I SA/Gl 481/10
PostanowienieWSA w Gliwicach2011-03-21
Skład orzekający: Wojciech Organiściak
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skargę wniesioną przez stronę mającą miejsce zamieszkania za granicą należy odrzucić, jeśli nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce pomimo wezwania sądu?Ratio decidendi
Skargę należy odrzucić na podstawie art. 299 § 2 P.p.s.a., gdy strona mająca miejsce zamieszkania za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce pomimo wezwania sądu do uzupełnienia tego braku w terminie dwóch miesięcy.Stan faktyczny
B. i J. B. złożyli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. dotyczącą łącznego zobowiązania pieniężnego. Sąd wezwał ich do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce w terminie dwóch miesięcy pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone odpowiednio 22 lipca 2010 r. (elektronicznie) i 11 grudnia 2010 r. (pocztą), jednak skarżący nie dopełnili tego obowiązku.Rozstrzygnięcie
Odrzucił skargę B. i J. B. na podstawie art. 299 § 2 P.p.s.a.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Organiściak po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. i J. B. (B.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia
B. i J. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 lipca 2010 r. wezwano skarżącego J. B. do uzupełnienia braku skargi poprzez ustanowienie pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie powyższe – z uwagi na wniosek skarżącego o przesyłanie do niego korespondencji na adres e- mailowy - wysłane zostało skarżącemu drogą elektroniczną w dniu 22 lipca 2010 r. (data potwierdzenia transmisji danych).
Z kolei na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 listopada 2010 r. skarżąca B. B. wezwana została do uzupełnienia braku skargi poprzez ustanowienie pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczone zostało skarżącej drogą pocztową w dniu 11 grudnia 2010 r.
Zarówno J. B. jak i B. B. nie uczynili zadość wezwaniom Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 299 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: P.p.s.a., jeżeli strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, obowiązana jest wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce. Z kolei art. 299 § 2 P.p.s.a. stanowi, iż w razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 1, sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W myśl art. 65 § 3 P.p.s.a. sąd może doręczyć pismo stronie za pośrednictwem telefaksu lub poczty elektronicznej. W takim wypadku dowodem doręczenia jest potwierdzenie transmisji danych.
W rozpatrywanej sprawie skarżący, pomimo wystosowanych do nich wezwań, doręczonych odpowiednio: J. B. w dniu 22 lipca 2010 r. (data z potwierdzenia transmisji danych) zaś B. B. w dniu 11 grudnia 2010 r., nie ustanowili pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce.
Mając powyższe na względzie, skargę B. i J. B. należało odrzucić na podstawie art. 299 § 2 P.p.s.a., co też orzeczono w sentencji postanowienia.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 13.07.2026. · Źródło