I SA/Ol 109/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Sędzia WSA Wojciech Czajkowski ( spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 24 marca 2011r. sprawy ze skargi J. K. na informację Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z dnia "[...]" nr "[...]", "[...]" w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. Uwzględnia skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. 2. Zasądza od Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej na rzecz skarżącej kwotę 200 (słownie: dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 20 października 2010r. J.K. – N., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą A, złożyła w instytucji pośredniczącej – Wojewódzkim Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, wniosek o dofinansowanie projektu nr "[...]" pt.: "Wykorzystanie odnawialnych źródeł energii dla potrzeb ośrodka A zlokalizowanego na szlaku "[...]"" do konkursu "[...]" ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego "[...]" na lata 2007 – 2013. Przedmiotowy projekt obejmował zakup i montaż pompy ciepła oraz systemu solarnego, które miałyby zaopatrywać w ciepłą wodę użytkową i energię cieplną budynek bosmanatu oraz towarzyszące mu obiekty na terenie ośrodka A położonego w J.W. k. M. Zatytułowanym jako "decyzja", pismem z dnia "[...]", Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej poinformował stronę, że złożony przez nią wniosek o dofinansowanie został odrzucony. W uzasadnieniu wskazał, że na etapie oceny formalnej stwierdzono istnienie uchybień, które wymagały uzupełnienia, co skutkowało wezwaniem wnioskodawczyni, pismem z dnia 16 listopada 2010r. do usunięcia wskazanych braków wyszczególnionych w załączniku do pisma. Pomimo wezwania, braki te nie zostały usunięte. Strona nie przedłożyła bowiem poprawnie wypełnionego załącznika 2a do wniosku zatytułowanego "Formularz o wniosku o dofinansowanie w zakresie OOŚ" oraz załączników do tego formularza. Instytucja pośrednicząca wskazała, iż według przedłożonych wraz z wnioskiem dokumentów, przedsięwzięcie polegające na zakupie i montażu pompy ciepła i systemu solarnego będzie realizowane na podstawie pozwolenia na budowę dotyczącego budowy budynku bosmanatu. Stosownie natomiast do pkt 12 lit. b załącznika II do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne w prywatne na środowisko naturalne (Dz. U. UE L z dnia 5 lipca 1985 r.), projekt polegający na budowie portu jachtowego należy do zakresu przedsięwzięć, które wymagają oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto zgodnie z pkt 13 w/w załącznika do dyrektywy oceny, oddziaływania na środowisko wymagają wszelkie zmiany bądź rozbudowa przedsięwzięć wymienionych w załączniku I lub II, już zatwierdzonych, zrealizowanych lub będących w trakcie realizacji, które mogą mieć znaczące niekorzystne oddziaływanie na środowisko naturalne. Pomimo obowiązku, strona nie przedłożyła dokumentów potwierdzających przeprowadzenie oceny oddziaływania projektu na środowisko. W konsekwencji wniosek jako niekompletny, został odrzucony na etapie oceny formalnej. W złożonym proteście strona zarzuciła, że działania objęte wnioskiem o dofinansowanie projektu, polegające na zakupie i instalacji pompy ciepła oraz systemu solarnego, nie stanowią inwestycji infrastrukturalnej, a zatem nie wymagają pozwolenia na budowę i przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wbrew ocenie instytucji pośredniczącej, instalacja urządzeń nie jest również elementem posiadanego przez wnioskodawcę pozwolenia na budowę. Strona podniosła, że posiadana przez nią przystań żeglarska nie mieści się w zakresie przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Zarzucając błędną wykładnię pkt 12 lit. b załącznika II do dyrektywy Rady 85/337/EWG, podała z kolei, że przystań ta znajduje się poza granicami nieruchomości, na której jest posadowiony budynek bosmanatu. Zatem, inwestycja, o której dofinansowanie strona się ubiega, będzie realizowana jedynie w sąsiedztwie przystani żeglarskiej, a nie w jej granicach. Ponadto przystań żeglarska jest urządzeniem wodnym w rozumieniu Prawa wodnego, natomiast budynek bosmanatu urządzeniem wodnym nie jest. W świetle powyższego nie można uznać, że budynek bosmanatu jest infrastrukturą towarzyszącą przystani. Końcowo strona podniosła, że urządzenia mają służyć jako alternatywne, a nie podstawowe źródło energii, co również przesądza o nieinfrastrukturalnym charakterze przedsięwzięcia. Pismem z dnia "[...]" Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej postanowił rozpatrzyć protest negatywnie. W odniesieniu do argumentacji strony stwierdził, że bezzasadne jest dzielenie przedsięwzięcia na poszczególne inwestycje, które nie wymagają przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko. W kwestii zarzutu, iż posiadana przez wnioskodawczynię przystań żeglarska nie mieści się w zakresie przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., przyznano pierwszeństwo regulacjom prawa wspólnotowego wskazując, że pkt 12 lit. b załącznika II do dyrektywy Rady 85/337/EWG wśród przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko wymienia porty jachtowe. Odwołano się również do Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 5 maja 2009 r. w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych. Jak wskazano, w myśl tych Wytycznych podstawowym wymogiem jest przeprowadzenie procedury oceny oddziaływania na środowisko przez właściwe organy z uwzględnieniem zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz obowiązku pro wspólnotowej wykładni przepisów prawa krajowego. Zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego obejmuje natomiast wszystkie wiążące źródła prawa wspólnotowego, w tym dyrektywy. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze strona wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez instytucję pośredniczącą. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: - art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), poprzez przyjęcie, że istniejąca przystań żeglarska jest przedsięwzięciem powiązanym technologicznie z zamierzeniem polegającym na zakupie i montażu pompy ciepła i systemu solarnego; - pkt 12 lit. b załącznika II dyrektywy Rady 85/337/EWG w związku z przepisami prawa krajowego definiującymi pojęcie przystani żeglarskiej poprzez przyjęcie, że projektowana przez skarżącą budowa jako całe przedsięwzięcie objęta jest w/w regulacją; - art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez przyjęcie, że projektowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy nie spełnia ono kryteriów wymienionych zarówno w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, jak i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397); - art. 87 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że Wytyczne Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 5 maja 2009 r. w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko naturalne dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych są źródłem prawa powszechnie obowiązującego; - § 67 Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie poprzez powołanie w informacji z dnia "[...]" w/w Wytycznych, które nie zostały wymienione wśród załączników do Regulaminu. W uzasadnieniu strona zarzuciła, że odrzucając protest instytucja pośrednicząca nie odniosła się do jej argumentacji. W swych rozważaniach pominęła fakt, iż Wytyczne Ministra Rozwoju Regionalnego z 5 maja 2009 r., na które się powołała, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP. Zawierają one jedynie zalecenia, nie mogą natomiast nakładać na beneficjentów jakichkolwiek obowiązków w zakresie procedury oceny oddziaływania na środowisko. Powołując postanowienia pkt 159 i 160 w/w Wytycznych, skarżąca podniosła, że instytucja pośrednicząca nie wskazała, dlaczego w jej ocenie przedsięwzięcie polegające na budowie niedużego budynku bosmanatu w wykorzystywanym od wielu lat na cele rekreacyjne terenie zwartej zabudowy, którego budowa została uzgodniona z Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska na etapie zarówno warunków zabudowy, jak i na etapie uzyskiwania zaświadczenia stanowiącego Załącznik 2b do wniosku, jest przedsięwzięciem, które powinno być kwalifikowane do procedury screeningu. Nie wskazała także, dlaczego uznała przedsięwzięcie polegające na montażu pompy ciepła oraz systemu solarnego w projektowanym budynku bosmanatu za przedsięwzięcie powiązane technologicznie z przystanią żeglarską. Dokonana przez instytucję pośredniczącą nadinterpretacja przepisów dyrektywy środowiskowej może doprowadzić do sytuacji, w której działanie mające na celu ochronę środowiska naturalnego poprzez wykorzystanie alternatywnych źródeł energii i które powinno być objęte dofinansowaniem, nie zostanie zrealizowane z uwagi na całkowite odkształcenie celu tej dyrektywy. Skarżąca powołała się również na zalecenia Ministerstwa Rozwoju Regionalnego i Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć inwestycyjnych na obszarach miejskich (urban development projects) dla potencjalnych beneficjentów środków UE. Strona ponowiła także argumentację, zgodnie z którą przystań jest urządzeniem wodnym w myśl przepisów Prawa wodnego. Odwołując się do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), powtórnie wskazała, że inwestycja, o której dofinansowanie się ubiega, ma być realizowana jedynie w sąsiedztwie przystani żeglarskiej, a nie w jej granicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1259 ze zm.), powoływanej dalej jako p.u.s.a., sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Z kolei, w myśl art. 30c i art. 30e ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity Dz. U. z 2009r., Nr 84, poz. 712 ), w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52 - 55, art. 61 § 3 - 6, art. 115 - 122, 146, 150 i 152 tej ustawy. Powyższe oznacza, że w sprawie niniejszej zastosowanie ma także art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli prawidłowości wydanej przez instytucję pośredniczącą oceny wniosku o dofinansowanie, sąd administracyjny bierze pod uwagę zasady tej oceny, wynikające zarówno z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, jak i przyjętych przez właściwy zarząd w ramach regionalnego programu operacyjnego, procedur wyłaniania projektów. Określenie tych zasad zawarte zostało m.in. w art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r., poprzez wskazanie przez ustawodawcę na istotne przy ocenie projektów, kryteria rzetelności i bezstronności. Na konieczność zapewnienia maksimum obiektywizmu wskazano natomiast w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. Nr 216, poz.1370), w związku z dodaniem do ustawy o zasadach polityki rozwoju regionalnego nowego uregulowania - art. 30b ust. 3. Projekt, którego negatywna ocena jest w niniejszej sprawie przedmiotem skargi, został zgłoszony do konkursu ogłoszonego przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego "[...]" na lata 2007 – 2013 – z zakresu osi priorytetowej 6 Środowisko przyrodnicze, Działanie 6.2 - Ochrona środowiska przed zanieczyszczeniami i zniszczeniami i Poddziałanie 6.2.1 - Wykorzystanie odnawialnych źródeł energii. Szczegółowe zasady przygotowywania i składania wniosków o dofinansowanie projektu oraz procedury przebiegu konkursu (w tym procedury odwoławczej) opisane zostały w stanowiącym załącznik do uchwały Zarządu Województwa Regulaminie naboru i oceny wniosków o dofinansowanie wraz z załącznikami. Zgodnie z regułami wynikającymi z w/w dokumentów i przytoczonymi w ogłoszeniu o konkursie, proces wyboru projektów składa się z następujących etapów: ogłoszenie konkursu, nabór wniosków, ocena wniosków, podjęcie decyzji o dofinansowaniu projektu, ogłoszenie wyników konkursu, podpisanie umowy. Ocena wniosków obejmuje ocenę formalną, merytoryczną i strategiczną. Celem oceny formalnej jest, stosownie do § 8 pkt 1 Regulaminu, potwierdzenie kompletności oraz zgodności Wniosku z wytycznymi i obowiązującymi przepisami prawa. W punktach od 4 do 6 § 8 Regulaminu ustalono, iż ocena formalna projektu dokonywana jest przez co najmniej dwóch Pracowników IP (zasada "dwóch par oczu"). Każda z tych osób sporządza oddzielną Listę sprawdzającą, zaś przed przystąpieniem do oceny formalnej pracownicy IP, uczestniczący w ocenie formalnej Wniosku, podpisują deklarację poufności i bezstronności, którą następnie przekazują do przechowania Pracownikowi IP. W przypadku błędów (np.: błędów rachunkowych prowadzących do zmiany wartości projektów, oczywistych omyłek pisarskich w treści Wniosku, zapisów Wniosku powodujących rozbieżności interpretacyjne, niewysłania wersji elektronicznej Wniosku itp) lub braków we Wniosku (np.: wymaganego załącznika, podpisu, pieczątki, itp.) istnieje możliwość jednokrotnej poprawy Wniosku, przy czym uzupełnienie Wniosku musi się odbywać z poszanowaniem "zasady równego traktowania", o czym stanowi § 11 pkt 1 i 3 Regulaminu. Wnioskodawca zobligowany jest do dostarczenia uzupełnienia Wniosku w ciągu 10 dni roboczych od dnia otrzymania pisma o wystąpieniu braków formalnych we Wniosku. W przypadku gdy Wnioskodawca nie dostarczy uzupełnienia w terminie wskazanym w piśmie lub nie dokona uzupełnienia wszystkich elementów Wniosku i załączników wskazanych w piśmie, Wniosek zostanie odrzucony, a IP informuje Wnioskodawcę o wyłączeniu Wniosku z dalszego rozpatrywania. Po dokonaniu czynności określonych w ust. 5, sporządzana zostaje ostateczna wersja Listy sprawdzającej. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z dokumentacji dołączonej do skargi, po dokonaniu oceny projektu z punktu widzenia kryteriów formalnych i sporządzeniu w dniu 16 listopada 2010r. list sprawdzających przez dwóch ekspertów: R.B. i H.T., pismem z dnia "[...]" o nr "[...]", "[...]", wnioskująca o dofinansowanie wezwana została przez instytucję pośredniczącą do poprawienia wniosku i złożenia brakujących dokumentów wyszczególnionych w załączniku. Odpowiadając na wezwanie pismem z 30 listopada 2010r., wnioskodawczyni w obszernych wywodach jednoznacznie zakwestionowała przyjętą na tym etapie ocenę z punktu widzenia braków formalnych wskazując m. in. na bezzasadność żądania – wobec charakteru inwestycji – dokumentów potwierdzających przeprowadzenie procedur środowiskowych oraz pozwolenia na budowę w tym zakresie. Skarżąca podniosła m.in., iż nie należy utożsamiać przedsięwzięcia polegającego na budowie bosmanatu z przedsięwzięciem w zakresie budowy przystani jachtowej. Wskazała także, że nawet w sytuacji uznania, że obiekt bosmanatu i przystań są ze sobą powiązane, to zgodnie z art. 4 dyrektywy Rady 85/337/EWG przedsięwzięcie zaliczone do kategorii wymienionej w załączniku II podlega ocenie jedynie wówczas, gdy państwo członkowskie uzna, że taki wymóg wynika z jego cech. Tymczasem w świetle kryteriów wskazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. należąca do strony przystań nie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wnioskująca podniosła również, że przedstawiony przez nią projekt nie jest inwestycją infrastrukturalną. Z przedstawionych do kontroli akt wynika, iż po przedstawieniu tak sformułowanych, merytorycznych zarzutów co do zasadności żądania uzupełnienia wniosku, ponownej oceny formalnej projektu, w związku z wezwaniem do uzupełnienia wniosku, dokonali w dniu "[...]" ci sami eksperci, tj. R.B. i H.T., którzy podpisali zarówno karty oceny wniosku, jak i listy sprawdzające. Zatytułowanym jako decyzja, pismem instytucji pośredniczącej z tego samego dnia wnioskująca o dofinansowanie projektu poinformowana została natomiast o odrzuceniu wniosku z dalszego rozpatrywania. Z uzasadnienia tego pisma wynika, że kwestie podniesione przez wnioskodawcę w w/w piśmie z 30 listopada 2010r. zostały w istocie pominięte, bądź potraktowane przez instytucję pośredniczącą w sposób zdawkowy. WFOŚ i GW powołał się głównie na wydane przez Ministra Rozwoju Regionalnego w dniu 5 maja 2009 r. "Wytyczne w zakresie postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych", które wskazują na obowiązek przeprowadzenia procedury środowiskowej z uwzględnieniem zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego. Instytucja pośrednicząca nie odniosła się jednak do argumentacji wnioskodawczyni wskazującej, że należąca do niej przystań nie wymaga przeprowadzenia procedury oddziaływania na środowisko w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Nie ustosunkowała się również do twierdzeń skarżącej, że budowa przystani jachtowej oraz bosmanatu nie stanowi jednego przedsięwzięcia oraz nie odniosła się do przywołanych w piśmie z dnia 30 listopada 2010 r. definicji omawianych obiektów na gruncie ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2006 r., Nr 123, poz. 857 ze zm.). Lakoniczne i nieprzekonywujące są ponadto motywy rozstrzygnięcia WFOŚ i GW z dnia "[...]" w przedmiocie protestu strony. Odpowiadając na argumentację wnioskodawczyni, instytucja pośrednicząca jedynie ponowiła poprzednio wyrażone stanowisko, nie odnosząc się do istoty podniesionych zarzutów. Pominęła argumentację zarówno w zakresie wykładni pojęcia "przedsięwzięcie" na gruncie ustawy o ochronie środowiska, jak i innych zacytowanych przez wnoszącą protest regulacji krajowych z zakresu prawa wodnego, ustawy o żegludze śródlądowej oraz prawa budowlanego. Poza zakresem swych rozważań pozostawiła również podnoszoną przez stronę kwestię, że inwestycja nie ma charakteru infrastrukturalnego i nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W sytuacji pominięcia podnoszonych przez wnioskującą o dofinansowanie zarzutów i argumentacji zawartej w proteście przekonywujące są zaś zdaniem Sądu, jej twierdzenia, iż przeprowadzona przez instytucję pośredniczącą wykładnia unormowań wspólnotowych, mających na celu ochronę środowiska naturalnego, w przedmiotowej sprawie w istocie prowadzi do wypaczenia ich celu poprzez obwarowanie możliwości skorzystania z dofinansowania projektu zakładającego wykorzystanie alternatywnych źródeł energii wymogami związanymi z przeprowadzeniem procedury środowiskowej. Nie można też odmówić słuszności twierdzeniom skarżącej, iż przedstawiony przez nią załącznik 2b do wniosku o dofinansowanie, który stanowi zaświadczenie organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000, potwierdza, iż projekt, o którego dofinansowanie strona się ubiegała, nie wymagał przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jak już wspomniano, wskazanie przez ustawodawcę w art. 31 ust. 1 (jak również przepisie w art. art. 30b ust. 2 u.z.p.p.r.), na szczególnie istotne przy ocenie projektów, kryteria rzetelności i bezstronności ma zapewnić podmiotom występującym o dofinansowanie jak najbardziej rzetelne rozpoznanie ich wniosków i uniknięcie błędów poprzez ponowną weryfikację kwestii podniesionych przez wnioskodawcę jako wątpliwe. Przyjęty w związku z rozpoznaniem wniosku tryb postępowania w niniejszej sprawie uchybia powyższym kryteriom. W ocenie Sądu, zastrzeżenia budzi dokonanie ponownej oceny formalnej oraz sporządzenie list sprawdzających po wezwaniu do uzupełnienia wniosku i zarzutach wnioskodawcy co do bezzasadności tego żądania w znacznym zakresie, przez te same osoby, które dokonywały pierwszej oceny. Jest to zdaniem Sądu o tyle istotne, że może rodzić wątpliwości co do pełnego obiektywizmu przy rozpatrywaniu uzupełnionego wniosku, w sytuacji gdy wybór projektów do dofinansowania następuje w drodze konkursu, zaś w okolicznościach niniejszej sprawy, gdy uzasadnienie zarówno pisma informującego o odrzuceniu wniosku, jak i pisma o negatywnym rozpatrzeniu protestu jest lakoniczne i nie odnosi się wprost do przedstawionej przez stronę argumentacji. W związku z kontrolą zgodności z prawem zaskarżonej negatywnej oceny należy też zwrócić uwagę na wadliwe i niepełne sformułowanie pouczenia wnioskodawcy o sposobie i trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W pouczeniu udzielonym skarżącej w związku z negatywną oceną, instytucja pośrednicząca powołując art. 30 u.z.p.p.r., bez wskazania właściwej jednostki redakcyjnej poinformowała jedynie, że wnioskodawcy przysługuje prawo do wniesienia skargi w terminie 14 dni od otrzymania rozstrzygnięcia protestu. Nie przywołała natomiast treści art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., ani w inny sposób nie wyjaśniła, jakie dokumenty powinny zostać dołączone do skargi, a także jaki jest skutek niedopełnienia tego obowiązku (pozostawienie skargi bez rozpatrzenia na podstawie art. 30c ust. 5 u.z.p.p.r.). Wraz ze skargą strona złożyła zaś jedynie kserokopie wymaganych dokumentów. Nie uiściła również w terminie wpisu stałego od skargi. W tym stanie rzeczy, niepełne pouczenie w informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, braki w postaci niezłożenia dokumentacji oraz nieuiszczenie wpisu sądowego nie mogły skutkować pozostawieniem skargi bez rozpatrzenia, lecz podlegały uzupełnieniu na wezwanie Sądu. Aczkolwiek błędne bądź niekompletne pouczenie o sposobie i trybie wniesienia skargi do sądu, samo w sobie nie stanowi uchybienia, które może być przyczyną uwzględnienia skargi strony, wskazać jednak należy, że ze względu na niezbędną szybkość postępowania sądowego w tego rodzaju sprawach, instytucja pośrednicząca powinna dołożyć wszelkiej staranności i dbałości, by udzielane wnioskodawcom pouczenia były prawidłowe i pełne. Reasumując należało stwierdzić, że pominięcie w związku z dokonaną oceną projektu podnoszonych już na etapie wezwania do poprawienia wniosku i złożenia brakujących dokumentów, zarzutów oraz argumentów przedstawionych w piśmie kierującej wniosek o dofinansowanie, w tym nie ustosunkowanie się do wykładni pojęcia "przedsięwzięcie" na gruncie ustawy o ochronie środowiska, jak i innych zacytowanych przez skarżącą regulacji krajowych z zakresu prawa wodnego, ustawy o żegludze śródlądowej oraz prawa budowlanego, czy podnoszonej przez stronę kwestii, że inwestycja nie ma charakteru infrastrukturalnego, narusza zasady postępowania. To zaś uzasadniało uwzględnienie przez Sąd skargi na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 tej ustawy, stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., uwzględniając uiszczony przez stronę skarżącą wpis od skargi w kwocie 200 zł