IV SA/Gl 561/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz-Kunicka Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi S.H. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...], nr [...] i określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta G. orzekł o utracie przez S.H. statutu osoby bezrobotnej z dniem [...] 2010 r. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. Nr 69 z 2008 r., poz. 415 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji", oraz art. 104 kpa. Natomiast w jej uzasadnieniu podano, iż z posiadanych dokumentów wynika, że strona nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. W odwołaniu S .H. zarzucił, że ustalenia organu I instancji są niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym, bowiem w przewidzianym terminie usprawiedliwił swoje niestawiennictwo w dniu [...] 2010 r., dołączając stosowne zaświadczenie lekarskie. Zaskarżoną decyzją, podjętą w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu podstawowego stopnia. Wskazując na zawartą w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji podstawę pozbawienia strony statusu bezrobotnego Wojewoda stwierdził, że choroba może być uzasadnioną przyczyną niestawiennictwa w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy, jeżeli niezdolność do pracy z tytułu choroby, zgodnie z art. 80 ust. 2 tej ustawy, zostanie udokumentowane zaświadczeniem lekarskim na druku ZUS ZLA. Tymczasem przedstawione przez stronę zaświadczenie lekarskie, wystawione na obojga małżonków, nie odpowiada zaświadczeniu, o którym mowa w art. 80 ust. 2. Strona nie wykazała więc uzasadnionej przyczyny swojej absencji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. H. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając, że w czasie korzystania z pomocy lekarskiej zwracał uwagę na stan zdrowia, związany z ostrym bólem i wysoką gorączką, a nie na formę wystawianych zaświadczeń lekarskich. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy. Otóż błędne jest stanowisko Wojewody, że art. 80 ust. 2 ustawy o promocji ma zastosowanie do dokumentowania uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa w urzędzie pracy, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 tej ustawy. Tymczasem przepis ten (art. 80 ust. 2), odnosi się do sytuacji z ust. 1 tego artykułu, tj. do bezrobotnego mającego prawo do zasiłku lub stypendium. Wówczas bezrobotny zobowiązany jest do przedstawienia zaświadczenia o niezdolności do pracy wskutek choroby na określonym druku. Uchybienie temu obowiązkowi także skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego, ale nie na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4, lecz art. 33 ust. 4 pkt 10 i art. 80 ust. 2 ustawy o promocji. Takie stanowisko prezentuje też Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyroki z dnia 17.02.2011 r., sygn. akt I OSK 1780 i 1826/10). Dodatkowo można zauważyć, że w przypadkach określonych w art. 80 cyt. ustawy bezrobotnego uprawnionego do zasiłku lub stypendium obowiązuje krótszy, 2-dniowy termin do zawiadomienia o niezdolności do pracy, przewidziany w § 7 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego z dnia 18 sierpnia 2009 r. (Dz. U. Nr 136, poz. 1118 ze zm.). W tym stanie rzeczy, skoro treść zaskarżonej decyzji wynika wyłącznie z wadliwej interpretacji przepisów prawa materialnego, sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia w postępowaniu administracyjnym. Ponieważ organy obu instancji w istocie nie oceniły, czy okoliczności przedstawione przez skarżącego stanowią uzasadnioną przyczyną jego niestawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, to właściwe jest rozpatrzenia sprawy w I instancji, zwłaszcza że decyzja pierwszoinstancyjna pozbawiona jest uzasadnienia odpowiadającego wymogom art. 107 § 3 kpa. Jak się zresztą wydaje – poza kwestią formy zaświadczenia lekarskiego – organy administracyjne nie kwestionują okoliczności powołanych przez skarżącego, co może skutkować umorzeniem postępowania już na poziomie pierwszej instancji. Z tych względów na mocy art. 135, 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. SW