II SA/Ol 118/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2011 r. sprawy ze skargi S.B. na postanowienie Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych – uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", Starosta "[...]" orzekł o uznaniu S. B. za osobę bezrobotną z dniem "[...]" z prawem do zasiłku od dnia "[...]" w wysokości 100% kwoty zasiłku podstawowego, tj. 717 zł brutto w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz od dnia "[...]" w wysokości 563 zł brutto w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku. Decyzja ta została doręczona S. B. w dniu "[...]". W dniu "[...]", decyzją Nr "[...]", Starosta "[...]" orzekł o utracie przez S. B. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem "[...]" z powodu maksymalnego okresu jego pobierania. W dniu "[...]" S. B. wniósł odwołanie od decyzji Starosty z dnia "[...]", Nr "[...]", argumentując je błędnym ustaleniem przez organ wysokości wypłaconego zasiłku. Postanowieniem z dnia "[...]", Nr "[...]", Wojewoda orzekł nie rozpatrywać odwołania S. B. z dnia "[...]" z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podał art. 10 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.). Argumentował, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. prawo wniesienia odwołania od decyzji Starosty "[...]" z dnia "[...]" przysługiwało stronie w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji – decyzja zawierała stosowne pouczenie w tym zakresie. Powyższy termin nie został przez skarżącego zachowany, bowiem skarżący złożył odwołanie dopiero w dniu "[...]". S. B. nie wniósł jednocześnie prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. W skardze wniesionej na powyższe postanowienie Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie S. B. ponownie zakwestionował wysokość ustalonego i wypłaconego mu zasiłku. Wskazał m.in., że nie praktykuje się obniżania zasiłków, czasem tylko przez dłuższy czas nie podnosi się ich wysokości. Wyraził również swoją dezaprobatę dla "władz" zobowiązanych do wypłaty świadczeń. W odpowiedzi na skargę Wojewoda, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zakwestionowanym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie. Dodał, że skarżący nie wniósł prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ani nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy (art. 58 k.p.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta polega na tym, że sąd rozpoznając sprawę bada, czy do ustalonego stanu faktycznego organy zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz, czy nie uchybiły przepisom prawa normującym zasady postępowania, a jeżeli tak, to czy uchybienie takie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podkreślić należy, że niniejsza sprawa dotyczy zgodności z prawem postanowienia Wojewody z dnia "[...]" w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez Starostę "[...]" w dniu "[...]", Nr "[...]". W związku z tym zarzuty dotyczące kwestii wysokości ustalonego i wypłaconego zasiłku - naruszenia prawa materialnego - nie mogą mieć żadnego wpływu na rozstrzygniecie niniejszej sprawy. Zatem ocena legalności rozstrzygnięcia Wojewody ogranicza się wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów postępowania, stąd kwestie dotyczące istoty sprawy, na tym etapie postępowania nie mogą być brane pod uwagę. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa procesowego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) mogłoby stanowić podstawę do jego uchylenia. W myśl art. 107 § 1 k.p.a. jednym z niezbędnych składników decyzji administracyjnej jest pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie. Odwołanie, zgodnie z art. 129 § 1 i 2 k.p.a., wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Decyzja Starosty z dnia "[...]", Nr "[...]", o uznaniu S. B. za osobę bezrobotną z dniem "[...]" z prawem do zasiłku została doręczona skarżącemu w dniu "[...]". Skarżący potwierdził odbiór powyższej decyzji swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. Powyższe orzeczenie zawierało pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia odwołania w terminie 14 dni od daty jego otrzymania, do Wojewody za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Pouczenie zawarte w decyzji, jest pełne i sformułowane w sposób jasny, nie nasuwający żadnych wątpliwości, co do terminu i sposobu wniesienia odwołania. Termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia "[...]" (doręczonej stronie w dniu "[...]") upłynął zatem w dniu "[...]". Skarżący złożył odwołanie od decyzji z dnia "[...]" w Powiatowym Urzędzie Pracy w "[...]" w dniu "[...]", a więc po upływie terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Odwołanie nie zawiera prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak również nie zostały podane w jego treści żadne okoliczności, które organ odwoławczy mógłby potraktować jako usprawiedliwiające złożenie odwołania po upływie terminu. Stosownie do art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z przepisu tego wynika, iż w postępowaniu wstępnym organ odwoławczy ma obowiązek podjąć czynności zmierzające do ustalenia, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia odwołania – jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy nie ma podstaw do rozpatrzenia odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, gdyż działanie takie stanowiłoby rażące naruszenie prawa – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Oznaczałoby bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, która korzysta z ochrony trwałości – art. 16 § 1 k.p.a. Wobec tego, iż bezspornym jest, iż odwołanie od decyzji Starosty "[...]" z dnia "[...]" zostało wniesione przez skarżącego po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla jego dokonania, postanowienie Wojewody z dnia "[...]" o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania należy uznać za zgodne z prawem. Z powyższych względów Sąd nie rozpatrywał zarzutów skarżącego odnoszących się do treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Starosty z dnia "[...]", gdyż orzeczenie to stało się już ostateczne i nie było przedmiotem niniejszego postępowania. W tym postępowaniu, Sąd miał jedynie podstawy do oceny prawidłowości wydanego przez organ odwoławczy postanowienia w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.