II SA/Kr 262/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rynczak Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2011 r. sprawy ze skargi T.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 10 grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania T.P. działającego przez pełnomocnika M.K. od decyzji Nr [...] Prezydenta m. N. z dnia [...] września 2003 r., znak: [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działek nr 1 i 2 w obr.[...] w rej. ul. [...[ i [...] w N. , działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 40 ust. 1, art. 44 ust. 1 i art. 67 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późno zm.) w związku z art. 85 ust. 1 i art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz.717), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wskazaną wyżej decyzją Prezydent m. N. - na wniosek H.P. i B.P. z dnia 30 września 2002 r. - ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działek nr 1 i 2 w obr. [...] przy ul. [...] w N. Przedmiotem wniosku (uzupełnionego w dniu 16 października 2002 r.) była realizacja 6 garaży blaszanych na samochody osobowe. Postępowanie zostało przeprowadzone w trybie przepisów art. 40 ust. 1 i art. 44 ust. 1-3 ustawy dotychczasowej, ponieważ teren objęty wnioskiem nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z rozstrzygnięciem takim nie zgodziła się M.K. - pełnomocnik T.P. - wnosząc w prawem zakreślonym terminie odwołanie oraz zarzucając niedokładne wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.) i naruszenie przepisów art. 40 ust. 1 i art. 42 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy dotychczasowej. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że organ obowiązany był rozstrzygnąć sprawę w oparciu o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. N. (zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia 29.11.1994 r. ), bowiem plan ten - jak twierdziła strona odwołująca się - zachowuje moc obowiązującą do dnia 31 grudnia 2003 r. Zgodnie zaś z tym planem projektowana lokalizacja garaży nie może mieć miejsca, bowiem jest to teren o funkcji mieszkalnictwa, częściowo zaś stanowi teren rolny i chronionej strefy ekologicznej. W dalszej części odwołania wywód dotyczy szkodliwości istniejącego Zakładu [...], w stosunku do którego prowadzone jest stosowne postępowanie przez organy ochrony środowiska. Planowana budowa garaży kojarzona zaś jest przez skarżącą z rozbudową owego Zakładu i legalizacją "funkcji obcych" w rejonie ul. [...] i [...] . Nawet jednak w przypadku, gdyby nie obowiązywał na przedmiotowym terenie plan miejscowy - rozstrzygnięcie sprawy nie może opierać się na "dowolnej i spłyconej ocenie zgodności inwestycji z prawem". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. stwierdziło, że odwołanie jest całkowicie nieuzasadnione, oparte jest bowiem na wadliwej ocenie kwestii, czy dla przedmiotowego terenu obowiązuje, czy też już nie obowiązuje plan miejscowy. Wskazano, że tezę o "obowiązującym planie" wywodzi skarżąca z przepisu art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, istotnie stanowiącym, że "obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy plany miejscowe uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2003 r.". Nie wzięto jednak pod uwagę faktu, że w dniu wejścia w życie nowej ustawy nie obowiązywał już plan miejscowy uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r., bowiem - w myśl przepisów art. 67 ust.1 i ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym warunkiem zachowania mocy takich planów do dnia 31 grudnia 2003 r. było uchwalenie w terminie do dnia 31 grudnia 2002 r. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta oraz jednoczesne przystąpienie do sporządzenia planu miejscowego. W terminie tym Rada Miasta nie przystąpiła do sporządzenia nowego planu miejscowego, a zatem plan dotychczasowy utracił ważność z dniem 31 grudnia 2002 r. Podniesiono, że nieuprawnione są zatem wywody strony odwołującej się w kwestii "niedokonania analizy ustaleń i uwarunkowań wynikających z planu zagospodarowania przestrzennego" i naruszenia "ustalonych w planie funkcji terenów" - przestał bowiem istnieć przedmiot analizy (plan miejscowy) a także przestały obowiązywać dotychczasowe funkcje terenu. Oznacza to, że organ w podejmowaniu rozstrzygnięć dotyczących Zakładu [...] nie jest już związany ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego jako prawa miejscowego, natomiast orzekanie winno być oparte na obowiązujących przepisach szczególnych, w tym na przepisach o ochronie środowiska, przepisach sanitarnych oraz na warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W rozpatrywanej sprawie zwrócono jednak na nieuzasadnione - zdaniem Kolegium - kwestionowanie projektowanych garaży jako "rozbudowy" Zakładu [...]. Stwierdzono, że zarówno z wniosku inwestora, jak i z funkcji projektowanej inwestycji określonej jako garaże dla samochodów osobowych nieuprawnione jest nawet domniemanie, że garaże takie są równoznaczne z rozbudową Zakładu [...], służyć bowiem one mogą zupełnie innym celom, których wnioskodawca nie jest obowiązany określać. Nie jest też zasadne twierdzenie, że organ pierwszej instancji podjął rozstrzygnięcie na podstawie "dowolnej i spłyconej oceny zgodności inwestycji z prawem". Projektowana inwestycja 6 garaży dla samochodów osobowych, realizowana w dodatku na terenie, w którego bezpośrednim sąsiedztwie nie ma zabudowy mieszkalnej - ze swej istoty jest inwestycją prostą i nieskomplikowaną, nie mającą negatywnego wpływu na środowisko, dającego się określić konkretnym przepisem prawa. Tak niewielki zespół garaży nie należy do inwestycji mogących znacząco wpłynąć na środowisko i nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Kolegium podkreśliło, że projekt warunków decyzji został poddany - w myśl przepisu art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - ocenie Wojewody w zakresie zgodności z prawem i postanowieniem Wojewody z dnia [...] lipca 2003 r. znak: [...] zgodność taka została potwierdzona. W dniu 4 czerwca 2003 r. odbyła się rozprawa administracyjna, w toku której pełnomocnik T.P. ponownie wskazywał na potrzebę "szczególnej ochrony" terenu lokalizacji nie podając jednak, na czym zagrożenie ze strony garaży mogłoby polegać. W takiej sytuacji – w ocenie Kolegium – trudno kwestionować prawo właściciela działek nr 1 i 2 w Obr. [...] do ich zagospodarowania w sposób proponowany przez wnioskodawcę, jeżeli nie jest to sprzeczne z przepisami prawa. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] grudnia 2003 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m. N. z dnia [...] września 2003 r., znak [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działek nr 1 i 2 w obr.[...] w rej. ul. [...] i [...] w N. , złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie T.P. wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji. W ocenie skarżącego stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. , a w szczególności wywody dotyczące interpretacji przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym dotyczące czasokresu obowiązywania dotychczasowych planów zagospodarowania budzą uzasadnione wątpliwości, a zwłaszcza zasadniczy sprzeciw budzić musi stwierdzenie, iż przestały obowiązywać dotychczasowe funkcje terenu, które przecież są wartościami obiektywnymi (np. strefa ekologiczna rzek i potoków z obudową biologiczną chroniona przed zainwestowaniem ze względów przyrodniczych, przewietrzenia miasta i rekreacyjnych). Niezasadne jest również twierdzenie Kolegium, że w chwili wejścia w życie nowej ustawy nie obowiązywał już plan zagospodarowania przestrzennego, skoro Rada Miasta nie uchwaliła do końca 2002 roku studium uwarunkowań i kierunków gospodarowanie przestrzennego z jednoczesnym przystąpieniem do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Okazuje się bowiem, że Rada Miasta N. studium takie uchwaliła i obowiązywało ono na przestrzeni 2003 roku, a z pisma Dyrektora Wydziału Architektury i Planowania Przestrzennego sygn. [...] do [...]Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wynika, że w Referacie Planowania Przestrzennego Wydziału Architektury, Budownictwa i Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta N. prowadzone są prace projektowe przy opracowaniu planu zagospodarowania przestrzennego "[...]". W tej sytuacji nie można w ocenie skarżącego wykluczyć, iż w przedmiotowej sprawie winien mieć zastosowanie przepis art. 87 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, którym zachowano moc obowiązywania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego do 31 grudnia 2003 r. W obu decyzjach ani Prezydent ani Kolegium Odwoławcze nawet nie wspomnieli o uchwaleniu i obowiązywaniu studium ani o przystąpieniu do prac projektowych nad planem zagospodarowania przestrzennego, a wydaje się, że problem ten ma pierwszorzędne znaczenie i winien być bez pozostawienia żadnych wątpliwości wyjaśniony przez te organy. Skarżący podnosi, że uchwalone studium nie jest wprawdzie przepisem gminnym i nie stanowi podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowi jednak akt planowania przestrzennego poprzedzający uchwalenie planu, a skoro przybrało ono postać Uchwały Rady Miasta, to wiąże ona wszystkie organy gminy i jednostki organizacyjne podporządkowane Radzie. Studium uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego jest aktem mającym na celu określenie polityki przestrzennej, dlatego przy podejmowaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu objętego studium, winno być w każdym przypadku uwzględnione i respektowane. A w studium tym w części opisowej dotyczącej obrębu [...] wyraźnie określono charakter tegoż rejonu i ograniczenia inwestycyjne (teren o ekstensywnej zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej o cechach środowiska przyrodniczego), a nadto stwierdzono, że lokalizacja i skala obiektów wznoszonych w tym rejonie winny uwzględniać walor krajobrazowy obszaru z wykluczeniem realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które winny być uzgodnione z właściwymi służbami ochrony środowiska. Zgodnie z treścią i intencją przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, zagospodarowaniu terenami winno być podporządkowane ekorozwojowi, którego podstawowym wyznacznikiem jest wdrażanie proekologicznego procesu rozwoju zapewniającego ochronę potencjałów przyrodniczych oraz prowadzącego do różnorodności biologicznej i równowagi ekologicznej. Zasady te, przy wydawaniu zaskarżonych decyzji zostały przez wydające je organy zupełnie pominięte, powzięto je arbitralnie bez zasięgnięcia opinii właściwych służb ochrony środowiska. W ocenie skarżącego powołanie się na postanowienie Wojewody z dnia [...] lipca 2003 r. o zgodności z prawem warunków decyzji, nie może zastąpić specjalistycznych opinii ekologicznych właściwych organów. Postanowienia tego skarżący nie otrzymał, a przez to nie mógł brać czynnego udziału w tej fazie postępowania i wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów (art. 126 w zw. z art. 109 k.p.a.). Uzasadnione wątpliwości skarżącego budzi również stwierdzenie, iż teren przeznaczony dla inwestycji określonej decyzją Prezydenta m. N. nie jest objęty obowiązkiem sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego, a wynika ono ze zbyt dowolnej interpretacji przepisu art. 13 ust. 1 ustawy z 1974 r. W ocenie skarżącego obręb [...] jest obszarem, dla którego zgodnie z treścią art. 6 ust. 5 pkt 7 cyt. wyżej ustawy winien być sporządzony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ze względu na istniejące uwarunkowania, podnoszone w dotychczasowym planie zagospodarowania przestrzennego i obowiązującym studium. Tak Prezydent, jak i Kolegium nad istniejącymi uwarunkowaniami przeszli do porządku dziennego i w ogóle nie poświęcili im swojej uwagi bezkrytycznie przyjmując, iż sprawę należy rozstrzygać w trybie art. 44 ustawy z 1974 r. Wątpliwości skarżącego budzi również brak urzędowego odniesienia do zmiany wniosków inwestora dotyczących ilości garaży mających być usytuowanymi na wskazanych działkach, jeśli się zważy treść art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z 1974 r. Zwiększenie ilości boksów garażowych ograniczy możliwość zabudowy sąsiednich działek z uwagi na ich uciążliwą dla otoczenia funkcję, wynikającą nie tylko z emisji spalin, ale także ze wzmożonego ruchu. Uciążliwość tę należy oceniać łącznie z charakterem działalności produkcyjnej Zakładu [...], o którym Kolegium z stwierdziło, że organ przy podejmowaniu decyzji dot. tego Zakładu nie jest już wiązany żadnymi ograniczeniami. W ten sposób zatriumfowała dowolna i niezgodna z prawem interpretacja przepisów przez pracowników Urzędu Miasta i Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która na przestrzeni ostatnich kilku lat spotykała się ze zdecydowaną odprawą Naczelnego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawach SA/KR 1204/97, II SA/KR 2600/00, II SA/KR 3267/00. W ocenie skarżącego w przedmiotowej sprawie organy administracyjne obrały podobną jak wykazana w orzeczeniu NSA sygn. II SA/KR 80/00 taktykę świadomej bezczynności czy zwłoki w urzędowaniu, aby mogły załatwić sprawy wprawdzie z naruszeniem prawa, ale przychylnie, jak do tej pory, dla wnioskodawców i to mimo ukarania SKO w N. grzywną 20.000 zł wyrokiem NSA o sygn. II SA/KR 2910/02. Wpływ na określony sposób załatwienia spraw przez SKO w N. mógł mieć również w ocenie skarżącego fakt, że w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę zasiadł członek rodziny osoby, która w imieniu Prezydenta wydała zaskarżoną niniejszą skargą decyzję. Zaskarżone decyzje są niestety kontynuacją dotychczasowej linii postępowania organów administracji, przychylnej dla trucicielskiej działalności możnych właścicieli Zakładu [...] podejmowanych z karygodnym lekceważeniem woli większości mieszkańców obrębu [...], obowiązującego prawa i uzasadnionego ekologicznie interesu społecznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Kolegium wskazało na nietrafną interpretację przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonaną przez skarżącego w kwestii, czy na przestrzeni 2003 r. obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta N. Wyjaśniono, że w myśl przepisu art. 67 ust. 1a ustawy z 1994 r. warunkiem obowiązywania planu miejscowego sporządzonego przed dniem 1 stycznia 1995 r. (tj. przed wejściem w życie ustawy z 1994 r.) było uchwalane" studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta N. oraz jednoczesne przystąpienie do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w terminie, o którym stanowi art. 67 ust. 1 ustawy z 1994 r., tzn. do końca 2002 r.. Tak więc, by dotychczasowy plan miejscowy mógł obowiązywać jeszcze przez rok, tzn. do dnia 30 grudnia 2003 r. - Rada Miejska winna była przystąpić do sporządzenia nowego planu jeszcze w 2002 r., co nie nastąpiło w odniesieniu do objętego wnioskiem terenu. Kolegium przyznało, że na terenie miasta N. obowiązywało cały czas studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta N. , gdyż istotnie - poprzednia wersja "studium" została zastąpiona opracowaniem nowej generacji "studium ", zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia 2 lipca 2003 r. Obowiązywanie "studium" jest jednak dopiero jednym z warunków koniecznych dla utrzymania ważności "starego" planu miejscowego. Warunek drugi nie został spełniony. Kolegium wskazało na nietrafność poglądu skarżącego w kwestii możliwości oparcia rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym na ustaleniach studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta. Wprawdzie studium określa politykę przestrzenną obszaru miasta również w zakresie ochrony środowiska i ekorozwoju, jednakże ustalenia studium są wiążące dla planu miejscowego, nie mogą zaś stanowić podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 5 ust. 7 ustawy z 1994 r.) a ich przeniesienie na poziom rozstrzygnięć szczegółowych (etap warunków zabudowy i zagospodarowania terenu) może odbyć się wyłącznie z pośrednictwem planu miejscowego. Zarzuty arbitralnego postępowania organów administracji w niniejszej sprawie są w ocenie Kolegium nieuzasadnione. Projektowany zespół 6 garaży lokalizowany jest na działce przyległej do wspomnianego Zakładu [...] (2 garaże nawet w obrębie działki zakładu), jednak brak jest podstaw do twierdzenia, że budowa 6 garaży blaszaków związana jest z rozbudową zakładu a zwłaszcza z "legalizacją funkcji obcych". Kolegium konsekwentnie utrzymuje pogląd, że nie jest właściwe określenie "funkcji obcych" w odniesieniu do terenu, na którym nie obowiązuje funkcjonalny podział terenu określony w planie miejscowym, który utracił ważność. Nie oznacza to także – wbrew wywodom skarżącego – jakiejkolwiek dowolności w określaniu warunków zabudowy, możliwości naruszenia zasad ekorozwoju, czy potencjału przyrodniczego danego środowiska. Warunki te i zasady są natomiast - wobec braku planu miejscowego - określone na podstawie przepisów odrębnych i znajdują wyraz w treści decyzji wydanej w trybie art. 44 ustawy z 1994 r. Zwrócono przy tym uwagę, że decyzja w swej części końcowej p.n. "pouczenie" zawiera uwagę, że w przypadku opracowania dla tej części miasta planu miejscowego, jeżeli ustalenia decyzji okażą się z tym planem sprzeczne, stanowi podstawę do orzeczenia wygaśnięcia decyzji. Ponieważ plan miejscowy musi spełniać warunek zgodności ze studium (art. 20 ust. 1 ustawy z 2003 r.) - może zaistnieć przypadek, że zaskarżona decyzja utraci ważność z przyczyn niezgodności z ustaleniami studium w zakresie zasad ekorozwoju obszaru. Kolegium podniosło też traktowany bez związku z zamiarem rozbudowy Zakładu [...] kwestionowany zespół 6 garaży "blaszaków" nie jest przedsięwzięciem o jakimkolwiek wymiernym stopniu uciążliwości (niewspółmiernie mniejszym niż np. dom mieszkalny stojący przy niezbyt nawet ruchliwej ulicy) i nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ani sugerowanych przez skarżącego specjalistycznych opinii ekologicznych właściwych organów. Nie ma też znaczenia dla sprawy zarzut braku urzędowego odniesienia do zmiany wniosku inwestora w zakresie ilości garaży. W ocenie Kolegium nie ma racji skarżący zarzucając niewłaściwą interpretację przepisu art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy dotychczasowej, określającego obowiązek sporządzenia planu miejscowego "ze względu na istniejące" uwarunkowania. Przepis ten w istocie obowiązuje, lecz wyłącznie w odniesieniu do obszarów określonych w "studium" uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w studium obszar, w skład którego wchodzą działki wnioskodawców - kwalifikacji takiej nie posiada. Odnosząc się do zarzutu rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji przez skład orzekający Kolegium którego jeden z członków jest - jak twierdzi skarżący - członkiem rodziny osoby podejmującej decyzje w imieniu Prezydenta Miasta N. wyjaśniono, że gdyby nawet w istocie miało to miejsce - nie wyczerpuje to przesłanek wyłączenia pracownika ani organu wymienionych w art. .24 § 1 pkt 1 do 7 i art. 25 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Istota jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego polega na kreowaniu indywidualnych norm prawnych w wyniku stosowania ogólnych i abstrakcyjnych norm prawa administracyjnego, przy czym dopuszczalność tego stosowania zdeterminowana jest zaistnieniem określonego stanu faktycznego. Indywidualny związek określonej sfery faktycznej ze sferą prawną wyznacza przedmiot jurysdykcji administracyjnej, który określa się mianem sprawy administracyjnej stanowiącej podstawowy łącznik między administracyjnym prawem materialnym i procesowym. Mająca materialnoprawny charakter sprawa administracyjna staje się przedmiotem postępowania jurysdykcyjnego z chwilą wszczęcia tego postępowania uzyskując jednocześnie walor sprawy w znaczeniu procesowym. Jurysdykcyjne postępowanie administracyjne ma więc na celu wiążące ustalenie przez organ administracji publicznej konsekwencji norm prawa materialnego w stosunku do konkretnie oznaczonego adresata w sprawie indywidualnej. Innymi słowy, postępowanie jurysdykcyjne zmierza do skonkretyzowania i zindywidualizowania ogólnej i abstrakcyjnej normy prawnej, a jego celem jest załatwienie sprawy administracyjnej poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Kształt sprawy administracyjnej i tym samym decyzji administracyjnej determinują normy prawa materialnego. Jedną z konsekwencji tego stanu rzeczy jest to, że w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, w myśl której organ obowiązany jest rozstrzygać sprawę administracyjną z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w chwili orzekania. Zaistnienie niezbędnej sfery faktów i sfery okoliczności prawnych obliguje organ administracji do podjęcia rozstrzygnięcia, nawet wtedy, gdy istnieje prawdopodobieństwo zmiany tych okoliczności w przyszłości. Ponieważ normy prawa administracyjnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący, to z zasady powinny być stosowane wg dnia, w którym akt administracyjny zostaje wydany. Organ bada sprawę na bieżąco mając na względzie, że sprawa administracyjna w toku jej załatwiania może się zmieniać. Organ drugiej instancji też orzeka w sprawie czyli uwzględnia stan prawny i faktyczny istniejący w chwili wydawania decyzji drugiej instancji. Pogląd o tym, że organ administracji (zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji) powinien rozstrzygać sprawy według przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu wydania przez ten organ decyzji odwoławczej znajduje również aprobatę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2003 r., II SA 2057/01, LEX nr 121774, wyrok NSA z dnia 19 lipca 2001 r., V SA 3872/00, LEX nr 78936, wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., IV SA 396/99, LEX nr 54143). W dniu wydania zaskarżonej decyzji obowiązywała ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 z późn. zm.), która to ustawa weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., stanowiąc w art. 88, iż traci moc ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W doktrynie prawa administracyjnego podkreśla się wyjątkowy charakter regulacji przejściowej zawartej w art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i podnosi, że przepisy ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym znajdują zastosowanie wyłącznie do spraw wszczętych przed wejściem w życie ustawy nowej i nie zakończonych decyzją ostateczną (zob. Z. Niewiadomski: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 573). Postępowanie w sprawie, w której zapadła zaskarżona decyzja zostało wszczęte na wniosek inwestora z dnia 30 września 2002 r. i do czasu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia sprawa nie została zakończona decyzją ostateczną. [...]lutego 2003 r., znak: [...], to jednak decyzja te ma charakter kasacyjny, a z istoty swojej decyzje kasacyjne wydane na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie kończą sprawy administracyjnej, lecz przekazują ją do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W związku z tym rozstrzygnięcie sprawy z wniosku inwestora z dnia 30 września 2002 r. powinno nastąpić według przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy, tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie (tj. od dnia 1 stycznia 1995 r. - zgodnie z art. 75 ustawy). Przepisu ten nie miał zastosowania do terenów objętych zmianami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dokonanymi na zasadach określonych w ustawie. Ponadto, jeżeli w terminie, o którym mowa wyżej, rada gminy uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zachowywał ważność, w granicach objętych uchwałą, do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy. Zgodnie z informacjami zawartymi w decyzjach SKO w N. z dnia [...] lutego 2003 r. oraz Prezydenta Miasta N. z dnia [...] września 2003 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego m. N. zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia 29 listopada 1994 r. wygasł z dniem 31 grudnia 2002 r. w związku z nieprzystąpieniem Rady Miasta do sporządzenia przed dniem 31 grudnia 2002 r. nowego planu miejscowego. Uchwała NR [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta N. – "[...]", na którego projekt skarżący wskazuje w skardze do sądu administracyjnego podjęta została przez Radę Miasta N. w dniu 30 grudnia 2003 r. (ustalenia projektowanego w 2003 r. planu "[...]" dotyczą m.in. działek nr 1 i 2 w Obr. [...] w rejonie ulic [...] i [...] w N). Oznacza to, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji w dniu [...] grudnia 2003 r., jak i decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2003 r., nie obowiązywał już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego m. N. zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia 29 listopada 1994 r. W zaistniałej sytuacji prawnej i faktycznej, konieczne stało się dokonanie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w trybie art. 40 ust. 2 i art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. i bezprzedmiotowa jest na gruncie niniejszej sprawy analiza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie mógł już – jako prawo nieobowiązujące – stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej kończącej postępowanie w sprawie. W myśl art. 2 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, określenie przeznaczenia i ustalenie warunków zagospodarowania terenu następuje w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na podstawie obowiązujących ustaw. Oznacza to, że podstawą decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie mogły być z pewnością ustalenia aktu kierownictwa wewnętrznego, jakim jest studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zgodnie z art. 44 ust. 1-3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu następuje po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej. O terminie rozprawy zawiadamia się zainteresowanych oraz ogłasza się dodatkowo w prasie lokalnej lub w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po przeprowadzeniu rozprawy przedstawia wojewodzie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w celu stwierdzenia ich zgodności z prawem. Wojewoda, w drodze postanowienia, stwierdza w terminie 30 dni od dnia przedstawienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o ich zgodności z prawem. Na postanowienie to stronie nie przysługuje zażalenie. Z akt sprawy wynika, że istotnie – zgodnie z twierdzeniami skarżącego - postanowienie Wojewody z dnia [...] lipca 2003 r. o zgodności z prawem warunków decyzji, nie zostało skarżącemu doręczone. O wydaniu tego postanowienia nie powiadomiono wszystkich stron postępowania, w tym również skarżącego, co przy uwzględnieniu faktu, iż strony postępowania nie zostały również powiadomione o zebranym materiale dowodowym przed wydaniem decyzji (art. 10 § 1 k.p.a.) niewątpliwie stanowiło uchybienie organu pierwszej instancji. Skarżący jednak o powyższych okolicznościach dowiedział się z treści decyzji organu pierwszej instancji, a zatem zarzut braku czynnego udziału w tej fazie postępowania nie mógł mieć rozstrzygającego znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją postępowania. Szczególny tryb wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie modyfikował jednak w żaden sposób ani obligatoryjnych elementów wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ani obligatoryjnych elementów decyzji określonych w art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogło być wszczynane wyłącznie na wniosek zainteresowanego (art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn.: Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 z późn. zm.)), a sam wniosek musiał odpowiadać wymogom formalnym określonym w art. 41 ust. 2 tej ustawy, tj. zawierać określenie: granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu, funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, zapotrzebowania na wodę, energię i sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków oraz innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w szczególnych przypadkach sposobu unieszkodliwiania odpadów, charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko lub jego wykorzystanie, gdy inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Dokładne ustalenie powyższych danych przez organ administracji jest niezbędne dla prawidłowości prowadzonego w sprawie postępowania. Tymczasem w przedmiotowej sprawie wniosek inwestorów składa się z dwóch zdań i zawiera bardzo ogólne stwierdzenia - ograniczające się do nazwy inwestycji, jej wymiarów i położenia - nie pozwalające ustalić charakteru inwestycji i jej ewentualnego oddziaływania na otoczenie. W tym stanie rzeczy organy obydwu instancji dokonały porównania wyłącznie treści wniosku z treścią przepisów prawa, a nie wymaganej przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym weryfikacji rzeczywistego zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym prawem. Wskazać ponadto należy, że wniosek inwestora nie zawiera również żadnych załączników, o jakich mowa w cytowanym wyżej art. 41 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wymaganych załączników wniosku nie ma również w aktach sprawy. Kserokopia planu sytuacyjnego nie jest opisana i nie może być traktowana jako wymagany element wniosku. Okoliczności powyższe wskazują na dowolność działania organów obydwu instancji. Podkreślić należy, że organy administracji były związane wnioskiem co do charakteru planowanej inwestycji i nie miały kompetencji do podejmowania czynności postępowania bez żądania uprawnionego podmiotu. W razie jakichkolwiek wątpliwości, zwłaszcza co do zakresu wniosku, organ administracji jest zobowiązany podjąć działania zmierzające do jednoznacznego wyjaśnienia tych wątpliwości korzystając z instrumentów prawnych przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego, m.in. w jego art. 64 § 2, zgodnie z którym jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W aktach sprawy brakuje również wypisów z ewidencji gruntów, co potwierdza wyżej wskazane wnioski co do dowolności ustaleń poczynionych przez organy obydwu instancji w toku prowadzonego postępowania oraz zwraca uwagę na wadliwość postępowania wiążącą się z zagadnieniem ustalenia katalogu stron postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W tym kontekście należy uznać, że każdemu przysługuje prawo do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób, przy uwzględnieniu okoliczności, iż interes prawny jest kategorią znajdującą uzasadnienie w normach prawa materialnego. Na organach administracji spoczywa obowiązek ustalenia w toku postępowania, kto ma przymiot strony postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i komu należy zapewnić czynny udział w każdym stadium postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwraca się uwagę na to, że to organ administracji obowiązany jest z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek. Nawet w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, organ administracyjny nie może tylko jej gwarantować udziału, lecz obowiązany jest ustalić, czy w danej sprawie mają prawnie chronione interesy również inne jednostki. Organ, wszczynając postępowanie z urzędu lub na wniosek strony, obowiązany jest zawiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie osoby będące, zgodnie z art. 28 k.p.a., stronami w sprawie (Wyrok NSA z dnia 26.06.1998 r., I SA/Lu 684/97, niepublikowane). Organ administracji powinien przy tym uzasadnić, dlaczego określone podmioty traktuje jako strony postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji nie wykazał – nie dołączając niezbędnych wypisów z rejestru gruntów – na jakiej podstawie ustalił katalog właścicieli bądź użytkowników wieczystych sąsiednich nieruchomości. Co za tym idzie, nie jest możliwe zweryfikowanie, czy wydane w sprawie decyzje zostały doręczone podmiotom mającym przymiot stron postępowania. W tym stanie rzeczy jest niewątpliwe, że w sprawie nie zostało prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i nie zostały zrealizowane zasady ogólne postępowania administracyjnego, zwłaszcza zasada informowania i zasada czynnego udziału stron w postępowaniu. Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jednym z koniecznych elementów decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest wskazanie linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w stosownej skali. Oznacza to, że mapa zawierająca stosowne oznaczenia jest elementem treści decyzji administracyjnej i w związku z tym załącznik zawierający mapę powinien być podpisany przez właściwy organ, wydający decyzję w sprawie. Decyzja Nr [...] Prezydenta m. N. z dnia [...] września 2003 r., znak: [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działek nr 1 i 2 w obr.[...] w rej. ul. [...] i [...] w N. nie zawiera koniecznego załącznika graficznego. Oznacza to, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, gdyż w istotnej części nie może być potraktowana jako zawierająca ustawowo wymagane rozstrzygnięcie. W związku z tym nie można przyjąć, że zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, skoro linie te nie zostały wskazane w treści decyzji. Określenie tych linii na etapie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest szczególnie ważne. Pozwala bowiem dokładnie ustalić katalog stron postępowania i doręczyć im zawiadomienia o wszczęciu tego postępowania oraz wydane w nim decyzje, a także zweryfikować zgodność zamierzenia inwestycyjnego planowanego w terenie wyznaczonym liniami rozgraniczającymi z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Z powodu powyższych uchybień nie jest możliwe zweryfikowanie przez Sąd poprawności ustaleń organów obu instancji w tym zakresie. Konsekwencją wskazanego wyżej uchybienia, tj. braku określenia w zaskarżonej decyzji linii rozgraniczających teren inwestycji jest nie tylko brak możliwości poprawnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Uchybienie powyższe wyklucza również prawidłowe przeprowadzenie postępowania poprzedzającego wydanie pozwolenia na budowę. Linie rozgraniczające teren inwestycji mają bowiem również na celu wyodrębnienie obszaru, który na dalszym etapie postępowania objęty jest projektem budowlanym. Zasadne są również zarzuty skarżącego dotyczące wadliwości uzasadnień decyzji organów obydwu instancji, w których arbitralnie stwierdzono brak podstaw do uwzględnienia treści art. 13 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. oraz pominięto kwestię zmiany wniosku inwestora w zakresie dotyczącym ilości garaży, które miały być usytuowane na przedmiotowych działkach. Wyjaśnienie powyższych okoliczności dopiero w odpowiedzi na skargę nie może sanować uchybień wydanych w sprawie decyzji. Należy podkreślić, że skoro – jak wyżej wskazano - postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogło być wszczynane wyłącznie na wniosek zainteresowanego, a organy administracji były związane wnioskiem co do charakteru planowanej inwestycji, to ciążył na nich obowiązek powiadomienia wszystkich stron postępowania o wszelkich modyfikacjach wniosku. W tym stanie rzeczy organy obydwu instancji – nie realizując wymogu sporządzenia załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – naruszyły przepisy prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, gdyż w sposób bezpośredni zdeterminowało treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naruszone zostały również przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszono zwłaszcza zasadę prawdy obiektywnej określoną w art. 7 k.p.a., zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz zasadę przekonywania określoną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. W sprawach, w których ustosunkowanie się do wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich jest treścią decyzji administracyjnej, naruszenie powyższych zasad należy traktować jako naruszenie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż wskazane wyżej uchybienia dotyczą decyzji organów obydwu instancji i nie mogą być konwalidowane w postępowaniu przed organem drugiej instancji, gdyż działanie takie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W związku z tym uchylenie również decyzji organu pierwszej instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1a i 1c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), należało uchylić zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...]grudnia 2003 r., znak: [...], jak i poprzedzająca ją decyzję Prezydenta m. N. z dnia [...] września 2003 r., znak: [...] . W toku ponownie prowadzonego postępowania należy uzupełnić postępowanie wyjaśniające we wskazanym wyżej kierunku i wydać orzeczenie z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego mającego zastosowanie w dacie orzekania przez organy administracyjne. Sąd zastosował art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i na jego podstawie określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. W ocenie Sądu zastosowanie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma charakter obligatoryjny w każdym wyroku uwzględniającym skargę (por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2010 r., I OSK 1276/09, LEX nr 578342) niezależnie od treści art. 61 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy.