I SA/Sz 899/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Marian Jaździński,, Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi P. spółki cywilnej z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej w S. postanowieniem z dnia [...] nr [...] odmówił Spółce Cywilnej P.M. S. & K., przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...] z dnia [...] roku określającej ww. Spółce, zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc czerwiec 2009 r. w wysokości [...] zł. Decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w K. została doręczona w trybie doręczenia zastępczego ( art. 150 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8,poz.60 ze zm., zwanej dalej O.p.). Przesyłka zwierająca decyzję po dwukrotnym jej awizowaniu przez pocztę ( 25 lutego 2010 roku i 4 marca 2010 roku) została przechowana w placówce pocztowej Kołobrzeg 1 przez okres 14 dni i zwrócona nadawcy w dniu 12 marca 2010 roku. Stosownie zatem do art. 223 § 2 pkt. 1 O.p. - 14 dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji upłynął w dniu 25 marca 2010 roku. Z tym też dniem decyzja stała się ostateczną. Następnie pismem z dnia 11 maja 2010 roku, Spółka wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego w K. o doręczenie decyzji lub ich kopii z dnia [...] roku określających zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za 2009 r. W dniu [...] roku, pełnomocnik Strony złożył w Urzędzie Celnym w K., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, dołączając do niego odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...] z dnia [...] roku. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Strona (wspólnik Spółki Cywilnej – A. K.) wskazał, że o fakcie zobowiązań z tytułu podatku akcyzowego dowiedział się z chwilą doręczenia mu w dniu [...] roku, przez poborcę skarbowego Urzędu Celnego w K. tytułu wykonawczego. Wskazał dalej, iż z uwagi na to, że nie posiadał wiedzy o jakie zaległe zobowiązania chodzi, wystąpił z pismem do Urzędu Celnego w K o wydanie oryginałów lub kopii decyzji, które otrzymał w dniu [...] roku. Dalej Strona wyjaśnia w uzasadnieniu wniosku, że wprawdzie posiadała wiedzę, iż wobec Spółki prowadzone jest postępowanie w sprawie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do czerwca 2009 roku, gdyż wspólnicy Spółki składali wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie lecz spodziewała się, że organ doręczy jej decyzję w sposób pewny (do ręki wspólników lub domowników przebywających pod adresem Spółki). Strona wskazała, iż przyczyną jej nieobecności poza adresem zamieszkania były częste zagraniczne wyjazdy. Ponadto wskazała, iż skrzynka pocztowa z której odbiera korespondencję jest często uszkadzana a zawartość wysypywana na zewnątrz. Występowała jak podnosi, wielokrotnie z prośbą do listonosza aby ten doręczał przesyłki polecone oraz awiza tych przesyłek osobiście domownikom. Strona uważa zatem, że nie z własnej winy uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. Naczelnik Urzędu Celnego w K. przekazał Dyrektorowi Izby Celnej w S. jako organowi właściwemu wniosek Stron o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem od decyzji. Dyrektor Izby Celnej w S. pismem z dnia [...] roku, wezwał Strony do wyjaśnień w związku ze złożeniem czterech identycznej w swej treści wniosków o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania tj. decyzji o numerze [...] w sprawie podatku akcyzowego za marzec 2009 roku. Zatem nie zostały złożone wnioski o przywrócenie terminu dla decyzji za miesiące od kwietnia do czerwca 2009 roku. Pismem z dnia [...] roku, wpłynął wniosek Stron z dnia 21 maja 2010 roku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. nr [...] z dnia 22 lutego 2010 roku. Po zapoznaniu się z argumentami Strony, Dyrektor Izby Celnej w S. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając swoje stanowisko Dyrektor Izby Celnej w S. przytoczył treść przepisu art. 162 § 1 i § 2 O.p. wskazując, iż Ordynacja podatkowa ustanawia cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie tj. uprawdopodobnienie przez Stronę braku swojej winy, wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin. Organ celny wskazał, iż brak wiedzy wspólników Spółki o obowiązujących przepisach prawa podatkowego dotyczących procedury postępowania w tym sposobu zakończenia uprzednio wszczętego postępowania podatkowego nie stanowi usprawiedliwienia dla nie podejmowania w stosownym terminie działań w tym nie składania odwołania od decyzji. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji przed zakończeniem postępowania wydał postanowienie o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Przedmiotowe postanowienie z dnia [...] roku zostało doręczone również w trybie zastępczym z uwagi na nieobecność adresata i zwrócone organowi 13 lutego 2010 roku. Strona zatem była poinformowana o kończącym się postępowaniu. Nie odebranie tego postanowienia przez adresata nie stanowi przeszkody do wydania decyzji przez organ podatkowy. Odnosząc się do zarzutu strony, iż decyzja nie została doręczona bezpośrednio "do rąk" adresata lub domowników, organ celny wskazał na przepis art. 145 § 1 i art.150 O.p. Odnosząc się do wskazań Strony iż powodem nie odebrania przesyłki są częste wyjazdy wspólników za granicę organ celny wskazał, że strona postępowania podatkowego mogła ustanowić pełnomocnika w sprawie (art. 136 O.p.) a w przypadku wyjazdów za granicę na czas dłuższy niż 2 miesiące strona wręcz obowiązana był ustanowić pełnomocnika do doręczeń (art. 147 § 1 ustawy O.p.). Tym samym w związku z nieuregulowaniem zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym za miesiąc czerwiec 2009 roku, organ egzekucyjny wszczął postępowanie egzekucyjne wobec Spółki, o którym wspólnik dowiedział się w dniu 7 maja 2010 roku. W tym dniu bowiem poborca skarbowy doręczył wspólnikowi – A. K. tytuł wykonawczy celem wyegzekwowania kwoty wynikającej z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z tytułu podatku akcyzowego za miesiąc czerwiec 2009 roku. Zatem z dniem 7 maja 2010 roku Strona powzięła wiadomości, iż będąc podatnikiem podatku akcyzowego nie uregulowała we właściwym terminie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym wynikającego z decyzji organu podatkowego, kończącej wszczęte uprzednio postępowanie podatkowe. Dyrektor Izby Celnej w S., wskazał, iż nie ulega wątpliwości i Strona tego nie neguje, że wiedziała o toczącym się wobec niej postępowaniu i powinna mieć świadomość, iż postępowanie to zakończy się wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę. Organ ponadto wskazał, że w rozpatrywanej sprawie Strona uchybiała terminowi do wniesienia podania o przywrócenie terminu. Wskazany w przepisie art. 162 § 1 i § 2 O.p. - 7 dniowy termin do wniesienia podania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania liczyć należy zdaniem organu, począwszy od dnia kiedy wspólnikowi doręczono tytuł wykonawczy w związku z wydaniem przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. decyzji nr [...] z dnia [...] roku. W tym dniu bowiem w świadomości wspólnika Spółki Cywilnej A, K. ustała przyczyna uchybienia terminowi. Zatem od dnia 7 maja 2010 roku (piątek) należało liczyć upływ 7 - dniowego terminu do złożenia podania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Termin ten upłynął z dniem 14 maja 2010 roku. Organ celny wskazał przy tym na wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2009 roku, sygn. akt I FSK 373/08 w którym Sąd wskazał, iż okoliczności towarzyszące powzięciu przez stronę informacji o uchybieniu terminu muszą jednoznacznie wskazywać, że strona na ich podstawie miała co najmniej obiektywną możliwość pozyskania wiedzy o fakcie wydania aktu administracyjnego (dacie jego wydania), którego nie zaskarżyła w terminie. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, A.K. wspólnik Spółki Cywilnej P. M. S.& K., zaskarżył powyższe postanowienie Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia 20 września 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: -naruszenie art. 162 § 1 i § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. O.p. poprzez naruszenie art. 122 art. 187 § 1 i art. 191 w wyniku nie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i jego dowolną ocenę, naruszenie art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. poprzez wadliwe uzasadnienie postanowienia polegające na przyjęciu, że do doręczeń pism dla Spółki cywilnej zastosowanie mają przepisy art. 148 § 1 i 149 O. p. stanowiące zasady dla doręczeń pism osobom fizycznym, co miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż w sprawie tej sporne są dwie kwestie, tj. czy organy podatkowe trafnie uznały, że decyzja została skutecznie doręczona skarżącej Spółce, oraz że podanie o przywrócenie terminu do złożenia odwołania zostało przez nią złożone z uchybieniem terminu określonego w art. 162 § 2 O. p. W ocenie skarżącego, decyzja określająca Sp. c. "P.M. S. & K." została doręczona wadliwie. Skarżący wskazał, iż w sytuacji gdy strona nie jest osobą fizyczną lecz Spółką Cywilną, do doręczeń pism Spółce nie mają zastosowania przepisy art. 148 § 1 i 149, które przytacza organ podatkowy a art. 151 O.p. Skarżący wskazał dalej, że organ podatkowy pierwszej instancji rozpoczynając kontrolę skarżącej Spółki, doręczył upoważnienie do przeprowadzenia kontroli do rąk wspólników Spółki. Wszelkie dalsze kontakty w toku kontroli odbywały się w sposób bezpośredni, łączenie z doręczeniem protokółu kontroli, a nie za pośrednictwem poczty, wspólnikom Spółki. Dlatego wspólnicy skarżącej Spółki mogli uznać, że również w postępowaniu podatkowym organ prowadzący to postępowaniu będzie stosował tą zasadę doręczeń pism. Skarżący podniósł, iż organ podatkowy nie poinformował wspólników skarżącej Spółki o możliwości ustanowienia pełnomocnika do odbioru pism. Skarżący podniósł dalej, iż z adnotacji poczynionych przez pocztę nie wynika z jakiego powodu listonosz nie mógł doręczyć przesyłki osobie upoważnionej do odbioru korespondencji Spółki w jej siedzibie, a właściwie w lokalu stanowiącym miejsce zamieszkania jednego ze wspólników, pozostawiając w skrzynce pocztowej awizo (zawiadomienie) do odbioru korespondencji w placówce pocztowej. W ocenie skarżącego, powyższe świadczy o nieprawidłowym doręczeniu Spółce decyzji wymienionej co wyklucza przypisanie im winy niedochowania terminu do wniesienia odwołania, bowiem nie wiedzieli oni, że decyzja została wydana gdyż do nich nie dotarła. Zdaniem skarżącej Spółki, Dyrektor Izby Celnej w S. nietrafnie uznał również, że podanie o przywrócenie terminu do złożenia odwołania zostało złożone z uchybieniem terminu określonego w art. 162 § O. p. Skarżący wskazał dalej, że o fakcie wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe Spółki, dowiedział się od komornika w dniu 7 maja 2010 r.-w dniu tym komornik doręczył wspólnikowi Spółki tytuł wykonawczy. Jednak w tym dniu, nie dowiedział się o jakie zobowiązanie chodzi. Świadczy o tym pismo z dnia 11 maja 2010 r. w którym zwraca się do Naczelnika Urzędu Celnego w K. z prośbą o wydanie oryginałów lub kopii decyzji, na które opiewa tytuł wykonawczy. Kserokopię decyzji wymiarowej wspólnik otrzymał w dniu 17 maja 2010 r. i po zapoznaniu się z jej treścią pismem z dnia 24 maja 2010 r. złożył podanie o przywrócenie terminu i jednocześnie odwołanie od decyzji wymiarowej. W ocenie skarżącego, 7 dniowy termin do wniesienia podania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wymierzającej Spółce podatek akcyzowy należało liczyć właśnie od dnia 17 maja 2010 r. tj. od dnia w którym wspólnikowi doręczono odpisy (kserokopie) decyzji a nie od dnia doręczenia tytułów wykonawczych . W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w S. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności z przepisami obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 wyżej wymienionej ustawy). Kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia, Sąd nie stwierdził ww. naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego. Stan faktyczny sprawy jest bezsporny w zakresie przyznanym przez skarżącą– wobec Spółki wszczęto postępowanie egzekucyjne zobowiązań podatkowych; tytuł wykonawczy doręczył skarżącej poborca skarbowy w dniu 7 maja 2010 r.; pismem z dnia 11 maja 2010 r. – zgodnie z jego treścią – Strona wystąpiła o doręczenie jej decyzji lub kopii decyzji z dnia 22 lutego 2010 r. w sprawie podatku akcyzowego za 2009 r.; zgodnie z adnotacją 17 maja 2010 r. Strona osobiście odebrała kopie decyzji 4 szt., 25 stron; 24 maja 2010 r. pełnomocnik Strony złożył w Urzędzie Celnym w K. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania; decyzję z dnia 22 lutego 2010 r. doręczono w sposób zastępczy pozostawiając w skrzynce pocztowej awizo (zawiadomienie) do odbioru korespondencji w placówce pocztowej. Zagadnieniem spornym w rozpoznawanej sprawie jest zasadność stanowiska organu odwoławczego co do braku podstaw do przywrócenia stronie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji i skuteczność doręczenia decyzji z [...] r. wobec – jak wywodzi skarżąca – braku w adnotacji poczynionej przez pocztę z jakiego powodu listonosz nie mógł doręczyć przesyłki osobie upoważnionej do odbioru korespondencji Spółki w jej siedzibie, a właściwie w lokalu stanowiącym miejsce zamieszkania jednego ze wspólników. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż instytucja przywrócenia terminu została uregulowana w art.162-164 O.p. i stwarza możliwość skutecznego dokonania czynności w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia. Ma ona na celu usunięcie ujemnych dla strony następstw procesowych, powstałych wskutek uchybienia terminu. Przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa nie zabraniają, a nawet nie ograniczają stronie postępowania w trakcie trwania tego postępowania, wyjazdów w tym również za granicę. Przepisy przewidują tylko obowiązek zawiadomienia przez stronę o zmianie adresu, jak również przewidują obowiązek ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń w przypadku wyjazdu strony za granicę na okres powyżej dwóch miesięcy. Przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa nie przewidują, aby w sytuacji w której strona postępowania czasowo wyjeżdża z miejsca swojego pobytu, zawieszać postępowanie. Również nie wynika by w sytuacji takiej organ na czas nieobecności strony nie podejmował czynności lub nie dokonywał doręczeń. Nie ma tu znaczenia czy strona o swojej czasowej nieobecności organ zawiadamia, czy też nie. Zasadą jest doręczanie pism stronie. Jednakże w sytuacji w której bezpośrednie doręczenie pisma stronie jest niemożliwe, stosuje się inne, przewidziane w przepisach Ordynacji podatkowej sposoby doręczenia. Jednym z nich jest sposób określony w art. 150 § 1 O.p., zastosowany w niniejszej sprawie do którego odsyła art. 151 O.p., przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 tej ustawy stosuje się odpowiednio. Stosownie do treści art.150 O.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149, pismo przechowuje się przez okres 14 dni w placówce pocztowej (w przypadku doręczenia pisma przez Pocztę), o czym zawiadamia się adresata przez umieszczenie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej na co wskazała skarżąca, miało miejsce w niniejszej sprawie. Doręczenie w trybie art. 150 O.p., zakłada możliwość przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma stronie, to jest dopuszcza powstanie skutku doręczenia pisma nawet wtedy, gdy faktycznie pismo to do adresata nie dotarło. Prawidłowo sporządzona przez doręczającego pismo adnotacja o awizowaniu przesyłki, o odpowiedniej treści, przy użyciu pieczątki lub ręcznie, opatrzona podpisem doręczyciela, datą i pieczęcią jest dla nadawcy pisemnym dowodem dopełnienia tej czynności – i z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie tj. z adnotacją przy użyciu pieczątki "adresat nieobecny". Poprawnie zaadresowana przesyłka zawierająca decyzję organu pierwszej instancji, wobec niemożności jej doręczenia w sposób określony w art. 151 O.p., była przechowywana przez pocztę przez okres 14 dni, o czym placówka pocztowa dwukrotnie zawiadamiała adresata (25 luty i 4 marca 2010 r.). Za bezzasadny należy zatem uznać zarzut skarżącej Spółki, iż decyzja organu pierwszej instancji została doręczona wadliwie. Doręczenie odbyło się bowiem zgodnie z przepisami ustawy Ordynacja podatkowa i było prawnie skuteczne. Organ celny wprawdzie błędnie przywołał w uzasadnieniu postanowienia o odmowie przywrócenia terminu dyspozycji art.148 zamiast art.151 ustawy Ordynacja podatkowa, jednakże powyższe uchybienie procesowe nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż w obu przypadkach dla doręczeń w trybie zastępczym mają zastosowanie przepisy art.150 O.p. Odnosząc się do zarzutu skargi, że strona oczekiwała doręczeń bezpośrednich przypomnieć należy, że sam skarżący wskazuje w treści skargi, iż faktycznym miejscem prowadzenia działalności Spółki jest port w K. a ściślej morze bałtyckie. Wobec takich okoliczności oczywistym jest, że korespondencji nie będzie można doręczyć bezpośrednio do rąk wspólników. To wysuwające się na plan pierwszy zagadnienie skuteczności doręczenia decyzji organu pierwszej instancji zostało przez organ odwoławczy rozstrzygnięte prawidłowo. Przesłanki przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej zostały określone w art. 162 § 1- § 3 O.p. Wynika z nich, jak prawidłowo przyjął Dyrektor Izby Celnej w S., że dla przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności niezbędne jest łączne spełnienie następujących warunków: uprawdopodobnienia przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, złożenie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin. Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu organ jest zobowiązany w pierwszej kolejności ustalić jaka była przyczyna uchybienia terminu, kiedy przyczyna ta ustała i czy wnioskujący o przywrócenie terminu złożył podanie w zakreślonym przez przepis art. 162 § 2 O.p. terminie. Dopiero pozytywna odpowiedź na tę ostatnią kwestię otwiera organowi rozpoznającemu podanie drogę do badania czy został przez wnioskodawcę uprawdopodobniony brak jego winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu należy złożyć w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. Przywrócenie terminu siedmiodniowego do złożenia wniosku o przywrócenie terminu nie jest możliwe (art. 162 § 3 O.p.). W sytuacji gdy uchybienie terminu do złożenia środka zaskarżenia jest wynikiem braku wiedzy strony co do faktu wydania aktu administracyjnego, od którego przysługuje ten środek, dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi, od którego liczy się 7-dniowy termin, w którym należy wnieść podanie o przywrócenie terminu w rozumieniu art. 162 § 2 O.p. musi być określony w sposób bezsporny co do faktu powzięcia przez stronę informacji o wydaniu tego aktu i uchybieniu terminu do jego zaskarżenia. W przypadku gdy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu ma charakter terminu nieprzywracalnego, nie można domniemywać początku jego biegu. Okoliczności towarzyszące powzięciu przez stronę informacji o uchybieniu terminu muszą jednoznacznie wskazywać, że strona na ich podstawie miała co najmniej obiektywną możliwość pozyskania wiedzy o fakcie wydania aktu administracyjnego (dacie jego wydania), którego nie zaskarżyła w terminie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, iż organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie zasadnie przyjął, iż 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu został przekroczony. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, iż Dyrektor Izby Celnej przyjął, że skarżący nie mógł złożyć odwołania w terminie, a przyczyna uchybienia terminowi (brak wiedzy o wydaniu decyzji z 22 lutego 2010 r.) ustała w dniu 7 maja 2010 r. czyli w dniu kiedy to wspólnikowi Spółki Cywilnej- A. K. poborca skarbowy Urzędu Celnego w K. doręczył tytuł wykonawczy, celem wyegzekwowania kwoty wynikającej z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z tytułu podatku akcyzowego. W tym dniu, Strona powzięła wiadomości, iż będąc podatnikiem podatku akcyzowego nie uregulowała we właściwym terminie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za 2009 r., wynikającego z decyzji organu podatkowego z dnia 22 lutego 2010 r. a zatem w świadomości A. K., ustała przyczyna uchybienia terminowi. Powyższa okoliczność tj. data powzięcia powyższej informacji tak o decyzji z dnia [...] r. jak i o zobowiązaniu w podatku akcyzowym za 2009 r. została przyznana przez stronę i wynika z pisma strony datowanego dnia 11 maja 2010 r. ( wniosek o wydanie decyzji lub kopii decyzji)i ponownie 21 maja 2010 r. (wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Konsekwencją powyższego jest zasadne przyjęcie przez organ celny, że termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu upływał w dniu 14 maja 2010 r., podczas gdy skarżąca Spółka złożyła taki wniosek w dniu 24 maja 2010 r. Odnosząc się konieczności przeprowadzenie postępowania dowodowego w takim znaczeniu, jak o tym stanowią przepisy art. 180 i n. O.p to wskazać należy, że nie jest ono konieczne w postępowaniu o przywrócenie terminu. Nie ma tu bowiem konieczności udowodnienia, że zainteresowany nie dotrzymał terminu bez swojej winy. Wystarczy uprawdopodobnienie, które jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym. Prawdopodobieństwo jest środkiem, który nie musi dawać pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (wyrok NSA z dnia 5 maja 1995 r., SA/Wr 2223/94, Temida (CD), Sopot 2002). Nie stosuje się zatem wówczas reguł postępowania dowodowego (wyrok NSA z dnia 27 lipca 1995 r., SA/Po 797/95, Profesjonalny Serwis Podatkowy (CD), Warszawa 2002). Niekiedy zachodzą jednak i takie okoliczności, że podatnik może nie tylko uprawdopodobnić, ale także udowodnić brak winy. W takim przypadku może to uczynić za pomocą każdego dowodu. Z takim przypadkiem nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie. Z powołanego przepisu art.187 O.p. istotnie wynika obowiązek zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego przez organ podatkowy. Jednakże zwrócić należy uwagę, że w przypadku przewidzianego art. 162 § 1 O.p. wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej ciężar "dowodu" (czyli uprawdopodobnienia) uregulowany został odmiennie. Z przepisu tego jasno wynika, że to zainteresowany (podatnik) ma uprawdopodobnić zaistnienie niezawinionych przez niego okoliczności, które uniemożliwiły mu dochowanie terminu. Oznacza to, że ciężar uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu spoczywa na wnioskodawcy. Organ podatkowy nie ma zatem obowiązku podejmowania z urzędu działań wyjaśniających czy też sprawdzeń, co było rzeczywistą przyczyną uchybienia terminu czy też jakie były intencje wnioskodawcy przy formułowaniu okoliczności uchybienia terminu. Wyrażona w art. 122 O.p., zasada prawdy obiektywnej oznacza dla organu obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. W ocenie Sądu, organ rozważył argumentację strony, nie pomijając żadnego z jej elementów. To, że Spółka odmiennie ocenia okoliczności nie znaczy, że ocena została dokonana przez organ podatkowy w sposób dowolny (art.191 O.p.). Reasumując, uprawnienia Sądu administracyjnego ograniczone są do badania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Badając z tego punktu widzenia rozstrzygnięcie organu odwoławczego Sąd uznał, że oparte ono zostało na właściwej ocenie stwierdzonych faktów i prawidłowej interpretacji przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.