VI SA/Wa 2229/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Waldemar Śledzik Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2011 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], cofającą wydaną skarżącemu S. S. licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Przedmiotowa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] kwietnia 2010 r. skarżący S. S. poddany został ustawowej kontroli przez Biuro Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu [...], wynikającej z art. 84 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.). W wyniku kontroli stwierdzono, iż skarżący przedsiębiorca został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] maja 2009 r., sygn. akt [...] za przestępstwo z art. 288 § 1 kodeksu karnego, tj. za przestępstwo przeciwko mieniu (vide: Informacja z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] kwietnia 2010 r. – k. 6 tomu I akt administracyjnych). Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Prezydent [...] zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W uzasadnieniu organ wskazał, iż podstawą takiego działania organu jest stwierdzony w toku kontroli fakt skazania strony prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przestępstwo z art. 288 § 1 kodeksu karnego, tj. za przestępstwo przeciwko mieniu, co daje podstawę do zastosowania przepisu art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym. W piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. skarżący zwrócił się do organu z prośbą o wstrzymanie procedury cofnięcia licencji, wskazując w uzasadnieniu, iż od 1988 r. jest taksówkarzem wykonującym pracę rzetelnie i uczciwie, któremu przydarzył się jeden jedyny precedens, który powstał w okolicznościach, za które skarżący nie ponosi winy. W wyniku rozpatrzenia sprawy Prezydent [...]- działając na podstawie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. c) oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], cofnął wydaną skarżącemu w dniu [...] października 2006 r. licencję nr [...]na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż z akt sprawy wynika, że skarżący przedsiębiorca został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] maja 2009 r., sygn. akt [...]za przestępstwo z art. 288 § 1 kodeksu karnego, tj. za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. W tej sytuacji organ uznał, że skarżący nie spełnia jednej z podstawowych przesłanek koniecznej do posiadania licencji – przesłanki dobrej reputacji, albowiem przestępstwo, za które został prawomocnie skazany należy do przestępstw wymienionych w przepisie art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym. W dniu [...] lipca 2010 r. skarżący złożył odwołanie od w/w decyzji organu I instancji. Wnosząc o uchylenie spornej decyzji Prezydenta [...] i zmianę decyzji bądź o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, skarżący zarzucił organowi, iż ustalenia faktyczne oparł wyłącznie na karcie informacyjnej z Krajowego Rejestru Karnego, nie popierając tego żadnymi innymi ustaleniami. Zdaniem strony organ nie przeprowadził pełnego postępowania dowodowego celem ustalenia, czy treści zawarte w karcie karnej odpowiadają prawdzie. W konsekwencji skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisu art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 k.p.a. Jednocześnie skarżący zarzucił, iż w aktach sprawy brak jest upoważnienia dla osoby, która działając w imieniu Prezydenta [...]– podpisała się pod wydaną w dniu [...] czerwca 2010 r. decyzją. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], utrzymało w mocy w/w decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], cofającą licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W uzasadnieniu organ odwoławczy, ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej - stwierdził, iż w świetle przepisów ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 50, poz. 292), informacja o osobie stanowi zaświadczenie w rozumieniu przepisów Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że organy administracyjne są związane tym, co urzędowo stwierdzono w informacji z Krajowego Rejestru Karnego. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że brak jest jakichkolwiek podstaw do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie informacji zawartej w rejestrze karnym, a więc organy obu instancji są związane informacją uzyskaną z Krajowego Rejestru Karnego. W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], powołując się na stosowne przepisy ustawy o transporcie drogowym - uznało, że w niniejszej sprawie zachodziła podstawa do cofnięcia skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Odnosząc się do zarzutu braku upoważnienia udzielonego przez Prezydenta [...] osobie, która podpisała decyzję w pierwszej instancji, organ odwoławczy stwierdził, że brak ten został usunięty, a w aktach sprawy przesłanych do SKO w [...] znajduje się potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia upoważnienia udzielonego przez Prezydenta [...] Panu J. G. – Zastępcy Dyrektora Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu [...], które obejmuje m.in. upoważnienie do cofania licencji na krajowy transport drogowy. W dniu [...] października 2010 r. skarżący, działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji bądź o jej uchylenie, skarżący zarzucił organowi odwoławczemu: - naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. – poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy SKO w [...] winno wydać decyzję o stwierdzeniu nieważności tej decyzji z powodu naruszenia przepisów o właściwości organu, gdyż decyzję wydała osoba nieupoważniona, - naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skarżący przedsiębiorca stwierdził, iż w chwili wydawania decyzji w pierwszej instancji, osoba podpisująca decyzję, tj. Pan J. G., nie była do tego upoważniona, co prowadzi do stwierdzenia naruszenia przepisów o właściwości, które winno skutkować stwierdzeniem nieważności spornej decyzji na postawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponadto skarżący zarzucił organowi, iż ustalenia faktyczne oparł wyłącznie na karcie informacyjnej z Krajowego Rejestru Karnego, nie dokonując jakichkolwiek innych czynności dowodowych. Zdaniem strony organ nie przeprowadził prawidłowego postępowania dowodowego celem ustalenia, czy treści zawarte w karcie karnej wystawionej przez Krajowy Rejestr Karny odpowiadają prawdzie. W konsekwencji skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisu art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 k.p.a. Skarżący wskazał, że zrozumiał z wyroku Sądu, iż nie został skazany, lecz postępowanie przeciwko niemu zostało warunkowo umorzone i orzeczono jedynie nawiązkę pieniężną. W tej sytuacji skarżący stwierdził, iż kwestionuje ustalenia zawarte w karcie informacyjnej wystawionej przez Krajowy Rejestr Karny. Zdaniem skarżącego organ nie zgromadził więc pełnego materiału dowodowego, a więc ustalenia organu dotyczące skazania są błędne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga S. S. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], jak i utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], wydana w przedmiocie cofnięcia skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na końcowy wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) cyt. ustawy licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Jak stanowi przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w art. 5 ust. 3 pkt 1 i 5 tej ustawy. Z przepisu art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) w/w ustawy wynika, iż przedsiębiorcy udziela się licencji, z zastrzeżeniem art. 6, jeżeli przedsiębiorca ten, będąc osobą prowadzącą działalność gospodarczą, spełnia wymogi dobrej reputacji. Z unormowania tego wynika, że wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony lub przestał być spełniany przez te osoby, jeżeli zostały skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne, w tym m.in. przestępstwa przeciwko mieniu. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z zebranego w postępowaniu materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż skarżący przedsiębiorca został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] maja 2009 r., sygn. akt [...], za popełnienie przestępstwa określonego w przepisie art. 288 § 1 kodeksu karnego, tj. za przestępstwo przeciwko mieniu (vide: Informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] kwietnia 2010 r. – k. 6 tomu I akt administracyjnych). Z informacji udzielonej przez Krajowy Rejestr Karny wynika, że sąd karny – opierając się na przepisie art. 58 § 3 k.p.a. - wymierzył skarżącemu karę grzywny 100 stawek po 10 złotych. W tej sytuacji należy uznać, iż - wbrew twierdzeniom skarżącego - prowadzone wobec niego postępowanie karne nie zostało warunkowo umorzone, lecz skarżący skazany został wyrokiem za przestępstwo z art. 288 § 1 kodeksu karnego, a więc za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. W konsekwencji uznać trzeba, iż organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż skarżący przedsiębiorca nie spełniał wymogu dobrej reputacji, o której mowa w przepisie art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym, gdyż został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. W związku z tym Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie zachodziły wszelkie podstawy do cofnięcia skarżącemu posiadanej przez niego licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, na podstawie przepisów art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego dotyczących braku przeprowadzenia przez organy obu instancji jednoznacznych ustaleń w zakresie prawdziwości informacji zawartej w karcie informacyjnej wystawionej przez Krajowy Rejestr Karny, należy podkreślić, iż w świetle przepisu art. 23 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym, organy administracji są związane tym, co urzędowo stwierdzono w informacji z Krajowego Rejestru Karnego, mającej walor zaświadczenia w rozumieniu przepisów działu VII k.p.a. (podobnie: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyrok z dnia 17 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1788/08). W konsekwencji organ odwoławczy słusznie przyjął, że brak jest jakichkolwiek podstaw do prowadzenia w niniejszej sprawie postępowania wyjaśniającego w zakresie prawdziwości informacji zawartej w rejestrze karnym, zaś Prezydent [...], jako organ licencyjny, miał pełne prawo oprzeć swoją decyzję o cofnięciu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na informacji uzyskanej z Krajowego Rejestru Karnego. Mając to na względzie, Sąd uznał, że - wbrew zarzutom skarżącego - poczynione przez organy obu instancji ustalenia, w zakresie stwierdzonych podstaw do cofnięcia stronie licencji, wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów ustawy - nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżącego dotyczącego rzekomego braku upoważnienia udzielonego przez Prezydenta [...] osobie, która podpisała decyzję w pierwszej instancji, należy stwierdzić, że zarzut ten jest niezasadny, albowiem w aktach administracyjnych sprawy, przesłanych przez SKO w [...] do Sądu, znajduje się potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia upoważnienia z dnia [...] lutego 2010 r., udzielonego przez Prezydenta [...] Panu J. G. – Zastępcy Dyrektora Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu [...], które to upoważnienie obejmuje m.in. działanie w zakresie cofania licencji na krajowy transport drogowy (vide: k. 26-27 tomu I akt administracyjnych). W konsekwencji należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.