II SA/Wa 140/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.) Przemysław Szustakiewicz Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2011 r. sprawy ze skargi E.W. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwolnienia lokalu mieszkalnego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. zobowiązującą G. W. i E. W. do zwolnienia lokalu mieszkalnego położonego w B. przy ul. [...]w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM stanie się ostateczna. W uzasadnieniu stwierdzono, że G. W. zostało przyznane prawo zamieszkiwania w innym lokalu mieszkalnym położonym przy ul. [...] w G. – miejscowości pełnienia służby wojskowej. Fakt ten spowodował powstanie obowiązku przekazania do dyspozycji WAM lokalu mieszkalnego położonego w B. przy ul. [...]. Obowiązek ten nie został dopełniony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. W. zarzuciła zaskarżonej decyzji niezastosowanie w stosunku do skarżącej przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy oraz naruszenie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP przez błędną jego wykładnię i uznanie, że osoby zamieszkujące wspólnie z żołnierzem mają obowiązek przekazać lokal mimo, że nie uzyskały one razem z żołnierzem prawa do zamieszkiwania w innym lokalu. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o oddalenie skargi, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania niniejszej sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga zasługuje na uwzględnienie, ale nie z przyczyn w niej przedstawionych. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja ma miejsce. Jak wynika z akt sprawy (karta nr 47) pismem z dnia [...] listopada 2009 r., E. W. udzieliła adwokatowi A. K. – P. pełnomocnictwa. Z kolei pismem z dnia [...] listopada 2009 r. adwokat A. K. – P. wystosował, w imieniu E. W., pismo do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w B.. Organ pierwszej instancji prowadził korespondencję z pełnomocnikiem, nie miał więc wątpliwości co do istnienia i zakresu jego umocowania. Decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nie została jednak doręczona pełnomocnikowi skarżącej, a samej skarżącej. Rozpatrując odwołanie skarżącej od tej decyzji organ drugiej instancji zauważył fakt, że nie została ona doręczona pełnomocnikowi, jednak nie wyciągnął z tego odpowiednich wniosków. Zgodnie z art. 32 Kodeksu postępowania administracyjnego strona może działać przez pełnomocnika. Decyzja wchodzi w życie z chwilą jej doręczenia – art. 110 Kodeksu postępowania administracyjnego. Fakt niedoręczenia decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnikowi skarżącej oznacza, że decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego, nie doszło do jej skutecznego wydania wobec faktu niedoręczenia jej pełnomocnikowi. Zgodnie z art. 127 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Rozpatrując odwołanie organ administracji publicznej powinien zbadać, czy wydana decyzja została skutecznie doręczona i wobec tego czy zaistniała w obrocie prawnym. W przeciwnym wypadku organ prowadzi postępowanie odwoławcze wobec aktu, który nie stanowi decyzji, a odwołanie służy tylko od aktu, który jest decyzją administracyjną. Taka decyzja organu drugiej instancji rażąco narusza prawo – art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec powyższego rażącego uchybienia Sąd nie ustosunkował się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wobec dopatrzenia się uchybień, skutkujących stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.