III SA/Gd 61/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia NSA Marek Gorski (spr.), Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości "A" Spółki Akcyjnej w S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia 13 października 2010 r. nr [...] orzekł o zameldowaniu A. M. i jej córki N. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. W podstawie prawnej organ powołał m.in. art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że A. M. we wniosku o zameldowanie stwierdziła, iż przedmiotowy lokal został nabyty przez jej męża M. M. w 2001 r. "od firmy [...]" w S. Wymieniona firma zbankrutowała i w konsekwencji nie został sporządzony akt notarialny przeniesienie własności lokalu. W toku postępowania wnioskodawczyni zeznała, że w lokalu mieszka od 2003 r. a jej córka od urodzenia. W mieszkaniu tym znajdują się jej rzeczy osobiste, meble, sprzęt gospodarstwa domowego. Fakt zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu przez A. M. i jej córkę potwierdzili świadkowie: M. M. i M. P. W związku z zastrzeżeniami syndyka masy upadłości "A" S.A. w S. organ podkreślił, że w świetle obowiązujących przepisów zameldowanie nie jest potwierdzeniem uprawnień do lokalu, ani też formą nadania takich uprawnień, stanowi jedynie rejestrację miejsca pobytu osoby. Ponadto materiał dowodowy zebrany w sprawie jednoznacznie potwierdził, że wnioskodawczyni i jej córka mieszkają pod wskazanym adresem. Syndyk masy upadłości "A" S.A. odwołał się od tej decyzji podnosząc, że postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2003 r. została ogłoszona upadłość w/w firmy a lokal wszedł do masy upadłości. Syndyk nie wyraził zgody na zameldowanie. W jego ocenie działanie organu jest sprzeczne z prawem, narusza dobra upadłego oraz jego wierzycieli. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 29 listopada 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji. Zdaniem organu odwoławczego ustalenia Prezydenta Miasta znajdowały potwierdzenie w materiale dowodowym. Nie ma wątpliwości, że wymienione osoby zamieszkują w przedmiotowym lokalu. Wobec tego, że wnioskodawczyni nie posiada tytułu prawnego do lokalu, a syndyk nie wyrażał zgody na jej zamodelowanie, sprawa wymagała rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Zdaniem organu odwoławczego fakt prowadzenia postępowania upadłościowego nie mógł być uwzględniony, gdyż przepisy nie przewidują tutaj zależności. W tym kontekście organ podkreślił rejestracyjny (ewidencyjny) charakter zameldowania. Ponadto niedopełnienie obowiązku meldunkowego przez stronę przez 7 lat nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, istotny był stan faktyczny w czasie rozstrzygania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku syndyk wniósł o uchylenie decyzji wydanych w sprawie i umorzenie postępowania, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 32 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1361 ze zm.) oraz art. 9 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Ponadto naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1964 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zakresie wydawania decyzji, podania podstawy prawnej oraz postępowania dowodowego. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że przedmiotowy lokal podlega zbyciu jak każdy inny składnik masy upadłości. M. M. (który zapłacił cenę lokalu) z dniem ogłoszenia upadłości firmy stał się wierzycielem upadłego, ale - wbrew temu co twierdziła wnioskodawczyni - nigdy nie stał się właścicielem lokalu. Skarżący nie potwierdził faktu zamieszkiwania stron w lokalu i nie wyraził zgody na ich zameldowanie. W jego ocenie decyzje organów są nieprawidłowe, krzywdzące upadłego i jego wierzycieli. Zameldowanie A. M. z córką N. utrudni lub uniemożliwi jego zbycie zgodnie z przepisami ustawy – prawo upadłościowe i naprawcze, będzie miało także wpływ na obniżenie ceny zbycia. Można stwierdzić, że działania organu meldunkowego popiera niezgodne z prawem działania państwa M. Dalej zwrócił uwagę, że decyzja organu odwoławczego nie odnosi się w żaden sposób do decyzji Prezydenta Miasta – nie posiada numeru decyzji organu pierwszej instancji a jedynie datę i czego dotyczy. Wskazał również na sprzeczności w argumentacji organu odwoławczego. Z jednej strony organ podkreślał ewidencyjny charakter meldunku z drugiej zaś zawarł twierdzenie, że do zameldowania na pobyt stały lub czasowy należy legitymować się tytułem prawnym do lokalu. Organy nie wskazały żadnego przepisu umożliwiającego wydanie decyzji o zameldowaniu wbrew stanowisku właściciela posiadającego tytuł prawny do lokalu. Organ pierwszej instancji nie udowodnił zaś, że zameldowane osoby mieszkają w lokalu. Jak wynika z aktu notarialnego nr [...] A. M. i M. M. zamieszkują pod innymi adresami. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to kontrolę rozstrzygnięć organów administracji publicznej w zakresie ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Jak stanowi art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993) – dalej powoływanej jako ustawa, ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, o urodzeniach, dotyczących obowiązku wojskowego, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach. Jak słusznie podkreślały organy - w zakresie zameldowania - ewidencja ludności służy rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być umowa cywilno-prawna, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna, orzeczenie sądu lub inny dokument poświadczający tytuł prawny do lokalu. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 2b ustawy zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Jak przewiduje art. 47 ust. 1 ustawy organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy (art. 47 ust. 2 ustawy). Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 221/10 (baza Legalis), że niewyrażenie zgody przez właściciela nieruchomości na zameldowanie czy też brak potwierdzenia przez niego faktu przebywania ma takie tylko znaczenie, że organ w takiej sytuacji z reguły nie dokonuje zameldowania poprzez podjęcie czynności materialno-technicznej, ale poprzez wydanie na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy stosownej decyzji. W niniejszej sprawie właśnie zaistniała taka sytuacja, gdyż właściciel lokalu nie zgadzał się na dokonanie zameldowania. Niezbędne było zatem rozstrzygniecie sprawy po przez wydanie decyzji administracyjnej. Jako prawidłowe należy uznać stwierdzenie, że w przedmiotowym lokalu znajdowało się centrum życiowe wyżej wymienionych. Potwierdza to zgromadzony przez organy materiał dowodowy. W szczególności M. M. zeznał, że jego żona i córka mieszkają w lokalu od 4 lat, a M. P. -zamieszkały w lokalu nr [...] ul. [...] w G. – stwierdził, że A. M. i jej córka mieszkają w przedmiotowym lokalu od kilku lat. Wskazał przy tym, że mieszkanie sąsiadki jest urządzone i wyposażone. Ustalenia te znalazły wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stąd zarzuty skarżącego naruszenia przepisów Kodeksu podstępowania administracyjnego nie znajdują oparcia. Należy także podnieść, że skarżący w toku postępowania administracyjnego nie kwestionował faktu zamieszkiwania strony w lokalu, a jedynie twierdził, że jest właścicielem lokalu i nie wyraża zgody na zameldowanie wskazanych osób. Jego argumentacja dotyczyła głównie sytuacji prawnej lokalu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych zameldowanie w drodze decyzji administracyjnej nie wymaga zgody właściciela lokalu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2008 r. IV SA/Wa 2206/07, baza Lex nr 563062; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 lipca 2008 r. II SA/Sz 276/08, baza Lex nr 565964). Zdaniem Sądu organy właściwie oceniły materiał dowodowy i prawidłowo zastosowały powołane w podstawie prawnej przepisy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy zauważyć, że dla rozstrzygnięcia sprawy nie miały znaczenia wskazane przepisy ustawy - prawo upadłościowe i układowe. Nie wiadomo w czym skarżący dopatrywał sie naruszenia art. 32 tej ustawy, który stanowi o kosztach sądowych. Sąd rozumie i podziela stanowisko skarżącego, że lokal wszedł do masy upadłości i utrzymywanie meldunku wymienionych osób może powodować trudności w jego zbyciu. Jednak okoliczności te nie mogły być uwzględnione w niniejszej sprawie. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego właścicielem lokalu jest skarżąca spółka w upadłości. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy stosunki własnościowe oraz kwestia osiągnięcia najlepszej ceny sprzedaży lokalu w toku postępowania upadłościowego, w żaden sposób nie mogą wpływać na zameldowanie, które ma charakter ewidencyjny. Nie znalazł również uznania Sądu zarzut dotyczący braku numeru decyzji organu pierwszej instancji w decyzji organu odwoławczego. Ten brak nie może być uznany za uchybienie, a zwłaszcza za uchybienie mające wpływ na wynik sprawy. Z treści zaskarżonej decyzji jasno wynika, jakiej decyzji dotyczyło to rozstrzygnięcie - wskazano datę decyzji organu pierwszej instancji oraz treść rozstrzygnięcia. W tych okolicznościach dla skarżącego nie mogło stanowić problemu w jakiej sprawie została wydana zaskarżona decyzja. Przepisy nie wymagają aby w decyzji organu odwoławczego wskazywać numer decyzji organu pierwszej instancji. Uwzględniając treść wyżej cytowanych przepisów nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że zawarta w uzasadnieniu argumentacja organu jest wewnętrznie sprzeczna. Na marginesie sprawy Sąd zwraca uwagę, że w aktach sprawy znajduje się poświadczenie wymeldowania A. M. z pobytu stałego w G. ul. [...] od 2008 r. W tych okolicznościach argument o zamieszkiwaniu strony pod innym adresem, niż wskazany we wniosku o zameldowanie można było uznać za chybiony. Tym bardziej, że powołany akt notarialny został sporządzony przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Mając powyższe uzasadnienie na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.