II OSK 1258/11

II OSK 1258 / 11 POSTANOWIENIE Dnia 12 lipca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Go 20/11 w zakresie odrzucenia skargi P. K. na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia [...] listopada 2010. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia odrzucić skargę kasacyjną. II OSK 1258 / 11 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę P. K. na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia [...] listopada 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Gubin z dnia [...] sierpnia 2010 r. o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu w [...], gmina [...]. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wnosząc skargę P. K. nie uiścił wpisu sądowego. W związku z tym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 stycznia 2011 r. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł stosownie do § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, odpis zarządzenia został doręczony skarżącemu dnia 3 lutego 2011 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił należnego wpisu sądowego. Dnia 15 lutego 2011 r. (data stempla pocztowego) skarżący nadał w urzędzie pocztowym przesyłką poleconą pisma oznaczone jako: zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, wniosek do "Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp." o zmianę lub uchylenie powyższego zarządzenia oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Uzasadniając wszystkie powyższe wnioski skarżący podał, że nie stać go na uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100 zł, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku oraz opisał swoją trudną sytuację życiową. Nie zakwestionował natomiast w ogóle prawidłowości ustalenia wpisu sądowego w niniejszej sprawie. Zarządzeniem z dnia 24 lutego 2011 r. skarżący został wezwany do podania w terminie 7 dni, czy pismo to stanowi zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu w niniejszej sprawie, czy też skarżący wnosi jedynie o zwolnienie od kosztów sądowych ze względu na trudną sytuację materialną, pod rygorem przyjęcia, że powyższe pismo stanowi wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wezwanie powyższe doręczono w dniu 28 lutego 2011 r. (odebrała je matka skarżącego). W wyznaczonym terminie skarżący nie udzielił na nie odpowiedzi. Postanowieniem z dnia 18 marca 2011 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowił radcę prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny, odrzucając skargę, wskazał na treść art. 220 § 1 i art. 212 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oraz sankcję z powodu zaniedbania obowiązku uiszczenia wpisu, pomimo wezwania (art. 220 § 3 tej ustawy). W związku z tym, Sąd podkreślił, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został doręczony skarżącemu dnia 3 lutego 2011 r., a termin do wykonania wezwania upłynął bezskutecznie z dniem 10 lutego 2011 r. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że w wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił wpisu sądowego, do którego został wezwany, nie złożył również w wyznaczonym terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie go od obowiązku uiszczenia tej opłaty. Wniosek ten został złożony dopiero w dniu 15 lutego 2011 r., a więc pięć dni po upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu. W konsekwencji powyższego w ocenie Sądu skardze nie można było nadać dalszego biegu, na poparcie czego wskazał na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie. Powyższe postanowienie zostało zakwestionowane przez P. K., reprezentowanego przez radcę prawnego H. K. pismem z dnia 27 kwietnia 2011 r. zatytułowanym jako "zażalenie". W piśmie tym zaskarżono ww. postanowienie w całości, zarzucając mu "błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia przez przyjęcie, że skarżący nie uiścił wpisu od skargi i nie złożył w wyznaczonym terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od obowiązku uiszczenia takiego wpisu, podczas gdy ten sam Sąd postanowieniem z dnia 18 marca 2011 r. przyznał skarżącemu pomoc w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowił radcę prawnego." Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów zastępstwa w sprawie. W uzasadnieniu skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania, przytoczył treść art. 211 i art. 212 p.p.s.a. oraz podkreślił, że zaskarżone postanowienie z dnia 13 kwietnia 2011 r. nie opiera się na żadnej podstawie prawnej, bowiem w obrocie funkcjonuje postanowienie z dnia 18 marca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stwierdzić trzeba, że zgodnie z treścią art. 173 § 1 p.p.s.a. "od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis stanowi inaczej". Nie ulega żadnej wątpliwości, że takim postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie jest postanowienie odrzucające skargę, o którym mowa w art. 58 § 1 p.p.s.a., a więc zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji. Całkowicie nieuzasadnionym jest zatem jego kwestionowanie przez pełnomocnika skarżącego- radcę prawnego H. K. środkiem zaskarżenia oznaczony jako "zażalenie". Nie można było również uznać, iż "pismo" powyższe mimo błędnego oznaczenia stanowiło faktycznie skargę kasacyjną, bowiem nie spełniało ono wymagań stawianych przez ustawodawcę dla tego rodzaju środka zaskarżenia. Przypomnieć należy, iż skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Należy w niej przytoczyć podstawy kasacji wraz z ich uzasadnieniem, przy czym oba te elementy muszą ze sobą korespondować. Trzeba zatem w skardze kasacyjnej wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który zdaniem wnoszącego kasację został naruszony przez Sąd pierwszej instancji. Autor wniesionej skargi kasacyjnej powinien, wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy czy to prawa materialnego, czy też procesowego. W odniesieniu przy tym do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia, bądź niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu. Z kolei przy zarzucie naruszenia prawa procesowego koniecznym jest wskazanie przepisów tego prawa naruszonych przez Sąd oraz przedstawienie, na czym polegało uchybienie tym normom i dlaczego mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wymaga przy tym podkreślenia i to, że konstruując zarzuty skargi kasacyjnej, obowiązkiem jej autora jest wskazanie konkretnych przepisów naruszonych zdaniem strony skarżącej przez Sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r. sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 96). Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut nieokreślonego naruszenia prawa materialnego, czy też zarzut naruszenia nie wskazanych przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji strony skarżącej i formułować za nią zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia (por. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 72, s. 142). Analiza rozpoznawanej skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, iż nie spełnia ona żadnego z powyższych wymagań konstrukcyjnych. Autor kasacji, wskazując na błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, nie wskazał bowiem na żaden przepis, któremu Sąd pierwszej instancji w jego ocenie uchybił, podejmując kwestionowane przez niego rozstrzygnięcie. W skardze kasacyjnej nie wskazano także na żadne podstawy kasacyjne, które by pozwalały na uznanie, że skarżący kwestionuje podjęte w sprawie rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji. Odpowiednich podstaw nie można również dopatrzeć się w uzasadnieniu kasacji. Za takie okoliczności nie można uznać argumentacji dotyczącej okoliczności przyznania skarżącemu prawa pomocy oraz przytoczenia treści art. 211 i art. 212 p.p.s.a., których zresztą naruszenia skarżący w żaden sposób nie kwestionuje. Z przedstawionych wyżej względów, wobec braku przytoczenia we wniesionej skardze kasacyjnej wymaganych podstaw zaskarżenia, o jakich mowa w art. 174 p.p.s.a. i braku możliwości sanacji tego braku, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku art. 180 p.p.s.a. wniesioną kasację odrzucił. Odnośnie wniosku o zwrot kosztów postępowania stwierdzić należało, iż wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisanych art. 258- 261 p.p.s.a.