II FSK 1439/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Ol 90/11 w sprawie ze skargi V. S.A. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 30 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, 2) zasądza od V. S.A. z siedzibą w G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w O. kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi. 1. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżone przez V. [...] (dalej Spółka) postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w O. w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych i określił, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. 2. Trzema postanowieniami wydanymi 16 lipca 2010 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. dokonał zaliczenia kwoty na poczet zaległości Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. Postanowieniem z tego dnia wydanym w niniejszej sprawie, organ zaliczył na przedmiotową zaległość kwotę w wysokości 83.063,92 zł. Jak wskazał w uzasadnieniu, kwota powyższa pozostała z dokonanej przez Spółkę 10 października 2007 r. wpłaty na rachunek bankowy organu w wysokości 3.000.000 zł, po zaliczeniu jej częściowo postanowieniem z 16 listopada 2007 r. na zaległości podatkowe za 2002 r. Powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 62 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej Ordynacja podatkowa) organ I instancji dokonał zaliczenia kwoty 83.063,92 zł na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. w ten sposób, że na należność główną zarachował 47.378,77 zł, zaś na odsetki za zwłokę kwotę 35.685,15 zł. 3. Utrzymując w mocy powyższe postanowienie w związku z wniesionym zażaleniem, Dyrektor Izby Skarbowej w O. w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, że w dniu 23 września 2010 r. Spółka uiściła kwotę zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. w wysokości 48.156,42 zł, jaka pozostała po dokonaniu zaliczeń postanowieniami z 16 lipca 2010 r.. Jednocześnie organ nie podzielił zarzutów podatnika dotyczących przedawnienia tego zobowiązania podatkowego. Wskazał, że termin przedawnienia zaległości rozpoczął bieg od dnia 31 grudnia 2001 r., jednak został przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego (art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej), tj. zajęć wierzytelności z rachunku bankowego Spółki odpowiednio w dniach 6 i 7 grudnia 2001 r. oraz praw z papierów wartościowych i wierzytelności pieniężnych w dniu 17 grudnia 2001 r. Organ wskazał, że prowadzone w sprawie postępowanie egzekucyjne było umarzane w związku z kilkukrotnym uchyleniem decyzji określających zobowiązanie podatkowe, jednak wyegzekwowana w tym postępowaniu kwota była przedmiotem zajęć zabezpieczających do czasu ponownego określenia wysokości zobowiązania. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że uchylenie decyzji wymiarowej stanowiącej podstawę prawną tytułu wykonawczego i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, nie powoduje pozbawienia podjętych na jej podstawie środków egzekucyjnych mocy prawnej jak też nie eliminuje wywołanych przez nią skutków prawnych. Zatem uchylenie decyzji wymiarowej nie udaremniło przerwania biegu terminu przedawnienia w wyniku zastosowanych środków egzekucyjnych. Skutek przerwania biegu terminu przedawnienia wywołało również przekształcenie się zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne w dniach 12 listopada 2003 r. i 3 listopada 2006 r. 4. Zdaniem organu, na ocenę, czy zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. uległo przedawnieniu, miało również wpływ wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego dotyczącego tego zobowiązania. Wnioskiem z 15 listopada 2002 r. Spółka wystąpiła o restrukturyzację przedmiotowej zaległości na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm., dalej ustawa o restrukturyzacji), jednak z uwagi na prowadzone postępowania odwoławcze i sądowoadministracyjne odnośnie tej należności, postępowanie restrukturyzacyjne zostało zawieszone i spoczywało do 29 kwietnia 2010 r. Zgodnie zaś z art. 12 ust. 1 oraz art. 14 ust. 3 bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu z dniem wpływu wniosku do właściwego organu restrukturyzacyjnego. Nie podzielając zarzutu naruszenia art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji, (w myśl którego od dnia wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego do dnia wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, ulega wstrzymaniu wykonanie należności objętych wnioskiem podlegających restrukturyzacji) organ stwierdził, że przepis ten nie wyłącza możliwości zastosowania instytucji zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych. Za nieuzasadniony organ uznał zarzut naruszenia przepisu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Skarga do Sądu pierwszej instancji. 5. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na powyższe postanowienie strona, wnosząc o uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji, zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 oraz art. 76 w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 14 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji. Z ostrożności procesowej Spółka zarzuciła również naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 i art. 62 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej, rażące naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji, a także art. 233 § 1 pkt 2 i art. 76 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. 6. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżone postanowienie. W pierwszej kolejności Sąd poddał ocenie zasadniczą kwestię sporną pomiędzy stronami, która wobec zaliczenia przez organy dokonanej przez Spółkę w dniu 10 października 2007 r. wpłaty na poczet zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r., sprowadzała się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy na dzień wpłaty zaległość z tego tytułu istniała, czy też, jak twierdzi skarżąca, doszło do jej przedawnienia. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie znaczenie miało określenie zakresu obowiązywania art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 143, poz. 1199), która weszła w życie z dniem 1 września 2005 r. Od tej daty przepis powyższy stanowi, iż po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Zgodnie natomiast z art. 21 tej ustawy, do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepis art. 70 § 4 ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 7. W okolicznościach niniejszej sprawy na dzień 1 września 2005 r. zobowiązanie Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. niewątpliwie nie przedawniło się, 5-letni termin przedawnienia upływał bowiem z dniem 31 grudnia 2006 r. Ocenie Sądu, w związku z zastosowanymi przez organ środkami egzekucyjnymi, podlegało jednakże, czy mogły one w sposób skuteczny doprowadzić do przerwania i w konsekwencji przedłużenia tego terminu na dalszy okres, w sposób przewidziany w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Sąd podkreślił, że 15 listopada 2002 r. Spółka wystąpiła o restrukturyzację przedmiotowej zaległości na podstawie przepisów ustawy o restrukturyzacji, co stanowiło o wszczęciu z tym dniem postępowania restrukturyzacyjnego na wniosek przedsiębiorcy, stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy. Z uwagi na prowadzone postępowania odwoławcze i sądowoadministracyjne odnośnie podatku dochodowego Spółki za 2000 r., postępowanie restrukturyzacyjne zostało zawieszone i spoczywało do dnia 29 kwietnia 2010 r. W ocenie Sądu, określony w ustawie jednoznaczny zakaz stosowania wszelkich działań egzekucyjnych względem zgłoszonych do restrukturyzacji należności, czyni bezskutecznymi dokonane po wszczęciu postępowania restrukturyzacyjnego zajęcia egzekucyjne. Powołane przez Dyrektora Izby Skarbowej, zajęcie egzekucyjne z 3 listopada 2006 r. (przekształcone z zajęcia zabezpieczającego z 4 lipca 2005 r.) nie mogło tym samym odnieść skutku w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r., na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Bez wpływu na przedłużenie terminu przedawnienia pozostaje natomiast zastosowanie jeszcze przed rozpoczęciem jego biegu, środków egzekucyjnych w dniach od 6 do 17 grudnia 2001 r., o których podatnik został powiadomiony, w postaci zajęć wierzytelności i praw z papierów wartościowych. Termin przedawnienia w/w zobowiązania podatkowego za 2000r. upłynął tym samym z dniem 31 grudnia 2006 r. 8. Wpływu na przedłużenie tego terminu nie mogło też mieć dwukrotne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję wymiarową. Sąd zauważył, że nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w rozumieniu art. 70 § 6 pkt 2 i § 7 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w związku z postępowaniem sądowoadministracyjnym prowadzonym w dniach od 27 września 2004 r. do 3 czerwca 2005 r. (8 miesięcy i 7 dni). Z treści powołanego wyżej, obowiązującego w tym okresie art. 20 § 1 cytowanej wyżej ustawy z dnia 12 września 2002 r., wynika, że do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (Ordynacja podatkowa) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą z zastrzeżeniem § 2. Stosownie zaś do § 2, jeżeli dotychczasowe przepisy określają korzystniejsze dla podatnika, płatnika lub inkasenta zasady i terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych, stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W odniesieniu do zobowiązania podatkowego Spółki za 2000 rok zauważyć należy, że obowiązujące od 1 stycznia 2003 r. przepisy dotyczące przedawnienia w niewątpliwy sposób pogorszyły sytuację podatnika, wobec którego w dacie powstania zobowiązania podatkowego przepisy nie przewidywały w ogóle możliwości zawieszenia biegu terminu przedawnienia z uwagi na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. W sprawie zastosowanie miał zatem korzystniejszy dla podatnika § 2 art. 20 ustawy nowelizującej, pozwalający na zastosowanie przepisów w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją. Tym samym zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w związku z powoływanym przez organ postępowaniem sądowoadministracyjnym prowadzonym w dniach od 27 września 2004 r. do 3 czerwca 2005 r., nie nastąpiło, co z kolei skutkowało upływem terminu przedawnienia z dniem 31 grudnia 2006r. Bez znaczenia dla przedłużenia biegu terminu przedawnienia pozostawał w tej sytuacji powoływany przez organ fakt trwania postępowania sądowego w okresie od 9 listopada 2007 r. do 25 marca 2010 r. (2 lata, 4 miesiące i 16 dni), co nastąpiło już po wygaśnięciu zobowiązania podatkowego za 2000r. 9. Reasumując Sąd stwierdził, że niezaistnienie zdarzeń, które w sposób skuteczny doprowadziły do przerwania, bądź zawieszenia, a w konsekwencji przedłużenia biegu terminu przedawnienia na dalszy okres w sposób przewidziany w art. 70 Ordynacji podatkowej, skutkowało tym, że zobowiązanie Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. wygasło z dniem 31 grudnia 2006 r. Skarga kasacyjna. 10. Skargę kasacyjną wniósł Dyrektor Izby Skarbowej. Wyrok zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie: a) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. uchybienie niżej wskazanym przepisom ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: - art. 3 § 1 poprzez nieprawidłową kontrolę orzeczenia organu administracji polegającą na braku oceny pod względem zgodności z prawem ustaleń organów w zakresie wpływu na bieg terminu przedawnienia przekształcenia zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne oraz stwierdzeniu, że "nie zaistnienie zdarzeń, które w sposób skuteczny doprowadziły do przerwania, bądź zawieszenia, a w konsekwencji przedłużenia biegu terminu przedawnienia na dalszy okres w sposób przewidziany w art. 70 Ordynacji podatkowej, skutkowało tym, iż zobowiązanie Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. wygasło się z dniem 31 grudnia 2006 r." - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 141 § 4 poprzez pozostawienie poza rozważaniami Sądu ustaleń organów w zakresie wpływu na bieg terminu przedawnienia przekształcenia zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne, a przez to bezpodstawne zastosowanie środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi do usuwania naruszenia prawa w rozstrzygnięciach administracyjnych poprzez uchylenie decyzji zamiast oddalenia skargi, - art. 151 poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organ podatkowy wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, co doprowadziło do uchylenia decyzji zamiast oddalenia skargi, - art. 153 poprzez wydanie wiążącej organ błędnej oceny prawnej w zakresie upływu terminu przedawnienia, - art. 170 poprzez pominięcie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 1052/08 który prawomocnie rozstrzygnął kwestię przekształcenia postępowania zabezpieczającego w egzekucyjne, istotnie wpływającą na wynik niniejszej sprawy, b) a w konsekwencji powyższego naruszenie prawa materialnego: - art. 62 § 1 i § 4 oraz art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. w związku z art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 143 poz.1199) poprzez błędne zastosowanie (niezastosowanie), - art. 62 § 1 i § 4 oraz art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. w związku z art. 27, zdanie pierwsze ustawy o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez niezastosowanie. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 11. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego. 12. Skarga kasacyjna jest zasadna. Przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1334/08 (dostępny w systemie CBOSA na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl), oddalił skargę kasacyjną Spółki V. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 23 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 717/07 w przedmiocie odmowy przyjęcia zabezpieczenia. W uzasadnieniu wyroku stwierdził m.in., że zgodnie z art. 154 § 4 u.p.e.a., zajęcie zabezpieczające przekształca się w zajęcie egzekucyjne z dniem wygaśnięcia decyzji, o której mowa w art. 33a i 33b O.p., pod warunkiem że organ ten wystawi tytuł wykonawczy nie później niż przed upływem 14 dni od dnia wygaśnięcia decyzji lub od dnia doręczenia upomnienia, jeżeli doręczenie to było wymagane. Nie jest kwestionowane, że stosownie do art. 33a O.p. decyzja o zabezpieczeniu wygasła z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2000 r., tj. 3 listopada 2006 r. W terminie zaś 14 dni od wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu (tj. w dniu 16 listopada 2006 r.) został wystawiony tytuł wykonawczy. Na skutek spełnienia tego ostatniego warunku, zgodnie z art. 154 § 4 e.p.e.a., zajęcie zabezpieczające przekształciło się z mocy prawa w zajęcie egzekucyjne. Naczelny Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku przesądził zatem, że zajęcie zabezpieczające przekształciło się w zajęcie egzekucyjne. Nie można tym samym podzielić stanowiska, że przekształcenie się zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne w listopadzie 2006 r. nie miało znaczenia dla przerwania terminu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. Przede wszystkim skuteczność tego przekształcenia (a więc skuteczność zastosowania środka egzekucyjnego) została potwierdzona w prawomocnym, cytowanym powyżej, wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2009r. Wyrokiem tym Sąd orzekający w tej sprawie jest (a Wojewódzki Sąd Administracyjny był) związany z mocy art. 170 p.p.s.a. Dokonanie (przekształcenie tego zajęcia) nie zostało także podważone przez stronę skarżącą w trybie przewidzianym w postępowaniu egzekucyjnym dla zwalczania czynności egzekucyjnych (art. 33 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Brak jest w związku z tym podstaw, aby uznać w postępowaniu dotyczącym zaliczenia nadpłaty, że zajęcie to, z uwagi na treść art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji, nie wywołało skutku, o którym mowa w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny za uzasadniony uznał zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia art. 170 p.p.s.a. poprzez pominięcie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 1052/08, który prawomocnie rozstrzygnął kwestię przekształcenia postępowania zabezpieczającego w egzekucyjne, istotnie wpływającą na wynik niniejszej sprawy. Biorąc pod uwagę to, że zaliczenie dokonanej wpłaty na poczet zaległości w podatku dochodowym nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania za rok 2000 r., skoro bieg terminu przedawnienia został przerwany poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego. 13. Uzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pozostawienie poza rozważaniami Sądu ustaleń organów w zakresie wpływu na bieg terminu przedawnienia przekształcenia zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne. Jak wskazano powyżej kwestia ta miała kluczowe znaczenie dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia. W myśl powołanego przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a w razie gdy wskutek uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z 30 listopada 2010 r. utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z 16 lipca 2010 r., organ w obszernej argumentacji odniósł się do zarzutów dotyczących przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. (str. 9-17 uzasadnienia, k. 10 akt administracyjnych). Wskazał m.in. na okoliczności związane z przekształceniem zajęcia zabezpieczającego w egzekucyjne i jego skutków dla upływu terminu przedawnienia. Zaznaczył również, że sprawa była rozpoznawana przez sądy administracyjne w różnych aspektach i kwestia przedawnienia, którą sąd bierze pod uwagę z urzędu, nie była podnoszona. Poza tym zwrócono uwagę na cytowany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1052/08, w którym przesądzono kwestię skuteczności przekształcenia się zajęcia zabezpieczającego w egzekucyjne. Sąd pierwszej instancji stosując się do wymogów zawartych w art. 141 § 4 p.p.s.a. winien odnieść się do tych kwestii, mających kluczowe znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. 14. Przypomnieć należy również, że do sądu administracyjnego zaskarżone zostało postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy wydane na podstawie art. 62 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji o zaliczeniu dokonanej wpłaty na poczet zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. (należność główną i odsetki). Wydanie takiego postanowienia, według ustanowionych w tych przepisach zasad, jest obowiązkiem organu podatkowego w sytuacji, gdy na dokonującym wpłaty podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów. Postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej jest aktem formalnym, nieprzesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej, lecz informującym jedynie o sposobie zaliczenia dokonanej wpłaty. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ze względu na charakter tego postępowania nie można w jego ramach rozstrzygać wszelkich zagadnień materialnoprawnych, nie może się ono przekształcić w kolejną fazę postępowania wymiarowego, choć oczywiście dla zaliczenia wpłaty na zaległość podatkową koniecznym jest ustalenie, że zaległość ta istnieje. 15. Skuteczność zarzutów naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 170 p.p.s.a. przesądza o zasadności skargi kasacyjnej. Jednocześnie powoduje, że ocena pozostałych zarzutów pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, tym bardziej że autor skargi kasacyjnej uzależnił zasadność sformułowanych zarzutów naruszenia prawa materialnego od trafności zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie ponownie rozpoznając sprawę będzie zobowiązany uwzględnić stanowisko zawarte w niniejszym uzasadnieniu, w szczególności odnośnie związania Sądu pierwszej instancji prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 1052/08. 16. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.