kontrolowane i utrzymane w mocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez sądy obu instancji. W tej sytuacji za oczywiście nieuzasadnione należało uznać te zarzuty skargi kasacyjnej, które podniosły naruszenie art. 54 pkt 2 lit. b/ w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 1 ust. 2 pkt 2 i 4 u.p.z.p., a także art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a/, b/, c/, g/ a nadto art. 4 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami przez brak należytego określenia warunków ochrony zabytków i dziedzictwa kulturowego i nieuwzględnienie wymogów zawartych w wymienionych przepisach. Za gołosłowny też należało uznać zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. a/ w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez uznanie, iż organy należycie określiły warunki oraz zasady zagospodarowania przedmiotowego terenu w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie przepisów § 4, 5, 6, 7 i 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Naruszenia te, zdaniem skarżącej, polegać miały na wadliwym ustaleniu obowiązującej linii nowej zabudowy, wadliwym przyjęciu średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy dla obszaru analizowanego, niewłaściwej szerokości i wysokości elewacji frontowej oraz wadliwym ustaleniu kryteriów pozwalających na określenie obowiązkowej liczby miejsc parkingowych. Rozważając zasadność tych zarzutów należy mieć na względzie, iż nietypowe cechy planowanego budynku galerii fotograficznej wymagają odpowiednio elastycznego stosowania zarówno przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jak i przepisów powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Przepisy tego rozporządzenia dają bowiem podstawę do odejścia od ogólnych zasad wyznaczania obowiązującej linii zabudowy, średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowanej do powierzchni terenu, szerokości i wysokości elewacji frontowej ustalonej dla sąsiadujących budynków, gdy wynika to z analizy określonej w § 3 ust. 1 rozporządzenia (por. § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4). Z treści przeprowadzonej w sprawie analizy wynika, że szczególny charakter inwestycji wymaga dostosowania jej zasadniczych parametrów technicznych do istniejących warunków, odmiennie niż sąsiadująca zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Ten odmienny charakter planowanej zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu nie pozwalał na proste odniesienie planowanej zabudowy do otaczającej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej o średniej wysokości około 27 m (VI kondygnacji). Zarówno bowiem z przepisów ustawy z dnia 27 maca 203 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i z przepisów omawianego ostatnio rozporządzenia Ministra Infrastruktury nie można wyprowadzić wniosku, iż zasada "dobrego sąsiedztwa" pozwala na budowę w sąsiedztwie bloków mieszkalnych wyłącznie budynków mieszkalnych i to o identycznych parametrach technicznych. Odnosząc się do szeregu podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów regulujących postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne należy stwierdzić, że strona skarżąca zarzuty sformułowała ogólnikowo, nie wykazując jakich okoliczności istotnych dla wyniku sprawy nie wyjaśniły organy oraz do jakiego rodzaju zarzutów skargi nie ustosunkował się Sąd I instancji. Postawiony kilkakrotnie zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. jest o tyle natomiast nietrafny, że przepis ten ma zastosowanie wyłącznie przy uchyleniu zaskarżonej decyzji a nadto strona nie wykazała do jakiego aktu lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, poprzedzających zaskarżoną decyzję, przepis ten miałby zastosowanie. Wobec zarzutu braku określenia miejsc parkingowych należy stwierdzić, iż przepis art. 54 pkt 2 lit. c/ u.p.z.p. wymaga, by decyzja o warunkach zabudowy określała tylko warunki i zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy co do, między innymi, obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji. Natomiast przepis § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie będzie miał zastosowanie dopiero w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, w którym organ określi liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych, mając przy tym na uwadze ustalenia decyzji o warunkach zabudowy. Nieuzasadnione są nadto pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Organ I instancji w swojej decyzji wskazał szczegółowo przepisy stanowiące prawną podstawę tej decyzji. Organ odwoławczy podał tylko przepisy proceduralne, gdyż w pełni podzielił ustalenia i wywody a także podstawy prawne z decyzji pierwszoinstancyjnej. Zarzut braku tych podstaw jest więc nieuzasadniony. Podobnie nietrafny jest zarzut "braku udokumentowania, iż projekt WZT został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów". Ze znajdujących się w aktach sprawy materiałów wynika w sposób oczywisty, że analizę zabudowy i projekt decyzji sporządził mgr inż. arch. A.M. wpisany na listę Mazowieckiej Okręgowej Izby Architektów pod nr [...]. W tej sytuacji skarga kasacyjna, jako nieuzasadniona, podlega oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.