I OZ 569/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 752/10 odmawiające dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 752/10 oddalającego skargę Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić zażalenie. Wyrokiem z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 752/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2010 r., nr [...], w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego. Pismem z dnia 19 kwietnia 2011 r. skarżący złożył pismo nazwane "Wezwanie o wykładnię orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 752/10". Pismo to zostało przez Sąd pierwszej instancji potraktowane, jako wniosek o dokonanie wykładni wskazanego wyroku. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 752/10, Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu odmówił dokonania wykładni wyroku tegoż Sądu z dnia 24 marca 2011r., wskazując, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni przedmiotowego orzeczenia. Również kwestionowanie nie rozpatrzenia całości żądania oraz rozminięcie się z przedmiotem wniesionej skargi, nie mieści się – w ocenie Sądu – w ramach wykładni, o której mowa w art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na to postanowienie Z. R. złożył zażalenie, w którym ponownie zażądał "rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści orzeczenia z dnia 24 marca 2011r. wobec wadliwego i nieprecyzyjnego sformułowania orzeczenia i jego uzasadnienia (...)". W ocenie skarżącego Sąd w sprawach w zakresie udzielenia pomocy społecznej ma obowiązek ustosunkować się do złożonego wniosku o wykładnię, gdyż "ustawa tak nakazuje i odmowy nie przewiduje". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 158 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, który wydał wyrok rozstrzyga wątpliwości co do jego treści. Podkreślić należy, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy treść wyroku sformułowana jest w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładni podlega zarówno sentencja orzeczenia, jak i jego uzasadnienie. Podkreślić jednak należy, że w ramach dokonywania wykładni sąd nie dokonuje interpretacji przepisów prawa, nie wyjaśnia powodów zajętego stanowiska lub znaczenia zawartych w uzasadnieniu słów, zwrotów, użytych sformułowań. Zaznaczyć także trzeba, że wniosek o wykładnię wyroku nie może sprowadzać się do polemiki ze stanowiskiem sądu, czy też wyrażaniem wątpliwości co do dokonanych przez sąd ocen, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wykładnia orzeczenia nie może również prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może opierać się na nowej ocenie sprawy pod względem prawnym, czy faktycznym. Nie może zatem prowadzić ani do zmiany merytorycznej samego rozstrzygnięcia, ani też zmiany powodów takiego rozstrzygnięcia. Potrzeba dokonania wykładni może być wyłącznie następstwem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniosek Z. R. (w którym ograniczono się w zasadzie do polemiki ze stanowiskiem Sądu) o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 marca 2011r. jest bezzasadny, zatem prawidłowo Sąd pierwszej instancji odmówił dokonania wykładni wyroku. Zaznaczyć bowiem należy, że nierozpatrzenie całości żądania oraz rozminięcie się z przedmiotem wniesionej skargi, nie mieści się w ramach wykładni, o której mowa w art. 158 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz może być kwestionowane w skardze kasacyjnej od wyroku. Wskazać w tym miejscu należy, że przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszym postanowieniu jest tylko i wyłącznie kontrola instancyjna postanowienia o odmowie dokonania wykładni wyroku, zatem podniesione w zażaleniu zarzuty dotyczące przebiegu postępowania administracyjnego pozostają bez wpływu na zaskarżone postanowienie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.