II SA/Ol 62/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant st. sekretarz sądowy Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi F. B. na postanowienie Starosty z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia określonej treści oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 30 października 2010r. F. B. wystąpił do Dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących o wydanie zaświadczenia o następującej treści: "Dyrektor Zespołu Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących w "[...]" zaświadcza, że dr inż. F. B. ......zatrudniony w Zespole Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących w "[...]" w okresie od dnia 01.09.2003 r. do 3.08.2004 r. jako nauczyciel języka angielskiego, uzyskał z mocy ustawy z dniem 01 września 2003 r. stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego...., czego jednak wymaganą prawem decyzją Dyrektor ZSiO w "[...]" w dniu 01.09.2003 r. nie potwierdził i czego później odmawiał, okazując w szczególności bezczynność wobec wniosków F. B. w tym przedmiocie z dnia 08.06.2004 r. i z dnia 23.08.2004 r. ". Postanowieniem nr "[...]" z dnia "[...]" Dyrektor Zespołu Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących odmówił wnioskodawcy wydania żądanego zaświadczenia. Organ podniósł, że wniosek F. B. nie wskazuje przepisu prawnego, który wymagałby wydania zaświadczenia. Ponadto wnioskodawca domaga się wydania zaświadczenia o treści, która posiada elementy ocenne i interpretacyjne. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem F. B. wniósł pismem z dnia 15 listopada 2010r. zażalenie na wyżej wymienione postanowienie. Strona podniosła, że zaświadczenie, którego się domaga jest zgodne z dokumentacją posiadaną przez Dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących w "[...]", a w związku z tym odmowa wydania zaświadczenia o wskazanej treści jest rażącym naruszeniem art. 218 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto wskazał, że odmowa wydania zaświadczenia spowodowana była zamiarem przewlekania sprawy o sygn. "[...]" prowadzonej przez Starostę. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Starosta postanowieniem z dnia "[...]" utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W rozstrzygnięciu wskazano, że zażalenie jest niezasadne, gdyż F. B. dysponuje decyzją Dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących w "[...]" z dnia "[...]" o uzyskaniu z dniem 1 września 2003r. stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Ponadto strona posiada także dokumenty dotyczące jego zatrudnienia w tej szkole oraz wyrok NSA z dnia 18 marca 2008r., syg. akt I OSK 472/07. Natomiast żądanie potwierdzenia bezczynności Dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących w "[...]" poprzez określony zapis zawiera elementy ocenne i interpretacyjne, co nie mieści się w pojęciu potwierdzenia określonych faktów. Pismem z dnia 5 stycznia 2011r. F. B. wywiódł skargę na ww. postanowienie Starosty z dnia "[...]", wnosząc o jego uchylenie oraz zobowiązanie Starosty i Dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących w "[...]" do wydania skarżącemu zaświadczenia o treści zgodnej z jego wnioskiem z dnia 30 października 2010r. Strona podniosła, że przedmiotowe zaświadczenie chce przedłożyć Staroście w związku z wszczętym przez niego postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących z dnia "[...]" w przedmiocie przyznania skarżącemu stopnia nauczyciela kontraktowego z dniem 1 września 2003r. Ponadto F. B. zarzucił, że zaskarżone postanowienie Starosty nie zostało oznaczone sygnaturą akt sprawy. Ponadto wskazał, że świetle jego pism z dnia 30 października 2010 r. i 15 listopada 2010 r., nieprawdziwa jest wywiedziona przez organy teza, że nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu wnioskowanego zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując głównie argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji (postanowienia) z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie zostało podjęte zgodnie z prawem. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Starosty z dnia "[...]", którym to rozstrzygnięciem organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie nr "[...]" z dnia "[...]" Dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących w "[...]" o odmowie wydania zaświadczenia. Zaświadczenie, o którym mowa w art. 217 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej kpa (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071) jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, wydanym przez właściwy organ administracji na żądanie osoby ubiegającej się o nie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2). Zaświadczenie jest wydawane w toku odrębnego postępowania, które uregulowane zostało w Kodeksie postępowania administracyjnego. Służy ono potwierdzeniu, w formie urzędowej określonych okoliczności faktycznych lub prawnych. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się w trojaki sposób: 1) przez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana, 2) przez odmowę w ogóle wydania zaświadczenia, np. z powodu braku podstaw prawnych do jego wydania albo niestwierdzenia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego, 3) przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści, np. z powodu nie potwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żądała osoba ubiegająca się o zaświadczenie. Odmowa wydania zaświadczenia następuje w drodze postanowienia (art. 219 kpa). Ma ona miejsce na przykład wówczas, gdy organ jest niewłaściwy, gdy nie dysponuje danymi, a strona domagała się tego zaświadczenia ze względu na swój interes prawny, gdy strona nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, a brak przepisu nakazującego wydanie takiego zaświadczenia (Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz LEX 2009, Komentarz do art. 219 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 218 § 1 kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Jednakże trzeba mieć na uwadze, że danymi znajdującymi się w posiadaniu organu administracji nie są dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów wynikających z tych danych. Z tego powodu nie można przyjąć, że oświadczenie poświadczone przez organ administracji jest zaświadczeniem (Komentarz, Kodeks postępowania administracyjnego, Piotr Przybysz, Wydanie 7, LexisNexis Warszawa 2010r., str. 467). Mając na uwadze powyższe istotnym jest wskazać, że zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy, zatem jeżeli problematyka, której dotyczy żądanie strony jest sporna, to wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem nie jest możliwe. Organ administracji bowiem, stwierdzając, że sprawy mające stanowić przedmiot zaświadczenia są sporne, jest zobowiązany odmówić wydania zaświadczenia (por. wyrok NSA z 27 listopada 1998r., III SA 1292/97). W rozpatrywanej sprawie F. B. wnioskiem z dnia 30 października 2010r. wystąpił do Dyrektora Zespołu Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących o wydanie zaświadczenia następującej treści: "Dyrektor Zespołu Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących w "[...]" zaświadcza, że dr inż. F. B. ......zatrudniony w Zespole Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących w "[...]" w okresie od dnia 01.09.2003 r. do 3.08.2004 r. jako nauczyciel języka angielskiego, uzyskał z mocy ustawy z dniem 01 września 2003 r. stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego...., czego jednak wymaganą prawem decyzją Dyrektor ZSiO w "[...]" w dniu 01.09.2003 r. nie potwierdził i czego później odmawiał, okazując w szczególności bezczynność wobec wniosków F. B. w tym przedmiocie z dnia 08.06.2004 r. i z dnia 23.08.2004 r." Jak już wskazano natura prawna zaświadczenia ogranicza postępowanie tylko do takich działań, które pozwolą na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego. W ocenie Sądu na gruncie przedmiotowej sprawy zarówno Dyrektor Zespołu Szkół Zawodowych i Ogólnokształcących jaki i Starosta trafnie uznali, że sposób sformułowanego przez F. B. wniosku o wydanie zaświadczenia, spowodował niemożność jego pozytywnego rozpatrzenia. Istota żądania wykraczała poza ramy zaświadczenia, bowiem wnioskodawca usiłował wymóc na organie, wydanie zaświadczenia o treści zawierającej elementy ocenne i nie znajdującej swojego odzwierciedlenia w prowadzonych przez organ ewidencjach, rejestrach bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Ponadto F. B., co trafnie podniósł organ, nie wskazał przepisu prawa, który wymagał uzyskania przez niego zaświadczenia o wskazanej treści. Zdaniem Sądu organy obu instancji słusznie uznały, iż brak jest podstaw do ubiegania się o zaświadczenie żądanej treści na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 Kpa, albowiem wnioskodawca nie wykazał istnienia swojego interesu prawnego do uzyskania zaświadczenia. Warto w tym kontekście dostrzec, że celem regulacji zawartej w art. 217 § 2 kpa jest uniemożliwienie żądania przedstawienia zaświadczenia dla potwierdzenia faktów lub stanu prawnego, które mogą i powinny być stwierdzone w inny sposób, np. przez oświadczenie strony. Osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia musi zatem wykazać się interesem prawnym w urzędowym poświadczeniu określonych faktów lub stanu prawnego albo wskazać przepis prawa wymagający urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego. Przesłanki te są rozłączne – osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia ma interes prawny w wydaniu zaświadczenia, jeżeli osoba ta powoła się na przepis prawa wymagający potwierdzenia zaświadczeniem stanu faktycznego lub prawnego, co nie zaistniało na gruncie przedmiotowej sprawy. (Komentarz, Kodeks postępowania administracyjnego, Piotr Przybysz, Wydanie 7, LexisNexis Warszawa 2010r., str. 464). Reasumując, należy stwierdzić, iż organ wydając zaskarżone postanowienie nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, ani też uchybień formalnoprawnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z całą pewnością takim uchybieniem rzutującym na rezultat sprawy nie jest wskazany w skardze brak oznaczenia przez organ zaskarżonego postanowienia sygnaturą akt sprawy. Jest to jedynie niedociągnięcie techniczne nie mające wpływu na rozstrzygnięcie organu. Biorąc powyższe pod uwagę, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną, należało oddalić.