II SA/Op 500/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2011 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez A Sp. z o.o. w W. jest decyzja Wojewody Opolskiego z [...], nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z [...], nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej przy ulicy [...] w O., położonej na działkach o nr ewidencyjnych A, B, C i D z karty mapy [...], obręb [...]. Wydanie zaskarżonych aktów poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu. Wnioskiem z 1 grudnia 2009 r. Przedsiębiorstwo [...] "B" w O. działające imieniem i na rzecz inwestora A Sp. z o.o. w W. wniosło o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej w szczególności wieży strunobetonowej oraz zamocowaniu na niej systemu anten radiolinii i anten sektorowych, posadowieniu kontenera z urządzeniami teletechnicznymi i wykonaniu linii zasilającej stację. Decyzją z [...] Prezydent Miasta Opola odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, powołując się na przepis art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. 2006 Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W uzasadnieniu podniósł, że w obowiązującym dla przedmiotowego terenu planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego wprowadzonym uchwałą nr LII/572/05 Rady Miasta Opola z dnia 20 października 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu rekreacji i usług osiedla ZWM w Opolu ogłoszoną w Dz. Urz. Województwa Opolskiego 2005, nr 76, poz. 2366 przedmiotowy teren, na którym ma być zlokalizowana wnioskowana inwestycja oznaczono symbolem 1MN/ZR o następujących ustaleniach szczegółowych. W § 14. 1. zapisano, że "na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 1 MN/ZR ustala się przeznaczenie: 1) podstawowe: a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna; b) zieleń rekreacyjna; 2) uzupełniające: a) zieleń, b) urządzenia i obiekty towarzyszące w tym sieci infrastruktury technicznej, zabudowa gospodarcza, mała architektura, c) parkingi i komunikacja wewnętrzna. 2. Na terenie, o którym mowa w pkt 1, obowiązują następujące ustalenia: 1) usytuowanie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 7 m od linii rozgraniczającej z terenem 25KDZ (MN), zgodnie z rysunkiem planu; 2) dopuszcza się lokalizację jednego nowego obiektu mieszkalnego i obiektów towarzyszących; 3) przeznaczenie maksimum 30% powierzchni terenu pod zabudowę; 4) przeznaczenie minimum 40% powierzchni terenu na zieleń urządzoną; 5) lokalizacja budynku o dwóch kondygnacjach nadziemnych; 6) dopuszcza się drugą kondygnację nadziemną w poddaszu użytkowym; 7) maksymalna wysokość budynku 11 m od poziomu terenu do kalenicy dachu lub 8 m do najwyższego okapu; 8) dachy dowolne; 9) dopuszcza się lokalizacje garaży i budynków gospodarczych wolnostojących, jednokondygnacyjnych nawiązujących formą i wykończeniem do budynku mieszkalnego; 10) dopuszcza się wprowadzenie ogrodzenia innego niż betonowe; 11) dopuszcza się lokalizację usług handlu, gastronomii, opieki zdrowotnej i obsługi ludności lub przedsiębiorstw w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej pod warunkiem wyznaczenia parkingu w granicach zajmowanej działki, przyjmując wskaźnik 25 miejsc parkingowych na 1000 m2; 12) dojazd do terenu od strony drogi 25KZ (MN)." Jednocześnie organ I instancji zwrócił uwagę, że w ustaleniach ogólnych planu zdefiniowano następujące pojęcia: - w § 3 ust. 1 pkt 8 - ilekroć w uchwale jest mowa o "urządzeniach i obiektach towarzyszących" należy przez to rozumieć urządzenia techniczne i obiekty zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, przejazdy, ogrodzenia, place postojowe, place pod śmietniki, wiaty i budynki gospodarcze; - w § 3 ust. 2 pkt 4 - określenie stosowane w uchwale dotyczące przeznaczenia terenu pod "usługi obsługi ludności lub przedsiębiorstw" - należy przez to rozumieć drobne usługi np. fotografia, poligrafia, gabinety kosmetyczne, fryzjerstwo itp., działalność biur i agencji turystycznych, usługi przewodnickie, informacja turystyczna, działalność usługowa mająca na celu zapewnienie komfortu fizycznego, prowadzenie kursów i szkoleń, siedziby związków zawodowych i gospodarczych. Według Prezydenta Miasta Opola ustalenia planu w powiązaniu z cytowanymi definicjami uzasadniają twierdzenie, że wnioskowaną inwestycję nie można zaliczyć do urządzeń i obiektów towarzyszących, ani do usług obsługi. Dlatego jej lokalizacja zgodnie z projektem budowlanym załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem 1MN/ZR jest oczywiście sprzeczna z ustaleniami tego planu. Odwołanie od tej decyzji złożyła spółka A z siedzibą w W. podnosząc, że przepis art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) statuuje zasadę wolności budowlanej, mającą z kolei zapewnić inwestorowi zrealizowanie jego zamierzenia budowlanego, zapobiegając poszukiwaniu w formalistycznie rozumianych przepisach przeszkód w tym zakresie. Głębszej refleksji wymaga zatem analiza charakteru postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zasad ich interpretacji. Według odwołującego się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, zatem źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił (art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Oznacza to, że plan miejscowy jako akt normatywny stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej, zaś do wykładni norm planistycznych zawartych w tym przepisie gminnym stosować należy wszystkie metody interpretacyjne właściwe dla wykładni aktów normatywnych. Orzecznictwo sądów stoi jednolicie na stanowisku akcentującym prymat wykładni językowej, dopuszczającym możliwość sięgania po inne dyrektywy interpretacyjne dopiero wtedy, gdy ta interpretacja zawodzi. Generalnie można według strony powiedzieć, że wykładnia językowo-logiczna (zwana także gramatyczną) polega na odkodowaniu norm prawnych na podstawie znaczenia wyrazów i wyrażeń zawartych w treści aktu prawnego, przy uwzględnieniu zasad gramatyki i składni językowej oraz zasad logiki. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 Sędziów z dnia 22 czerwca 1998 r. (sygn. akt FPS 9/97) podkreślił, że dokonując interpretacji tekstu prawnego, trzeba kierować się znaczeniem słów danego języka etnicznego oraz tym, że ustawodawca był racjonalny, gdy używał takich, a nie innych słów i nie można a priori przyjmować, iżby określonych słów używano w tekście prawnym bez wyraźnej ku temu potrzeby. Podstawową zasadą planowania przestrzennego jest dopuszczalność wszystkiego, co nie jest sprzeczne z postanowieniami planu miejscowego, a logicznym tego uzasadnieniem jest okoliczność, iż przepisy o planowaniu przestrzennym ograniczają prawa obywateli, w tym konstytucyjnie chronione prawo własności. Zdaniem odwołującego się stanowisko organu administracji budowlanej, dokonującego interpretacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób dopuszczający przeznaczenie tylko wyraźnie wskazane w planie, a odrzucające wszystkie inne przedsięwzięcia nie sprzeciwiające się podstawowemu przeznaczeniu, których w dodatku wyraźnie nie zabroniono jest oczywiście błędne. Z tego względu należy uznać, że skoro w § 14 ust. 2 pkt 11 miejscowego planu dopuszczalna jest lokalizacja usług w zakresie obsługi ludności, to planowane zamierzenie odnosząc się do publicznie dostępnych usług telefonicznych w rozumieniu art. 2 pkt 30 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) jest zgodne z miejscowym planem. Strona podniosła też, że w dniu 7 maja 2010 r. została uchwalona ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675). W świetle jej postanowień uzasadnione jest dopuszczenie modernizacji oraz lokalizacji nowych instalacji radiokomunikacyjnych telefonii komórkowej - wież, masztów i słupów wolnostojących realizowanych jako konstrukcje pod urządzenia telekomunikacyjne oraz maszty radiokomunikacyjne z przeznaczeniem pod infrastrukturę telekomunikacyjną. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda Opolski powołaną wyżej decyzją z [...] utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Niniejsze postępowanie dotyczy pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...], obejmującej budowę nowej wieży strunobetonowej oraz zamocowanie na niej systemu anten radiolinii i sektorowych, posadowienie kontenera z urządzeniami teletechnicznymi oraz wykonanie linii zasilającej stację. Stacja ta została zaprojektowana na terenie oznaczonym symbolem 1MN/ZR w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu rekreacji i usług osiedla ZWM w Opolu zatwierdzonym uchwałą nr LII/572/05 Rady Miasta Opola z 20 października 2005 r. (Dz. Urz. Województwa Opolskiego z 2005 r. nr 76 poz. 2366). Dalej organ odwoławczy powołał się na cytowane już postanowienia planu w zakresie terenu 1 MN/ZR oraz definicje urządzeń i obiektów towarzyszących oraz usług obsługi ludności lub przedsiębiorstw. Według Wojewody Opolskiego z tych ustaleń planu należy wywieść wniosek, iż plan ten nie przewiduje na terenie oznaczonym symbolem 1MN/ZR budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Do sieci infrastruktury technicznej zalicza się między innymi sieci telekomunikacyjne. Zgodnie z art. 2 pkt 35 ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 ze zmianami) sieć telekomunikacyjna to systemy transmisyjne oraz urządzenia komutacyjne lub przekierowujące, a także inne zasoby, które umożliwiają nadawanie, odbiór lub transmisję sygnałów za pomocą przewodów, fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, niezależnie od ich rodzaju. Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 46 tej ustawy urządzenie telekomunikacyjne to urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewnienia telekomunikacji. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest pojęciem szerszym. Składa się z budowli oraz z sieci i urządzeń telekomunikacyjnych na niej zamontowanych lub przyłączonych do niej. Dlatego interpretacja, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje możliwości realizacji takiej inwestycji na terenie 1MN/ZR, dokonana przez Prezydenta Miasta Opola była prawidłowa. Skargę sądowoadministracyjną na tę decyzję wniosła A Sp. z o.o. w W. Strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które: miało wpływ na wynik sprawy poprzez jej błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności błędną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) poprzez przyjęcie, że postanowienia uchwały nr LII/57/05 Rady Miasta Opola z dnia 20 października 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu rekreacji i usług osiedla ZWM w Opolu (Dz. Urz. Województwa Opolskiego, Nr 76, poz. 2366) stanowią o niedopuszczalności realizacji inwestycji, ponieważ na terenie oznaczonym symbolem 1 MN/ZR nie przewidziano budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Ponadto strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a.) w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego poprzez uznanie, że zachodzi niezgodność inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzucając powyższe skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Uzasadniając skargę strona podniosła identyczną argumentację jak w treści odwołania, które zacytowano dosłownie w większości. Dodatkowo skarżąca wniosła o zbadanie, czy osoba podpisująca decyzję posiadała do tego kompetencję w świetle art. 268 a K.p.a. Na wezwanie sądu Wojewoda Opolski wykazał, że M. Ś. Dyrektor Wydziału Infrastruktury i Geodezji Urzędu Wojewódzkiego w Opolu był na podstawie art. 19 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31, poz. 206), upoważniony do załatwienia sprawy w imieniu organu (por. pismo Wojewody Opolskiego z 5 stycznia 2011 r., k – 45 i załączone umocowania dla M. Ś.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentów powołanych w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Zakres kognicji sądu administracyjnego reguluje art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) i art. 3 w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Badając sprawę administracyjną i wydane w jej toku decyzje, obecnie zaskarżone skargę, sąd uznał, iż nie ma podstaw do kwestionowania ich legalności. Organy administracji publicznej, wydając zaskarżone decyzje oparły się na przepisie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i zapisach planu miejscowego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) plan miejscowy jest przepisem gminnym powszechnie obowiązującym, który określa w sposób wiążący przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenów objętych planem. Dlatego organ związany tymi przepisami musi badać i analizować treść zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tak aby przedłożony projekt budowlany ocenić w aspekcie zgodności z regulacjami prawnymi. Spółka z o.o. A z siedzibą w W. domagała się zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] w O. przy ul. [...], na działkach A, B, C i D z w.m [...], obręb [...]. Z części graficznej planu wynika, że działka ta znajduje się w granicach terenu oznaczonego symbolem 1 MN/ZR. Z cytowanego przez organy § 14 planu miejscowego wprowadzonego uchwała Nr LII/572/05 rady Miasta Opola z dnia 20 października 2005 r. w sprawie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania (...) (Dz. Urz. Woj. Opolskiego 2005, Nr 76, poz. 2366) wynika, że na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 1 MN/ZR ustala się przeznaczenie podstawowe, jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zieleń rekreacyjna oraz przeznaczenie uzupełniające, jako zieleń oraz urządzenia i obiekty towarzyszące, w tym sieci infrastruktury technicznej, zabudowa gospodarcza i mała architektura, a także parkingi i komunikacja wewnętrzna. Przyznać należy rację skarżącej spółce, że przy definiowaniu sformułowania "urządzenia infrastruktury technicznej" należy posłużyć się legalną definicją ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 13 przez uzbrojenie terenu należy rozumieć urządzenia, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z tym ostatnim przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Na terenie oznaczonym symbolem 1 MN/ZR jako przeznaczenie uzupełniające ustalono między innymi "urządzenia i obiekty towarzyszące, w tym sieci infrastruktury technicznej, zabudowa gospodarcza i mała architektura." Zapis ten nawiązuje do § 12 ust. 8 planu miejscowego, który rozważając ustalenia dla całego obszaru objętego planem ustala ogólne zasady zagospodarowania terenu w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, a w zakresie sieci teletechnicznych ustala prowadzenie linii sieci teletechnicznych – łączności, telekomunikacji i telewizji kablowej jako podziemne w wydzielanej kanalizacji lub bezpośrednio w gruncie tylko jako przyłącza do obiektów budowlanych. Te regulacje należy interpretować nie tylko przy uwzględnieniu definicji powołanych przez organy, a zawartych w § 3 ust. 1 pkt 8 (urządzenia i obiekty towarzyszące) oraz w § 3 ust. 2 pkt 4 (usługi obsługi ludności lub przedsiębiorstw) ale przede wszystkim w kontekście wszystkich innych zapisów planu, a nie wybiórczo. W szczególności słusznie organ odwoławczy akcentuje zapis § 6 pkt 1 planu, zgodnie z którym ustalając ogólne zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego obowiązujące na obszarze opracowania planu wprowadza się zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem inwestycji celu publicznego, instalacji radiokomunikacyjnych i radionawigacyjnych lokalizowanych na budynkach oraz z obiektów służących celom rekreacyjnym. Przepis ten zawiera ogólną filozofię planu miejscowego (podobnie jak § 6 pkt 2 – 5) w odniesieniu także do urządzeń telekomunikacyjnych w rozumieniu cyt. przez organ art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004 Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. 2004, Nr 171 poz. 1800 ze zm.). Zgodzić się przy tym trzeba z organem, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest szerszym pojęciem od tychże urządzeń telekomunikacyjnych i nie jest objęta dyspozycją § 14 ust. 1 pkt 2 litera b planu miejscowego. Zapisy planu pozwalają na realizację urządzeń telekomunikacyjnych, lecz wyłącznie na budynkach, a nie jako wolnostojące obiekty. Nie można wreszcie pominąć specyfiki obszaru jakiego dotyczy sporny plan. Jest to bowiem zgodnie z tytułem uchwały Nr LII/572/05 Rady Miasta Opola z 20 października 2005 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu rekreacji i usług osiedla ZWM w Opolu. Jeżeli pojęcie usług obsługi ludności i przedsiębiorstw zostało zdefiniowane w § 3 ust. 2 pkt 4 planu jako drobne usługi, to montaż sieci i urządzeń telekomunikacyjnych do nich z pewnością nie należy, a objęty jest cytowanym § 6 pkt 1 planu. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Opola nie naruszają zatem prawa materialnego (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z zapisami planu miejscowego), a w sprawie nie wystąpiło też naruszenie zasad postępowania dowodowego (art. 7 i art. 77 K.p.a), które zresztą nie zostało w zrzutach skargi w żadne sposób uzasadnione. Reasumując lokalizacji stacji telefonii komórkowej na obszarze planu objętym symbolem 1 MN/ZR była niezgodna z planem miejscowym i zasadnie odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Końcowo należy odnieść się do sygnalizowanej w uzasadnieniu skargi regulacji art. 46 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usługi i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), co do którego sama strona podnosi, że ustawa nie ma zastosowania w sprawie. Zgodnie z art. 46 ust. 1 wskazanej ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Adresatem powyższego przepisu są organy samorządu terytorialnego stanowiące o prawie miejscowym, jakim jest między innymi miejscowy plan zagospodarowania, a nie organy administracji publicznej. Wskazuje na to nie tylko treść tego unormowania, lecz również przepis przejściowy ustawy (art. 75 ust. 2) obligujący gminy do dostosowania w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia jej w życie, treści planów miejscowych do wymagań określonych w art. 46 ust. 1. W ramach postępowania sądowoadministracyjnego, którego przedmiotem jest ocena legalności decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę nie jest możliwa kontrola przez Sąd zgodności z prawem aktu prawa miejscowego, bowiem oznaczałoby to wyjście poza granice sprawy w rozumieniu 134 § 1 P.p.s.a. Według art. 46 ust. 2 powołanej ustawy z 7 maja 2010 r. jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeśli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Treść drugiej części cytowanego przepisu wskazuje na próbę łagodzenia przez ustawodawcę zapisów planu w zakresie dotyczącym wymienionych w nim terenów o określonym przeznaczeniu przy lokowaniu na nich inwestycji łączności publicznej. Ta regulacja art. 46 ust. 2 odnosi się tylko do stanów faktycznych, gdy w planie miejscowym brak jest specjalnie wyznaczonego terenu lub terenów pod inwestycję z zakresu łączności publicznej. Dlatego z powołanych wyżej względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.