I SA/Gd 1344/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 marca 2011 r. sprawy ze skargi A.B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia oddala skargę. Wnioskiem z dnia 28 stycznia 2009 r. A. B. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o umorzenie zaległości w podatku dochodowym za 2005 r., do którego załączyła oświadczenie potwierdzające uzyskanie przychodów z pracy oraz zapłatę podatku za granicą (AZ – O) i zeznanie PIT 36 za 2007 r. Wobec braków formalnych wniosku organ I instancji wezwał podatniczkę do ich uzupełnienia poprzez m.in.: złożenia podpisu pod wnioskiem oraz na PIT 36 oraz przedłożenia dokumentów potwierdzających osiągniecie dochodów w latach 2005, 2006 i 2007 poza granicami kraju. W wezwaniu zawarto pouczenie, iż zgodnie z art. 169 § 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) dalej jako "Op." nie uzupełnienie braków formalnych wniosku w terminie 7 dni spowoduje pozostawienie pisma bez rozpoznania. Wezwanie doręczono w dniu 14 sierpnia 2009 r. w trybie art. 150 Op. Z uwagi na nie uzupełnienie braków formalnych wniosku w terminie, organ I instancji postanowieniem z dnia 9 września 2009 r. pozostawił wniosek o umorzenie zaległości podatkowej za 2007 r. bez rozpoznania. A. B. odebrała osobiście kserokopię powyższego postanowienia w dniu 10 listopada 2009 r. w siedzibie organu. W dniu 27 listopada 2009 r. podatniczka, działając na podstawie art. 240 § 1 Op. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do rozpatrzenia wniosku z dnia 28 stycznia 2009 r. o umorzenie zaległości podatkowej za 2007 r., jako powód podając przebywanie poza miejscem stałego zamieszkania, w tym pobyt za granicą oraz u rodziców. Następnie sprecyzowała, że pismo z dnia 27 listopada 2009 r. stanowi wniosek o wznowienie postępowania o umorzenie zaległości podatkowej zakończonego postanowieniem z dnia 9 września 2009 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z dnia 28 grudnia 2009 r. wznowił postępowanie, a następnie poddał analizie warunki formalne wniosku oraz przesłanki wznowienie, po czym postanowieniem z dnia 31 maja 2010 r., działając na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 4 oraz art. 219 Op. odmówił uchylenia postanowienia z dnia 9 września 2009 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku A. B. o umorzenie zaległości podatkowej za 2007 r. Organ I instancji wyjaśnił w uzasadnieniu, że to A. B. zainicjowała postępowanie podatkowe, poprzez wystąpienie z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowej za 2007 r., co oznacza że posiadała wiedzę o toczącym się postępowaniu. Faktem jest, że trakcie postępowania trwającego od dnia 5 lutego do dnia 23 września 2009 r. podatniczka przebywała przez kilka dnia w A. i we W. Niemniej zdaniem organu to w interesie podatniczki leżało poinformowanie o zmianie miejsca zamieszkania, wskazanie adresu do doręczeń lub wyznaczenie pełnomocnika do odbioru korespondencji, czego jednak A. B. nie zrobiła. Dalej organ wyjaśnił, że art. 240 § 1 pkt 4 Op. zawiera dwie przesłanki wznowienia postępowania, tj.: nie branie udziału w postępowaniu przy równoczesnym braku swojej winy. Brak winy może wynikać z okoliczności obiektywnych, gdy strona postępowania nie brała w nim udziału na skutek okoliczności od niej niezależnych, np. choroby, jak i w przypadku gdy strona nie została dopuszczona do uczestniczenia w postępowaniu. Brak winy ma miejsce np. w sytuacji, gdy organ podatkowy nie zawiadomi strony o przeprowadzonych dowodach, czy możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Zdaniem organu taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Korespondencja organu kierowana była na adres podatniczki wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjno – aktualizacyjnym, w trybie art. 150 Op. W toku postępowania podatniczka nie zgłaszała zmiany adresu zamieszkania, ani nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń. Nie można zatem mówić o braki winy podatniczki. Chociaż przebywanie A. B. poza granicami kraju na szkoleniach doktoranckich oraz u rodziców wypełnia przesłankę z art. 240 § 1 pkt 4 O.p., to w jej interesie leżało powiadomienie organu podatkowego o zmianie miejsca zamieszkania bądź wyznaczenie pełnomocnika. Dalej organ wyjaśnił, że wezwanie z dnia 29 lipca 2009 r. awizowano w dniu 31 lipca 2009 r. i powtórnie z dniu 17 sierpnia 2009 r., a następnie doręczono w trybie art. 150 Op. w dniu 14 sierpnia 2009 r. Pismo zwrócone zostało do organu z adnotacją, iż korespondencji nie podjęto w terminie. Postanowienie z dnia 9 września 2009 r. awizowano w dniu 9 września 2009 r. i powtórnie w dniu 19 września 2009 r., a następnie doręczono w trybie art. 150 O.p. w dniu 23 września 2009 r. Pismo zwrócone zostało do organu z adnotacją, iż korespondencji nie podjęto w terminie. Z wyjaśnień A. B. wynika natomiast, że przebywała poza miejscem zamieszkania w dniach od 9 – 13 września 2009 r. w A. (dowód: karta urlopowa, bilet lotniczy, certyfikat), w dniach 16 – 19 września we W. (dowód: karta urlopowa, certyfikat) i w dniach 28 – 29 sierpnia 2009 r. w S. (dowód: karta urlopowa, certyfikat). Zdaniem organu I instancji zestawienie tych dat wskazuje, że A. B. miała możliwość osobistego odbioru korespondencji i to pomimo przebywania poza miejscem zamieszkania w okresach opisanych powyżej. W zażaleniu na powyższe postanowienie A. B. podniosła zarzut naruszenia art. 122 i 187 Op., art. 150 oraz art. 240 § 1 pkt 4 Op., a także art. 121 w zw. z art. 139 Op. Zdaniem podatniczki samo postępowanie w sprawie umorzenia zaległości podatkowej za 2005 r. było prowadzone wadliwie, o czym świadczy wysłanie wezwania do uzupełniania braków formalnych wniosku po 6 miesiącach od złożenia wniosku, gdy tymczasem zgodnie z Ordynacją podatkową organ ma 1 miesiąc na załatwienie sprawy. Wadliwość postępowania organu polegała również na tym, że korespondencję doręczano w trybie art. 150 Op. z pominięciem art. 148 i 149 Op., co jest niedopuszczalne. Dyrektor Izby Skarbowej w G., postanowieniem z dnia 25 października 2010 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Odpowiadając na zarzut, iż w sprawie nie podjęto próby doręczenia pism na podstawie art. 149 Op. zarządcy nieruchomości, tj. Spółdzielni Mieszkaniowej w R. ani sąsiadom Dyrektor wyjaśnił, że funkcję dozorcy nieruchomości w rozumieniu art. 149 Op. sprawuje nie administrator spółdzielni mieszkaniowej, lecz osoba zatrudniona na tym stanowisku, a także ten, kto podstawie umowy strzeże porządku, dba o czystość, troszczy się o zieleń w obrębie powierzonej mu w tym celu nieruchomości i w rezultacie występuje wobec mieszkańców, jako gospodarz nieruchomości. Funkcji tej nie pełni administracja spółdzielni mieszkaniowej. Dodał, że doręczenie korespondencji w trybie art. 149 Op. ma charakter fakultatywny. Ponadto z przesyłki zawierającej wezwanie z dnia 29 lipca 2009 r. oraz postanowienie z dnia 9 września 2009 r. wynika, że listonosz nie mógł doręczyć korespondencji adresatowi, ani pełnoletniemu domownikowi, jak też sąsiadowi i dlatego pozostawił je do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym na okres 14 dni. Odnosząc się do zarzutu przewlekłości w zawiadomieniu podatniczki o brakach formalnych wniosku organ podał, że instytucję umorzenia zaległości podatkowych w przedmiotowej sprawie reguluje ustawa z dnia 25 lipca 2008 r. o szczególnych rozwiązaniach dla podatników uzyskujących niektóre przychody poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 143, poz. 894) zawierająca przepisy szczególne wobec przepisów Op. Zgodnie z art. 5 ustawy w sprawie umorzenia zaległości oraz zwrotu organ podatkowy wydaje, bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku decyzję, w której określa wysokość umorzonej kwoty zaległości lub kwoty zwrotu. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że w świetle całości materiału dowodowego nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 122 i art. 187 Op., gdyż organ I instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W skardze na to postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca wniosła o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 150 Op. w zw. z art. 148 i 149 Op. polegający na uznaniu, że doręczenie korespondencji w trybie art. 150 Op. nie musi być poprzedzone doręczeniem w trybie art. 148 i 149 Op. oraz że sposób doręczenia z art. 148 i 149 Op. ma charakter jedynie fakultatywny. Przytoczyła na poparcie swojego stanowska orzecznictwo sądów administracyjnych. Podniosła dalej, że wbrew twierdzeniu organów w sprawie zachodzi wątpliwość, co do prawidłowości doręczenia postanowienia z dnia 9 września 2009 r. w trybie art. 150 Op. Z informacji uzyskanych z Urzędu Pocztowego R. wynika bowiem, że w okresie od dnia 6 września 2009 r. do dnia 31 września 2009 r. awizowano tylko jedną przesyłkę nadaną w W. Tymczasem zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w G. postanowienie to awizowano dwukrotnie. Stawia to pod znakiem zapytania skuteczność doręczeń wcześniejszej korespondencji, wobec odmowy udzielenia odpowiedzi przez Urząd Pocztowy R. z uwagi na ograniczenia regulaminowe nałożone na przesyłki wysłane wcześniej niż 12 miesięcy od złożenia wniosku o informację. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z pism z Urzędu Pocztowego R.. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisku w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Skarżąca żądała wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem ostatecznym Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o pozostawieniu bez rozpatrzenia jej wniosku o umorzenie zaległości podatkowej za 2007 r. bez rozpatrzenia z tego powodu, iż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W jej ocenie nieuczestniczenie w postępowaniu podatkowym nie było zawinione, albowiem w czasie postępowania podatkowego przebywała na szkoleniach poza granicami kraju. Zarzuciła także, że kierowana do niej korespondencja Urzędu Skarbowego w W. została bezzasadnie uznana za doręczoną w sposób prawidłowy w trybie art. 150 Op. Ostatnio wymieniony zarzut odnosi się do sposobu doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku o umorzenie zaległości podatkowych oraz doręczenia postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 4 Op. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie zakończone decyzją ostateczną jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przepis ten na mocy art. 219 Op. stosuje się odpowiednio do postanowień z tym, że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3 i art. 245 § 1 wydaje się postanowienie. Aby możliwe było wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem ostatecznym w oparciu o wskazaną wyżej podstawę konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek. Pierwsza oznacza brak udziału strony w postępowaniu, przy czym ów brak może dotyczyć zarówno całego postępowania, postępowania przed jedną z instancji jak również brak udziału strony w istotnych czynnościach tego postępowania. Nie ma przy tym znaczenia przyczyna nieuczestniczenia strony ani też wpływ tego faktu na treść decyzji. Druga przesłanka sprowadza się do wykluczenia zawinienia strony. Ciężar tego wykluczenia spoczywa na stronie (Gruszczyński B., Niezgódka-Medek M., Hauser R., Kabat A., Babiarz S., Dauter B. Ordynacja podatkowa. Komentarz Warszawa 2009 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis. Wyd. V). W ocenie Sądu w stanie faktycznym ustalonym przez organy podatkowe nie może budzić wątpliwości, iż strona nie brała udziału w postępowaniu. Strona skarżąca wskutek nie odebrania adresowanej do niej korespondencji pozbawiona została możliwości udziału w istotnych czynnościach postępowania. Nie uzupełnienie bowiem braków wniosku, co wynikać miało z braku wiedzy o takim wezwaniu, co spowodowało, iż pozostawiony on został bez rozpatrzenia. Z kolei brak faktycznego doręczenia skarżącej postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia skutkował brakiem możliwości złożenia środka zaskarżenia na to postanowienie. W dalszej kolejności wymaga więc oceny Sądu, czy organy podatkowe w sposób prawidłowy wyprowadziły wniosek, że brak udziału strony w postępowaniu nie był przez nią niezawiniony. Z akt administracyjnych, jak i ze skargi wynika, że strona brak swojej winy w nieuczestniczeniu w postępowaniu podatkowym upatruje w tym, iż w czasie kiedy sporne przesyłki były awizowane przebywała poza miejscem stałego pobytu, przy czym akcentuje, że nieobecność ta była związana z realizacją obowiązków wynikających z podjętych studiów doktoranckich. Zarzuca też uchybienia jakie miały mieć miejsce przy doręczeniu obu przesyłek, w trybie art. 150 Op. W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie i prawidłowo ocenionego przez organy podatkowe materiału dowodowego, uznać trzeba, że organy te prawidłowo przyjęły, iż strona nie wykazała braku swojej winy. Wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 29 lipca 2009 r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku o umorzenie zaległości podatkowej za rok 2005 awizowano po raz pierwszy w dniu 31 lipca 2009 r. Po raz kolejny przesyłka była awizowana w dniu 8 sierpnia 2009 r. Skutek doręczenia w trybie art. 150 Op. nastąpił wedle organów podatkowych w dniu 14 sierpnia 2009 r. W terminie do dnia 21 sierpnia 2009 r. skarżąca powinna więc uzupełnić braki formalne wniosku. W wezwaniu zamieszczono pouczenie, iż nieuzupełnienie braków formalnych wniosku w terminie 7 dni od daty doręczenia spowoduje, iż wniosek o umorzenie zaległości podatkowych pozostawiony zostanie bez rozpatrzenia. W odniesieniu do postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 9 września 2009 r. w oparciu o potwierdzenie odbioru ustaliły organy podatkowe, iż przesyłka zawierająca to postanowienie była awizowana po raz pierwszy w dniu 11 września 2009 r. Przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 19 września 2009 r. Skutek doręczenia, w trybie art. 150 Op. nastąpił w dniu 25 września 2009 r. Z wyjaśnień skarżącej wynika, że w okresie, w jakim nastąpiło doręczenie spornych przesyłek w trybie art. 150 Op. przebywała poza miejscem zamieszkania: w dniach 28 - 29 sierpnia 2009 r. (S.), 9 – 13 września 2009 r. (A.), oraz 16 -19 września 2009 r. (W.). Przyjmując najbardziej korzystną dla strony interpretację, że każdy okres przebywania poza miejscem stałego pobytu był konieczny ze względu na jej szeroko rozumianą aktywność zawodową, oraz gdyby rzeczywiście rzeczone wyjazdy uniemożliwiały skarżącej odbiór adresowanej do niej korespondencji, zdaniem Sądu, twierdzenie strony skarżącej, iż nie zawiniła braku własnego uczestniczenia w prowadzonym postępowaniu podatkowym uznać należałoby za słuszne. Jednakże konfrontacja okresów w jakich skarżąca przebywała poza miejscem stałego pobytu i okresów kiedy awizowano sporne przesyłki prowadzi do wniosku, że wskazywane wyjazdy nie stanowiły przeszkody uniemożliwiającej jej odbiór spornych przesyłek Oceniając w pierwszej kolejności doręczenie wezwania do uzupełnienia braków złożonego wniosku należy podkreślić, że w okresie w jakim ta przesyłka była awizowana tj. od 31 lipca (pierwsze awizo) do 15 sierpnia 2009 r. (ostatni dzień, w którym możliwy był odbiór korespondencji z urzędu pocztowego) skarżąca nie wykazała żadnego pobytu poza miejscem zamieszkania. Dodać także należy, że w okresie od 15 do 22 sierpnia kiedy to potencjalnie powinna uzupełnić braki formalne wniosku także nie wskazała skarżąca okoliczności, które stałyby na przeszkodzie dokonania tej czynności. W okresie, w którym awizowana była druga z przesyłek skarżąca rzeczywiście, z przyczyn, które uznać można za obiektywnie od niej niezależne przebywała poza miejscem zamieszkania. Trzeba jednak zwrócić uwagę, iż żaden ze wskazanych wyjazdów nie trwał dłużej niż 3 dni. Nadto, przesyłkę zawierającą postanowienie awizowano po raz pierwszy w dniu 11 września 2009 r. po raz drugi 19 września 2009 r. Nieobecności skarżącej miały miejsce w dniach: 9 – 13 września oraz 16 – 19 września 2009 r. W ocenie Sądu skarżąca mogła więc zarówno dowiedzieć się, że w urzędzie pocztowym znajduje się adresowana do niej korespondencja jak i odebrać awizowaną przesyłkę. Gdyby bowiem nawet przyjąć, kierując się znów najbardziej korzystną dla strony skarżącej oceną zdarzeń, że pomiędzy jednym i drugim wyjazdem skarżąca nie wracała do domu i założyć dodatkowo, że skarżąca powróciła dopiero 20 września to pozostawało jeszcze 6 dni na odbiór korespondencji z Urzędu Pocztowego. Z przedstawionych wyżej okoliczności nie da się w ocenie Sądu wywieść, że skarżąca bez własnej winy nie odebrała adresowanej do siebie korespondencji, a tylko takie ustalenie stanowiłoby podstawę wznowienia postępowania. Skarżąca stawia zarzut, że niezawiniony przez nią brak udziały w postępowania spowodowany był brakiem skutecznego doręczenia jej korespondencji. Wedle skarżącej korespondencję uznano za doręczoną w trybie art. 150 Op. pomimo, iż organy podatkowe nie wykazały nawet próby doręczenia w trybie art. 148 i 149 Op. Tymczasem z brzmienia art. 150 Op. jasno wynika, iż ta możliwość doręczenia możliwa jest o ile z dokumentów pocztowych wynika, że próba doręczenia w trybie art. 148 i 149 Op. okazała się nieskuteczna. Zarzut ten pozostaje w sprzeczności z treścią dokumentu jakim jest potwierdzenie odbioru. W pkt 2 potwierdzenia odbioru znajduje się zapis, iż "Z powodu niemożności doręczenia, w sposób wskazany w pkt 1, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP R. 1 w dniu 09.07.31". W pkt 1 przewidziano oznaczenie, gdy przesyłkę doręczono adresatowi lub pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu (...). Na omawianym dokumencie brak jest wskazań możliwych w pkt 1. Poprzez więc wskazanie w pkt 2 miejsca i daty pozostawienia korespondencji doręczyciel oświadczył, że doręczenie w trybie art. 148 i 149 było niemożliwe. Przedstawione przez stronę skarżącą twierdzenie że mieszka w bloku wielorodzinnym i nikomu z jej sąsiadów nie próbowano doręczyć przesyłki z urzędu skarbowego nie podważa wynikającego z art. 194 § 2 Op. domniemania zgodności z prawdą dokumentu jakim jest potwierdzenie odbioru. Przedstawione wyżej uwagi w sposób analogiczny odnoszą się do potwierdzenia odbioru postanowienia. Zarzut, że nie podjęto próby doręczenia korespondencji Spółdzielni Mieszkaniowej w R. jak i firmie P., która na mocy zawartej ze Spółdzielnią umowy zajmuje się utrzymaniem czystości i dostarczaniem mieszkańcom budynku korespondencji Spółdzielni Mieszkaniowej jest bezzasadny. Żaden z wymienionych podmiotów nie jest wymieniony w Ordynacji podatkowej jako uprawniony do odbioru przesyłki adresowanej do podatnika. Podkreślić należy, że zarówno firma P. jak i jej pracownicy nie mogą być uznani za dozorcę domu. Podzielić należy twierdzenie Dyrektora Izby Skarbowej w G., że dozorcą jest osoba zatrudniona na tym stanowisku, a także ten, kto na podstawie stosowanej umowy strzeże porządku, dba o czystość, troszczy się o zieleń w obrębie powierzonej mu w tym celu nieruchomości, a w rezultacie jest zwany i znany przez mieszkańców jako gospodarz nieruchomości (domu). Cech takich nie można przypisać wymienionym przez skarżącą podmiotom. W ocenie Sądu zarzut, iż organy podatkowe bezzasadnie wskazują, iż doręczenie w trybie art. 148 i 149 ma charakter fakultatywny wynika z niezrozumienia tej argumentacji. Otóż w treści art. 148 Op. wskazano na możliwość doręczenia pism osobom fizycznym w różnych miejscach. Redakcja tego przepisu nie pozostawia jednak wątpliwości, że wybór miejsca doręczenia pisma pozostawiany został organowi podatkowemu. Wskazuje na to użycie spójnika "lub" pomiędzy miejscem zamieszkania i miejscem pracy, a także poprzedzenia pozostałych miejsc, w których można doręczyć pisma osobom fizycznym wyrażeniem "również". Stąd też wiedza jaką organ podatkowy posiadał o miejscu pracy skarżącej nie może mieć istotnego znaczenia dla oceny prawidłowości doręczenia pism skarżącej. Ocenić więc trzeba, że organy podatkowe w świetle ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych miały prawo uznać, że doręczenie korespondencji nastąpiło prawidłowo, w trybie art. 150 Op. Odnieść należy się także do złożonych wraz ze skargą pism Poczty Polskiej. Skarżąca wywodzi na ich podstawie, że w istotnym ze względu na przedmiot niniejszej sprawy okresie awizowano adresowaną do niej korespondencję tylko raz. Tymczasem z treści obu pism jednoznacznie wynika, że w okresach, w których były awizowane przesyłki awizowano jedną przesyłkę. Czyni to zasadniczą różnicę pomiędzy treścią pisma Poczty Polskiej a wnioskami wyprowadzonymi z treści tych pism przez skarżącą. W konsekwencji pisma te nie podważają domniemania zgodności z prawdą potwierdzeń odbioru. Sąd nie rozstrzygnął procesowo wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci wyżej wymienionych pism Poczty Polskiej w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. złożonych wraz ze skargą. Pozostaje to jednak bez wpływu na wynik sprawy. Trzeba wskazać też, że dopuszczenie dowodu z dokumentu w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest dopuszczalne tylko wyjątkowo a Sąd może, o ile uzna to za konieczne, a nie musi taki dowód przeprowadzić. Odnosząc się z kolei do wniosku skarżącej o zobowiązanie przez Sąd Urzędu Pocztowego R. 1 do przedłożenia informacji o awizowaniu przesyłek z Urzędu Skarbowego w W. we wskazanym okresie lipiec sierpień 2009 r. to należy wyjaśnić, iż sąd administracyjny prowadzący postępowanie według reguł określonych w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest ani uprawniony ani upoważniony do podejmowania tego rodzaju wystąpień. Rolą sądu administracyjnego jest wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności z prawem działań organów administracji publicznej, sąd nie prowadzi natomiast postępowania mającego na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy. To pozostaje w wyłącznej kompetencji organu podatkowego. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i na podstawia art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.