IV SA/Po 543/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie NSA Paweł Miładowski (spr.) WSA Izabela Kucznerowicz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. R. [...] na decyzję Wojewody W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, o d d a l a s k a r g ę /-/ I. Kucznerowicz /-/ B. Popowska /-/ P. Miładowski Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. [...] Wojewoda W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. – dalej Kpa), art. 32 ust. 1 pkt 2, art. 34 ust. 2, art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane( tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] marca 2009 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. D. D. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. R. [...], działka nr [...], obręb G., ark. [...] w P.. W uzasadnieniu Wojewoda przedstawił następujący stan faktyczny. Decyzją z [...] marca 2009 r. nr [...] Prezydent Miasta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażem podziemnym na nieruchomości przy ul. R. [...] w P.. 2008 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podkreślił, iż projekt zabudowy jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "ul. Ś." zatw. uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] grudnia 2002 r. ogł. w Dz. Urz. Województwa W. Nr [...], poz. [...]. Prezydent miasta ustalił również, że inwestor spełnił pozostałe warunki umożliwiające udzielenie pozwolenia na budowę i określone między innymi w art. 32 ust. ust. 4 pkt 2, art. 34 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego. Odwołujący, zaskarżając decyzję Prezydenta Miasta P. zarzucili, iż w ich ocenie decyzja organu pierwszej instancji narusza przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i w zw. z § 8 ust. 3 pkt 2, 4, 6 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 z późn. zm.), art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92 poz. 880, z późn. zm), art. 35 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego i § 16 ust. 1, § 54 ust. 2, § 18 ust.1, § 22 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), art. 75 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Ntr 25, poz. 150 z późn. zm.) oraz naruszenie przepisów formalnych postępowania w tym, art. 7, 77 i 107 Kpa. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane temu, kto: między innymi złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedłożył kompletny projekt budowlany, którego zakres i treść jest dostosowana do specyfiki, charakteru obiektu i stopnia skomplikowania robót budowlanych, projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, i przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Wojewoda wyjaśnił, iż zgromadzone w sprawie dowody w tym m.in. zatwierdzony przez organ pierwszej instancji projekt budowlany wskazuje, że inwestor spełnił wymagania umożliwiające organom administracji architektoniczno-budowlanej wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Ustosunkowując się do podniesionych zarzutów Wojewoda podniósł, iż zarzut o naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z powodu zatwierdzenia projektu budowlanego, który w ocenie skarżącego narusza ustalenia, przywołanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy. Organ podniósł, iż w zatwierdzonym projekcie budowlanym, wysokość budynku może być liczona do górnej krawędzi ściany kolankowej, określonej w projekcie budowlanym, jako punkt przegięcia krzywizny dachu mansardowego. W dniu [...] maja 2009 r. wyjaśniono, iż jest to maksymalna wysokość ścianki kolankowej (10,95 m nad poziomem terenu). Ostatecznie ustalono też, przy niezmienionym stanie dowodów, iż w poziomie poddasza mansardowego występujące odcinkowe ściany nie są ściankami kolankowymi. Organ podkreślił, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczają na działce inwestora budynek z dachem stromym i nie ograniczają wysokości kalenicy budynku, a wysokość projektowanego budynku jest mniejsza od wysokości budynku skarżących Wojewoda wskazał ponadto, iż uwzględniając, że budowa podziemnych sieci infrastruktury technicznej stanowi odrębny przedmiot opracowania zarzuty dot. niekompletności projektu budowlanego (w tym zakresie) nie uwzględniają stanu faktycznego, w tej sprawie. Wojewoda wyjaśnił również, iż do wniosku inwestor dołączył wymagane przepisem art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego uzgodnienie dot. m.in. usunięcia drzew. Organ podniósł, iż strona stawiając zarzut, że zatwierdzany projekt budowlany narusza przepisy techniczno-budowlane nie uwzględniła, iż od 11 lipca 2003 r. organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do badania zgodności projektów architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi i Polskimi Normami. Uprawnienia te ustawodawca pozostawił, tym organom wyłącznie do projektów zagospodarowania terenu. W tym zakresie, nie stwierdzono, wymienionych w odwołaniu naruszeń przepisów techniczno-budowlanych w tym § 16 ust. 1, § 54 ust. 2, § 18 ust. 1, § 22 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zatwierdzony plan zagospodarowania terenu przewiduje dostęp osób niepełnosprawnych do budynku (§ 16 ust. 1, § 54 ust. 2, § 18 ust. 1 § 22 ust. 4 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, str. 79 projekt budowlany.). Odnośnie dojazdu pojazdów uprzywilejowanych do budynku inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisów wyrażone w postanowieniu W. o Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] kwietnia 2008 r. sygn. [...] (str. 4 projektu budowlanego). Ponadto organ wyjaśnił, iż strona zarzucając zaskarżonej decyzji nieuwzględnienie obowiązków w zakresie przekształcenia elementów przyrodniczych nie uwzględniła, że zamiar inwestora nie został zaliczony do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). W tej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zakresie badania projektu budowlanego pod względem wymagań ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 1299, poz. 1227, z późn. zm.). Brak zapisu, w decyzji o pozwoleniu na budowę dot. spraw związanych z ochroną środowiska nie zwalnia inwestora, przy wykonywaniu robót budowlanych od przestrzegania przepisów prawa dot. m.in. ochrony gleby, zieleni, ukształtowania terenu i stosunków wodnych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. R. [...] w Poznaniu zarzucając jej: – naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego niezgodnego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; – naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 34 ust. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego i w zw. z §8 ust. 3 pkt 2, 4, 6, i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez zatwierdzenie niekompletnego projektu budowlanego; – naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo braku zgody na wycinkę drzew; – naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 4 Prawa budowlanego i w zw. z §16 ust. 1, §54 ust. 2, §18 ust. 1, §22 ust. 2 pkt. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego naruszającego przepisy techniczno-budowlane; – naruszenie art. 75 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - poprzez zaniechanie określenia w skarżonej decyzji obowiązków wskazanych w art. 75 ust. 1 i 4 ustawy Prawo ochrony środowiska; – naruszenie art. 7, 77 i 107 Kpa - poprzez nieustalenie wszystkich okoliczności niezbędnych do rozpatrzenia sprawy, nieprawidłowe uzasadnienie decyzji i wydanie niejednoznacznej decyzji. Uzasadniając zarzut niezgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego skarżąca wskazała, iż zgodnie z planem maksymalna wysokość budynków w analizowanym obszarze wynosi 11 m, podczas gdy projektowany budynek będzie miał wysokości 15,78 m, a wraz z kominami 17,35 m. Skarżąca podniosła, iż plan nie różnicuje dopuszczalnej wysokości budynku dla dachu płaskiego i stromego. Skarżąca zwróciła również uwagę, iż inwestor mierzy wysokość budynku do punktu zagięcia ściany kolankowej, co jest rażąco sprzeczne z planem miejscowym. W planie mowa jest o górnej krawędzi ściany kolankowej, a nie o punkcie, w którym zaczyna zaginać się ściana kolankowa. Strona wskazała również, iż niezachowany został minimalny procent powierzchni działki biologicznie czynnej. Stronia podniosła, iż zgodnie z planem minimalny procent działki przeznaczony pod zieleń wynosi 30 %. Natomiast zgodnie z informacją zawartą w projekcie zagospodarowania terenu Inwestor pozostawił 31% działki na powierzchnię biologicznie czynną. Strona wskazała, iż inwestor do powierzchni działki biologicznie czynnej wliczył m.in. teren pod zlokalizowane na działce dwa hydranty, teren wokół hydrantów; teren potrzebny do dojścia do hydrantów i do dojazdu do hydrantów przez wozy straży pożarnej; teren potrzebny do obejścia budynku np. w celu przeprowadzenia napraw i konserwacji; Zdaniem skarżącej odliczenie powyższych terenów od terenu działki biologicznie czynnej spowoduje, że procent obszaru biologicznie czynnego spadnie poniżej wymaganych przez plan miejscowy 30%. Ponadto zdaniem skarżącej projekt zagospodarowania terenu nie zawiera danych liczbowych, pozwalających ustalić, czy podana przez Inwestora wielkość obszaru biologicznie czynnego rzeczywiście wynosi 31%. Uzasadniając zarzut niekompletności projektu budowlanego skarżąca podniosła, iż projekt nie zawiera wymiarów projektowanego budynku. Poza tym przedstawiony projekt zagospodarowania terenu zawiera budynki nieistniejące. W chwili obecnej na terenie działki przy ul. R. nie ma żadnych obiektów kubaturowych. Ponadto skarżąca wyjaśniła, iż załączony do projektu budowlanego projekt zagospodarowania terenu w ogóle nie wskazuje na istnienie na działce zadrzewień. Projekt nie wskazuje ponadto, które z drzew rosnących na działce przeznaczone są do adaptacji, a które do wycinki. Projekt nie zawiera również układu projektowanej zieleni wysokiej i niskiej. Zdaniem skarżącej projekt zagospodarowania terenu w ogóle nie zawiera układu sieci i przewodów uzbrojenia terenu (dot. sieci wodociągowych, ujęć wody, cieplnych, gazowych i kanalizacyjnych). Projekt nie zawiera również układu linii lub przewodów elektrycznych i telekomunikacyjnych. Strona uzasadniając zarzut zatwierdzenia projektu budowlanego pomimo braku pozwolenia na wycinkę drzew wskazała, iż pomimo jednoznacznej dyspozycji art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego inwestor nie zdobył zezwolenia na wycinkę drzew. Naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego - poprzez naruszenie w projekcie budowlanym warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie strona uzasadniła faktem , iż projektowany budynek jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym i jako taki musi być przystosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych, w tym poruszających się na wózku inwalidzkim. Skarżąca wyjaśniła, iż zgodnie z oświadczeniem zawartym w pkt. 4.6 programu funkcjonalno-użytkowego "W przedmiotowym budynku zaprojektowano dwa dźwigi dostosowane do wymagań osób niepełnosprawnych obsługujących wszystkie kondygnacje. Wejście do budynku odbywać się będzie z poziomu terenu." Z powyższego wnioskować można, że osoba niepełnosprawna nie będzie musiała pokonywać przeszkód wysokościowych. Wejdzie do budynku z poziomu terenu oraz dotrze do każdego z mieszkań za pomocą windy. Z pkt. 4.5.6 programu funkcjonalno-użytkowego wynika jednak, że "Poziom posadzki pierwszej kondygnacji naziemnej zaprojektowano na wysokości 50 cm powyżej projektowanego poziomu terenu". Wskazując na powyższe strona wskazała, iż osoba niepełnosprawna będzie zatem musiała pokonać różnicę terenu w wysokości 50 cm dzielącą wejście do budynku i poziom posadzki pierwszej kondygnacji. W ocenie skarżącej inwestor nie zakłada jakichkolwiek rozwiązań architektonicznych pozwalających osobie niepełnosprawnej na pokonanie tej różnicy poziomów (np. pochylnie, najazdy itp.). Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, iż projekt budowlany nie zakłada budowy jakiegokolwiek miejsca postojowego dla osób przebywających w budynku okresowo (gości, poczta, pogotowie gazowe, energetyczne itp.). Strona skarżąca wskazała, iż coraz częstszą praktyką jest posiadanie przez jedno gospodarstwo domowe dwóch samochodów. W związku z czym prawdopodobnie ilość zaprojektowanych miejsc garażowych nie wystarczy nawet na zaspokojenie potrzeb mieszkańców budynku przy ul. R. [...]. Zgodnie z §22 ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie miejscem do czasowego gromadzenia odpadów stałych w budynku może być wyodrębnione pomieszczenie w tym budynku, mające posadzkę powyżej nawierzchni dojazdu środka transportowego odbierającego odpady, lecz nie wyżej niż 0,15m. Zdaniem strony skarżącej projekt budowlany nie spełnia warunku z §22 ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym miejscem do czasowego gromadzenia odpadów stałych w budynku może być wyodrębnione pomieszczenie w tym budynku, mające posadzkę powyżej nawierzchni dojazdu środka transportowego odbierającego odpady, lecz nie wyżej niż 0,15m. Zgodnie z pkt. 4.3 programu funkcjonalno-użytkowego "Posadzka śmietnika znajduje się w poziomie dojazdu środka transportowego (tj. w poziomie przyległego, projektowanego chodnika)." Strona zwróciła uwagę, iż realizacja niniejszej inwestycji skutkować będzie zmiana sposobu zagospodarowania dużej działki. Zmiany doprowadzą m.in. do utwardzenia znacznego terenu pozostającego w chwili obecnej biologicznie czynnym. Zdaniem skarżącej realizacja takiej inwestycji wymaga podjęcia przez inwestora czynności opisanych w art. 75 ust. 1 i 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 7 i 77 Kpa strona podniosła, iż organ I i II instancji nie wyjaśnił wątpliwości co do faktycznego obszaru biologicznie czynnego w projekcie zagospodarowania terenu oraz nie wyjaśnił faktycznej powierzchni zabudowy działki. Zdaniem skarżącej organ I i II instancji nie ustalił, czy projektowany budynek jest dostosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych. Z samych dokumentów dostarczonych przez Inwestora wynika sprzeczność. Z jednej strony Inwestor oświadcza, że budynek jest dostosowany do potrzeb osób niepełnosprawnych (pkt. 4.6 programu funkcjonalno--użytkowego), a w dalszej kolejności Inwestor stwierdza, że posadzka pierwszej kondygnacji nadziemnej jest na poziomie 50cm powyżej poziomu terenu (pkt. 4.5.6 programu funkcjonalno-użytkowego). Inwestor nie wskazuje przy tym, że zastosował jakiekolwiek rozwiązania umożliwiające osobom niepełnosprawnym pokonanie tej różnicy terenów. Pomimo powyższej oczywistej sprzeczności organ I i II instancji nie podjął jakichkolwiek kroków, aby okoliczność tę wyjaśnić. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a w razie nie uwzględnienia powyższego o uchylenie decyzji II instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż skarżąca w swojej interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyklucza dopuszczona tym planem realizację konstrukcji mansardowej dachu. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego minimalnego procentu powierzchni działki przeznaczonej pod zieleń i wymaganego procentu zabudowy działki organ podniósł, iż zgodność danych ze stanem faktycznym potwierdziły, stosownym oświadczeniem osoby posiadające uprawnienia budowlane. Organ wskazał, iż inwestor uzyskał zgodę właściwego organu opiniującego pozytywnie zamiar usunięcia drzew i krzewów na działce inwestora. W ocenie organu opinia ta wyczerpuje zakres wymaganego uzgodnienia. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku przystosowania budynku dla osób niepełnosprawnych organ wyjaśnił, iż zgodnie z danymi zatwierdzonego projektu budowlanego różnica poziomów pomiędzy wejściem do budynku a poziomem podłogi przed wejściem do windy wynosi 2 cm. Organ wskazał, iż zaprojektowany w budynku garaż spełnia dyspozycję § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ zwrócił również uwagę, iż zarzut naruszenia art. 75 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska nie uwzględnia przepisu art. 75 ust. 2 i art. 75 ust. 5 ww. ustawy. Pismem z dnia 22 września 2009 r. uczestnik postępowania spółka E. D. D. Sp . z o.o. wniosła o oddalenie skargi. W piśmie tym uczestnik postępowania wskazał, iż nietrafny jest zarzut wydania decyzji pomimo braku zezwolenia na wycinkę drzew, bowiem faktycznie jak wnosi skarżąca ustawodawca nakłada obowiązek uzyskania takiej decyzji przez wydaniem pozwolenia na budowę, jednak ten sam ustawodawca zaopatrzył organy administracyjne w instrumenty prawne pozwalające na zmianę kolejności tej procedury - z czego Prezydent Miasta P. skorzystał. Biorąc pod uwagę powyższe należałoby wskazać, iż skarga powyższa jest bezzasadna, zwłaszcza, iż inwestor nie ma wpływu na wewnętrzne zarządzenia organu. Na marginesie strona wskazała, iż inwestor wystąpił o wydanie zezwolenia, przedkładając do wniosku szczegółową inwentaryzację istniejącej na działce zieleni przeznaczonej do wycinki, a organ udzielił mu stosowną prolongatę. Dokument ten spełnia wymagania ustawodawcy, dla którego istotą jest przede wszystkim prawna możliwość usunięcia drzew (po spełnieniu określonych wymagań). Uczestnik postępowania podniósł ponadto, iż stanowiący podstawę wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę projekt budowlany jest zgodny zarówno z dyspozycją przepisów ustawy prawo budowlane oraz aktów wykonawczych jak i z wymogami obowiązującego na terenie miasta P. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Strona wskazała, iż wysokość budynku została zaprojektowana zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje możliwość realizacji zabudowy do 11 m. "licząc od poziomu terenu do stropodachu lub górnej krawędzi ściany kolankowej w przypadku dachu stromego". Wbrew twierdzeniom skarżących przytoczony zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewiduje dwa sposoby ustalania wysokości budynku -jeden dla dachu płaskiego, czyli stropodachu, drugi dla dachu stromego - co potwierdza cytowany wyżej zapis. Kwestia wysokości budynku była wielokrotnie wyjaśniana przez inwestora łącznie ze sposobem jego mierzenia, tj. do tzw. "ścianki kolankowej - które to określenie zostało użyte w planie miejscowym na potrzeby zdefiniowania maksymalnej wysokości budynku i ma jedynie charakter kierunkowy (choćby dlatego, że nie istnieje prawna definicja pojęcia "ściana kolankowa"). Ponadto strona podkreśliła, że pojęcie "punkt przegięcia krzywizny dachu" zostało użyte przez projektantów wyłącznie na potrzeby tego konkretnego projektu, gdyż nie istnieje żadna prawna czy budowlana definicja określająca tą indywidualną, monolityczną konstrukcję, zatem zarzucanie jakichkolwiek naruszeń prawa przez zastosowanie takiego i tak nazwanego ustroju budowlanego jest całkowicie bezzasadne. Inwestor zwrócił również uwagę, iż w miejscu styku obu budynków (tj. projektowanego i istniejącego) wysokość projektowanego budynku jest niższa o kilka metrów od budynku istniejącego. W ocenie uczestnika postępowania również zarzut niezachowania minimalnego procentu powierzchni biologicznie czynnej należy uznać za nietrafny. Po pierwsze za wystarczające należy uznać ujęcie w projekcie procentowej powierzchni działki przeznaczonej pod zieleń zgodnej z minimalnym poziomem określonym przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Inwestor podniósł, iż lokalizację i sposób zabudowy hydrantów zaprojektowano zgodnie z obowiązującymi przepisami, dlatego zarzut skarżących dotyczący nieutwardzenia nawierzchni wokół hydrantów i dojścia do nich jest całkowicie nietrafny. Ponadto uczestnik wskazał, iż zarówno projekt budowlany i projekt zagospodarowania terenu zaopatrzone są w niezbędne wymiary, które pozwalają zweryfikować parametry budynku, dlatego nie budziły one wątpliwości organu I instancji. Istotny jest fakt, że zarówno wskaźnik zabudowy i powierzchnia terenu biologicznie czynnego mieszczą się w granicach ustalonych obowiązującymi przepisami i nie muszą być wyższe niż zakładają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czy innych aktów prawnych. Uczestnik postępowania wyjaśnił, iż projekt budowlany budynku mieszkalnego wielorodzinnego zapewnia dostęp osobom niepełnosprawnym (również poruszających się na wózkach inwalidzkich) do wszystkich kondygnacji za pomocą projektowanych dźwigów. Inwestor podniósł, iż obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy P. nie wprowadza żadnych szczegółowych zapisów odnośnie ilości miejsc parkingowych dla nowoprojektowanych budynków. Tymczasem bilans miejsc parkingowych dla projektowanego budynku jest analogiczny do warunków istniejących na działkach sąsiednich - użytkowanych przez skarżących, zabudowanych podobnymi budynkami wielorodzinnymi. Odnosząc się do zarzutów dotyczących śmietnika uczestnik postępowania wskazał, iż posadzka pomieszczenia przeznaczonego do gromadzenia odpadów stałych choć faktycznie została opisana jako znajdująca się w poziomie projektowanego chodnika to z dołączonego do projektu (znajdującego się w aktach) rysunku wynika jasno, że poziom posadzki - poziom chodnika - będzie powyżej poziomu dojazdu środka transportowego. Chodnik prowadzący do śmietnika nachylony jest w kierunku ulicy, na której zatrzymywać się będzie pojazd odbierający odpady. Ponadto poziom nawierzchni ulicy R. znajduje się poniżej poziomu posadzki projektowanego śmietnika. Do pojemnika na odpady, od strony ulicy R. prowadzi szeroki plac utwardzony, o którym mowa wyżej, zaś od strony wejścia do budynku ciąg pieszy o szerokości 1,5 m. Takie usytuowanie miejsca gromadzenia odpadów stałych ułatwi korzystanie z niego osobom niepełnosprawnym. Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. skarżąca podtrzymała dotychczasowe zarzuty i twierdzenia powtarzając zastrzeżenia co do wysokości budynku, braku pozwolenia na wycinkę drzew oraz nieprzystosowania budynku do potrzeb osób niepełnosprawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd zobowiązany jest do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy Prawa budowlanego. W myśl art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego generalnie roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę obiektu budowlanego w świetle art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast w myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnia budowlane. Tak więc przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany był sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w cyt. wyżej przepisie, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Dopiero w sytuacji spełnienia ww. wymagań organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę. W razie spełnienia ww. wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż nie dopuszczają one jakiejkolwiek uznaniowości organu w kwestii udzielenia pozwolenia na budowę. Dlatego też, skoro w analizowanej sprawie nie zostały naruszone obowiązujące przepisy prawa, organ administracji architektoniczno-budowlanej, jak słusznie zauważył Wojewoda, nie miał podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę planowanej inwestycji. Zgodnie z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W rozpoznawanej sprawie okolicznością nie budzącą żadnych wątpliwości jest fakt złożenia przez inwestora wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Z akt sprawy wynika, iż inwestor załączył do wniosku 4 egzemplarze projektu budowlanego sporządzonego przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Załączony do akt projekt odpowiada wymogom określonym w art. 34 Prawa budowlanego. W aktach znajdują się również oświadczenia projektantów o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do wniosku inwestor załączył również oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy. Ponadto przedłożony projekt pozostaje w zgodzie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] grudnia w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "ul. Ś.". Z powyższego jednoznacznie wynika, iż wniosek spełnia wszystkie wymagania stawiane przez przepisy prawa budowlanego. Zatem skoro w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie wymogi, o których mowa wyżej organ budowlany miał obowiązek udzielić wnioskodawcy pozwolenia na budowę. Innymi słowy, w zaistniałej sytuacji, Starosta nie mógł odmówić inwestorowi uwzględnienia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Wydanie pozwolenia na budowę przy spełnieniu warunków określonych w prawie budowlanym - tak, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie - nie jest bowiem uzależnione od uznania organu administracji publicznej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 13 listopada 2003 r. w sprawie sygn. akt SA/Sz 2207/2001, LexPolonica nr 365629). Dołączone do odpowiedzi na skargę akta administracyjne wskazują, że organy architektoniczno-budowlane wykonały wszystkie nałożone przez normodawcę, w toku postępowania administracyjnego, dotyczącego pozwolenia na budowę, obowiązki. Przechodząc do omówienia zarzutów skargi Sąd wskazuje, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wbrew odmiennym jej twierdzeniom organ nie naruszył przepisów prawa materialnego w zakresie wskazanym w pismach procesowych i skardze. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu niezgodności projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności do kwestii nieprawidłowej wysokości budynku. Zgodnie z zapisami uchwały nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] grudnia w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "ul. Ś." przedmiotowy teren zlokalizowany jest na obszarze jednostki bilansowej oznaczonej symbolem [...]. W § 2 ust. 3 pkt. 2 tekstu planu określono szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. W planie tym dla jednostki bilansowej [...] ustalono maksymalną wysokość zabudowy, od poziomu terenu do stropodachu lub górnej krawędzi ściany kolanowej w przypadku dachu stromego na 11 m. Z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednoznacznie wynika, iż w przypadku dachu stromego wysokości 11 m liczy się od poziomu terenu do górnej krawędzi ściany kolanowej. Zgodzić należy się ze stroną skarżąca, iż wysokość 11 m dotyczy wszystkich budynków bez względu na rodzaj dachu, to jednakże wprowadzenie przez organ planistyczny zróżnicowania sposobu liczenia tej wysokości w zależności od rodzaju dachu nie oznacza, iż wszystkie budynki maja mieć identyczną wysokość. Istotną kwestią mającą znaczenie w niniejszej sprawie jest ustalenia pojęcia znaczenia górnej krawędzi ściany kolankowej. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego pod pojęciem ściany kolankowej należy rozumieć ścianę między stropem najwyższego piętra budynku a dolną częścią dachu. Zatem ściana kolankowa to ściana poddasza, ustawiona nad ścianami zewnętrznymi domu na wieńcu stropowym ostatniej kondygnacji. Zatem w niniejszej sprawie wysokości 11 m powinna zostać zachowana do górnej krawędzi ściany kolanowej, a nie do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu czy tez wysokości kalenicy. W tym miejscu zwrócić również należy uwagę na znajdujące się w aktach sprawy opinię rzeczoznawcy z dnia [...] września 2007 r. W opracowaniu tym czytamy, iż ściana kolankowa zgodnie z powszechnie przyjętymi zasadami sztuki budowlanej jest górną częścią zewnętrznej ściany . W aspekcie konstrukcyjnym ściana kolankowa wybudowana jest na ostatnim wieńcu ściany zewnętrznej. W podsumowaniu rzeczoznawca stwierdził, iż wytyczne planu miejscowego dotyczą maksymalnej wysokości tego elementu budynku, który stanowi podporę zasadniczej konstrukcji dachu. W tym stanie rzeczy uznać należy , że z przedłożonego w niniejszej sprawie projektu wynika, iż powyższa wysokość została zachowana. W tym miejscu zwrócić również należy uwagą na nie znajdujące w niniejszej sprawie zastosowania rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 164, poz. 1588). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Z powyższego jednoznacznie wynika, iż w decyzji o warunkach zabudowy oprócz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej określa się również geometrię dachu w tym wysokość kalenicy. Zatem stwierdzić należy, iż jeżeli faktycznie zamiarem Rady, tak jak sugeruje skarżąca, byłoby aby ogólna wysokość budynku wynosiła 11 m to w przypadku budynków z dachem stromym organ oprócz wskazania wysokości do górnej krawędzi kalenicy określił by geometrię dachu jak miało to miejsce w m.in. w przypadku jednostki bilansowej Mb2. Zatem skoro w niniejszej sprawie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego maksymalną wysokość określono w przypadku dachu stromego do górnej krawędzi ściany kolankowej, to słusznie organu uznały, iż w niniejszej sprawie projekt budowlany jest zgodny w tym zakresie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia minimalnego procentu powierzchni działki przeznaczonej pod zieleń i wymaganego procentu powierzchni zabudowy działki w ocenie Sądu powyższe parametry w niniejszej sprawie zostały zachowane. Jak wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadku jednostki bilansowej [...] wskaźnik intensywności zabudowy wynosi nie więcej niż 40 %. W niniejszej sprawie powierzchnia zabudowy wynosi 39 %. Natomiast minimalny procent powierzchni działki przeznaczonej pod zieleń tzn. powierzchni terenu całkowicie nieutwardzonego o wielkości jednostkowej większej niż 1 m2 i służącego jako grunt pod trawy, kwiaty, krzewa i drzewa wynosi w przypadku jednostki bilansowej [...] 30%. W niniejszej sprawie jak wynika z projektu powierzchnia biologicznie czynna wynosi 31 % powierzchni działki. Zatem nie ulega wątpliwości, iż parametry dotyczące powierzchni zabudowy jak i powierzchni działki przeznaczonej pod zieleń jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu zwrócić również należy uwagę, iż ogólna powierzchnia nieutwardzona i niezabudowana, przeznaczona pod zieleń urządzoną wynosi 566 m, podczas gdy przyjęte 31 % powierzchni działki jako teren biologicznie czynny to 361 m. Wskazać również należy, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pod pojęciem terenu biologicznie czynnego należy rozumieć teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50 % powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Ponadto należy wskazać, iż zgodność powyższych danych została potwierdzona stosownym oświadczeniem przez osoby posiadające uprawnienia budowlane. Zatem twierdzenia strony skarżącej dotyczące niezgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie znajdują uzasadnienia. W tym miejscu wskazać należy, iż nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez organy art. 7 i 77 Kpa. W ocenie Sądu w projekcie znajdują się dane dotyczące zarówno powierzchni całego terenu jak i powierzchni zabudowy ze wskazaniem dokładnych gabarytów budynku jak również inne dane pozwalające na ustalenie procentowej powierzchni zabudowy jak i minimalnego procentu terenu działki przeznaczonego pod zieleń. Również zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody uznać należy za bezzasadny. Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Zgodzić należy się z organem, iż pozwolenie na usunięcie drzew i krzewów z terenu projektowanej budowy, następuje po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Co więcej, inwestor nie posiadający pozwolenia na budowę może nie uzyskać pozwolenia na usunięcie drzew lub krzewów. w tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż w wyroku dnia 18 stycznia 2008 r. II OSK1887/06 lex 453999 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż takie względy jak zgodność projektu zagospodarowania działki(ek) z planem zagospodarowania przestrzennego, wykluczający projektowaną zabudowę, czy wskazana przez organ odwoławczy niepewność inwestora co do tego, czy drzewa w procesie budowlanym rzeczywiście zostałyby usunięte, czynią negatywne rozstrzygnięcie w sprawie zezwolenia na wycinkę drzew usprawiedliwionym. Powyższe wskazuje, iż racjonalnym jest aby przed uzyskaniem zezwolenia na wycinkę drzew zamierzenia inwestycyjne były realne i znajdowały potwierdzenie m.in. w zatwierdzonym projekcie budowlanym i udzielonym pozwoleniu na budowę. Zatem zgodzić należy się z organem, iż wydanie zezwolenia na wycinkę drzew przed uzyskaniem pozwolenia na budowę może prowadzić do usunięcia drzew bez potrzeby. W szczególności w trakcie postępowania o wycinkę drzew może się okazać, iż zamierzenie inwestycyjne nie wymaga usunięcia wszystkich drzew. Jednakże aby móc ustalić czy zamierzenie inwestycyjne wymaga wycinki wszystkich drzew czy też tylko części to w pierwszej kolejności należy przeprowadzić postępowanie mające na celu urealnienie tej inwestycji to jest postępowania zakończonego uzyskaniem pozwolenia na budowę. Ponadto zwrócić należy uwagę, iż zezwolenie na usunięcie drzew jest wyjątkiem od reguły ich zachowania jako elementu przyrody, podlegającego ochronie prawnej. Zatem wydanie zezwolenie na wycinkę drzew lub krzewów jest możliwe, kiedy jest to niezbędne dla realnego zamierzenia inwestycyjnego. Ponadto zauważyć należy, iż inwestor przed uzyskaniem pozwolenia na budowę uzyskał pozytywna opinię Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. (znak [...]). Opinia ta zawiera zastrzeżenie, iż decyzja zezwalająca na usunięcie drzew i krzewów może być wydana w trybie odrębnego postępowania oraz dodatkowo po przedłożeniu kopii pozwolenia na budowę. Co prawa przepis art. 83 ust. 4 ustawy prawo ochrony przyrody nie wymienia wprost jako załącznika do wniosku o zezwolenie na wycinkę drzew kopii pozwolenia na budowę, to jednakże praktykę taką w świetle przytoczonych wyżej argumentów uznać należy za wypełni uzasadnioną. Rację ma Wojewoda stwierdzając, iż ww. pismo Urzędu Miasta stanowi swoistą prolongatę i wyczerpuje zakres wymaganego uzgodnienia, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Również zarzuty dotyczące naruszenia w projekcie budowlanym warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania uznać należy za bezzasadny. W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutu strony odnośnie braku przystosowania budynku do osób niepełnosprawnych. Obowiązek takiego przystosowania wynika z art. 45 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając niezbędne warunki do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie precyzuje zalecenie art. 5 Prawa budowlanego. Zgodnie z § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie do wejść do budynku wielorodzinnego, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej powinny być doprowadzone od dojść i dojazdów, o których mowa w § 14 ust. 1 i 3 utwardzone dojścia o szerokości minimalnej 1,5 m, przy czym co najmniej jedno dojście powinno zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku lub tych jego części, z których osoby te mogą korzystać. W tym miejscu należy również przytoczyć przepis § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt. 4 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego, który stanowi, że projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową, w stosunku do obiektu użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego - sposób zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich. Z treści przytoczonych przepisów należy wyprowadzić wniosek, iż na inwestorze przedmiotowego obiektu ciąży obowiązek zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich. W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, iż w przedłożonym przez inwestora projekcie nie występuje wada projektowa polegająca na braku określenia sposobu zapewnienia osobom niepełnosprawnym korzystania z budynku. W przedmiotowej sprawie w budynku zaprojektowano dwa dźwigi dostosowane do wymagań osób niepełnosprawnych obsługujących wszystkie kondygnacje. Natomiast wejście do budynku ma odbywać się z poziomu terenu. Powyższe znajduje potwierdzenie w projekcie. Wskazać należy, iż z rzutu parteru jednoznacznie wynika, iż różnica poziomów pomiędzy wejściem do budynku i poziomem podłogi przed wejściem do windy wynosi 2 cm. (poziom przed wejściem wynosi – 0,50 , natomiast poziom przed windą – 0,48). Również z przekroju A-A budynku wynika, iż poziom podłogi przed wejściem wynosi -0,50. Zatem zarzut nie przystosowania budynku do osób niepełnosprawnych nie znajduje uzasadnienia. Natomiast odnosząc się do zarzutu braku miejsc postojowych podnieść należy, iż zgodnie z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Zgodzić należy się z inwestorem, iż obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego nie wprowadza żadnych szczegółowych zapisów odnośnie ilości miejsc parkingowych dla nowoprojektowanych budynków. Również w polskim systemie prawnym brak jest regulacji która określałaby minimalną ilość miejsc parkingowych. Zatem w niniejszej sprawie brak jest regulacji określającej tzw. wskaźnik parkingowy. To organy planistyczne uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub w razie jego braku wydając decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu może określić minimalną ilość miejsc parkingowych. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż m.in. w uchwale z [...] października 2006 r. Nr [...] Rada Miasta S. W. przyjęła, iż co do zasady jednemu mieszkaniu powinno odpowiadać jedno miejsce parkingowe. W ocenie Sądu przyjęcie przez inwestora zasady jedno mieszkanie jedno miejsce parkingowe jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego i spełnia przesłanki wskazane w § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia § 22 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazać należy, iż zgodnie z tym przepisem miejscem na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych są: - zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi lub ażurowymi, - wyodrębnione pomieszczenia w budynku, mające posadzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transportowego odbierającego odpady lecz nie wyżej niż 0,15 m w tym także dolne komory zsypu z bezpośrednim wyjściem na zewnątrz, zaopatrzonym w daszek o wysięgu co najmniej 1 m i przedłużony na boki po co najmniej 0,8 m mające ściany i podłogi zmywalne, punkt czerpania wody, kratkę ściekową, wentylację grawitacyjną oraz sztuczne oświetlenie, - utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi. W niniejszej sprawie wbrew twierdzeniom strony skarżącej powyższy wymóg został spełniony. Z rzutu parteru jednoznacznie wynika, iż poziom posadzki (pomieszczenie oznaczone symbolem 00.4)znajduje się powyżej poziomu dojazdu. Na powyższe wskazuje choćby wskazane procentowo pochylenie terenu. Również zarzut naruszenia art. 75 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska nie uzasadniał uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 75 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska właściwy organ administracji w pozwoleniu na budowę szczegółowo określa zakres obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 3. Jednakże zauważyć należy, iż brak określenia tych obowiązków w przypadku, gdy planowane zamierzenie inwestycyjne nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziałowywać na środowisko w rozumieniu z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nie zawsze stanowi podstawę do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Podstawą uchylenia decyzji może być wyłącznie naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu powyższe uchybienie nie może uzasadniać uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodzić należy się z organem, iż fakt nie wskazania w pozwoleniu na budowę szczegółowych obowiązków nie zwalnia inwestora od przestrzegania przepisów prawa dot. ochrony środowiska. To inwestor jest adresatem przepisu art. 75 nakazującego w trakcie prac budowlanych uwzględniania ochrony środowiska na obszarze prowadzenia prac, a w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił. /-/ I. Kucznerowicz /-/ P. Miładowski za nieobecnego sędziego B. Popowską /-/ I. Kucznerowicz ja