II SAB/Po 15/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2011 r. w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia I. umorzyć postępowanie, II. zasądzić od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. na rzecz skarżącego kwotę 357,- zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ J. Zieliński Pismem z dnia 12 listopada 2010 r. J. K. reprezentowany przez r.pr. G. W. złożył skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. w przedmiocie załatwienia wniosku skarżącego z dnia 23 października 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. nr [...] z dnia [...] 2007 r. Skarżący wyjaśnił, iż od momentu złożenia wniosku w dniu 26 października 2010 r. minęło ponad 14 dni a organ wbrew spoczywającemu na nim obowiązkowi nie udostępnił informacji publicznej zgodnie z wnioskiem ani nie też nie wydał decyzji odmawiającej udzielania informacji lub umarzającej postępowanie w sprawie. Odpowiadając na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. wniósł o jej oddalenie i nieobciążanie kosztami postępowania. Organ wyjaśnił, iż po wpłynięciu skargi przesłał skarżącemu w dniu 17 listopada 2010 r. kopię postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. nr [...] z dnia 24 kwietnia 2007 r., zgodnie z wnioskiem z dnia 23 października 2010 r. Tym samym spełnił żądanie skarżącego i załatwił sprawę z nieznacznym opóźnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż w sytuacji, gdy organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, do daty orzekania przez sąd administracyjny wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, to organ ten przestaje tkwić w bezczynności. Zauważyć nadto należy, iż rozpatrzenie i uwzględnienie skargi na bezczynność organu może doprowadzić jedynie do zobowiązania organu do załatwienia sprawy w określonym terminie, gdyż rozpoznanie skargi na bezczynność w żadnym razie nie może wkraczać w kwestie merytoryczne dotyczące przyszłego rozstrzygnięcia. Uznać zatem należy, iż w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność, organ dokonał czynności, której domagała się strona to postępowanie przed sądem administracyjnym staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, nr 153, poz. 1270 z zm. dalej: p.p.s.a.). Pogląd ten znajduje aprobatę w orzecznictwie sądów administracyjnych, a w szczególności w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. I OPS 6/08, LEX nr 463487, gdzie wskazano, iż przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Poznaniu doręczył skarżącemu, już po wniesieniu skargi na jego bezczynność, kserokopię postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu nr [...] z dnia [...] 2007 r., i w ten sposób nastąpił skutek będący istotą żądania skargi, to jest procesowo załatwiono wniosek strony z dnia 23 października 2010 r. Tym samym postępowanie sądowoadministracyjne uruchomione skargą J. K. z dnia 12 listopada 2010 r. stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. o czym orzeczono w punkcie I sentencji postanowienia. Odnosząc się do rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów wskazać należy, że stosownie do art. 201 § 1 P.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 tej samej ustawy skarżący ma możliwość ubiegania się o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Sytuacja, gdy organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, do daty orzekania przez sąd administracyjny wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, oznacza, że organ we własnym zakresie usunął istniejące naruszenie prawa, polegające na pozostawaniu w bezczynności. Tym samym uznać należy, że skarga na bezczynność została uwzględniona w trybie tzw. samokontroli organu. Organ administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, stosownie do art. 54 § 3 P.p.s.a. może bowiem w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2009 r., II OZ 646/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349). Zwrot zasądzonych od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania obejmuje poniesione przez stronę skarżącą koszty sądowe w kwocie 100 zł (wpis od skargi) oraz kwotę 257 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (240 zł – wynagrodzenie pełnomocnika za udział w postępowaniu przez sądem I instancji, 17 zł – tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa). /-/ J. Zieliński