III SA/Wr 825/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia WSA Marcin Miemiec, Protokolant Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi K. Ż. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych oddala skargę. Sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Wyrokiem z dnia [...] r. (sygn. akt [...]), Sąd uchylił decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) we W. z dnia [...] r. (nr [...]) i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. z/s w S. z dnia [...] r. (nr [...]) w sprawie odmowy przyznania K. Z. (dalej skarżący) płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2008 r., z powodu stwierdzenia, w wyniku kontroli na miejscu w dniu [...]r., różnicy między powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną stanowiącą 59,70 %. w odniesieniu do działek rolnych A, B i C położonych na działce ewidencyjnej nr [...]. Z uzasadnienia powyższego orzeczenia Sądu wynika, że w ocenie Sądu ustalenia faktyczne poczynione przez organy w zakresie różnic stwierdzonych pomiędzy obszarem zadeklarowanym przez skarżącego, a obszarem ustalonym w wyniku kontroli, są niejasne i budzą wątpliwości. Sąd wskazał na regulację zawartą w pkt 37 preambuły rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 ze zm.), z treści której wynika, iż winny zostać ustanowione szczegółowe zasady dotyczące określania obszarów oraz stosowania metod pomiarowych oraz na treść art. 30 ust. 1 w/w rozporządzenia, w świetle którego powierzchnia działki rolnej określana jest za pomocą wszelkich środków spełniających minimalną jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest natomiast określona przy uwzględnieniu 1,5 - metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej. Maksymalna tolerancja w odniesieniu do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha.(...). Z uzasadnienia wynika, że zdaniem Sądu, organ nie wyjaśnił nadto, czy dane dotyczące powierzchni działek są odzwierciedlone w dokumentach urzędowych (księgach wieczystych, ewidencji gruntów) oraz nie zajął wyczerpującego stanowiska w przedmiocie wyjaśnienia skąd wzięła się różnica pomiędzy powierzchnią zgłoszoną, a stwierdzoną działek, np. czy wynika ona z zawarcia błędnych danych w wymienionych dokumentach. Tymczasem – jak wskazał Sąd - ustalenia w tym zakresie mają podstawowe znaczenie z punktu widzenia oceny, czy wnioskodawca nie wykazał, iż nieprawidłowości wynikały nie z jego winy. Organ nie zweryfikował także zdaniem Sądu zarzutów skarżącego (np. poprzez dokonanie powtórnej kontroli), formułowanych na etapie postępowania administracyjnego, a podważających pomiar według GPS oraz obliczenia powierzchni działek. Tymczasem – jak podkreślił Sąd - działka rolna tudzież powierzchnia deklarowanej uprawy nie musi zajmować całej powierzchni działki ewidencyjnej, tym bardziej zatem raport z kontroli ma decydujące znaczenie jeśli chodzi o dane dotyczące powierzchni działek. Sąd wskazał nadto w uzasadnieniu tego wyroku, iż z lektury akt administracyjnych nie wynika aby pomiaru dokonano po granicy uprawy, a nie po granicach ewidencyjnych. W szczególności w protokole kontroli nie zamieszczono dokumentacji z pomiaru GPS, czy też innych załączników, które pozwalałyby na potwierdzenie zastosowanej samej metody pomiaru jak i weryfikację dokonanych ustaleń na tle skonkretyzowanych zarzutów skarżącego. Nie zawarto żadnego wyjaśnienia na okoliczność dokonanych obmiarów, nadto graficzne szkice z zaznaczonymi liniami działek A, B, i C (jako załączniki do protokołu) nie obrazują, w którym miejscu stwierdzono odstępstwa w granicach kontrolowanych upraw w porównaniu z granicami ewidencyjnymi działek, a przeciwnie wygląda na to, że linie się pokrywają. W ocenie Sądu podczas prowadzonego postępowania przed organami obu instancji nie wyjaśniono również w pełni przesłanek, które pozwoliły na uznanie działki B za ugór, a ocena organu w tej mierze także budzi wątpliwości i jest nieprzekonująca. Sąd wskazał, iż kwestia ta wymaga ponownej analizy organu, szczególnie w zakresie sprecyzowania kryteriów, według których oceniono, że na działce B występuję ugór. Samo np. stwierdzenie o zachwaszczeniu działki i wymienieniu rodzaju chwastów, uznanie, że miejscami brak wschodów, bez określenia na jakim procencie działki zachwaszczenie i brak wschodów występuje trudno uznać za wystarczające. Jak podniósł wreszcie Sąd akta administracyjne sprawy nie wskazują, iż organy obu instancji dokonały pełnego ustalenia stanu faktycznego, dlatego też zobowiązał organy do wyeliminowania stwierdzonych uchybień tj. naruszenia art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, art. 107 § 3 k.p.a. A nadto zobowiązał organy do wnikliwej analizy wyników pomiarów, wyjaśnienia czy różnica powstała pomiędzy powierzchnią zgłoszoną, a stwierdzoną działek wynika z winy rolnika, czy też jest przez niego niezawiniona, uzupełnienia dokumentacji pokontrolnej o pomiary GPS i inne załączniki pozwalające na weryfikację ustaleń, doprecyzowanie kryteriów, według których oceniono, że na działce B występuje ugór. Po uprawomocnieniu się orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, sprawę ponownie rozpatrzył Kierownik BP ARiMR w O. z/s w S. W toku prowadzonego postępowania - mającego na celu wyeliminowanie uchybień stwierdzonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - organ I instancji uzupełnił dokumentację pokontrolną o szczegółowe materiały dowodowe dotyczące kontroli przeprowadzonej w dniu [...]r. w gospodarstwie skarżącego tj. o kserokopię dokumentów dotyczących użytego podczas kontroli odbiornika GPS GeoExplorer- GeoXT, wydruki ortofotomap i map ewidencyjnych z naniesionym śladem GPS, pisemne uszczegółowienie zapisów protokołu nr [...] przekazane przez D. Biura Kontroli na Miejscu ARiMR. W dniu [...] r. przeprowadzono wizualizację działki [...], na podstawie której dokonano jej pomiaru w zintegrowanym systemie administrowania i kontroli zwanym "system zintegrowanym" w oparciu o ślad przejścia inspektora terenowego nałożonego na mapę ewidencyjną i ortofotomapę. Pomiaru dokonano łącznie dla działek rolnych A, B i C i wyniósł on [...] ha. Wydruk obrazujący pomiar systemowy dołączono do akt sprawy. Do akt sprawy załączono również załącznik graficzny ze sprawy dotyczącej przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, złożony wraz z wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2008 przez skarżącego, na którym to zaznaczył on działki rolne, co do powierzchni których ubiegał się o płatności, dokonując obrysu areału, który zgodnie z jego deklaracją kwalifikował się do płatności. W dalszym etapie sprawy, decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. z/s S., utrzymaną w mocy przez organ II instancji (decyzja z dnia [...] r. nr [...]), odmówiono skarżącemu przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych z uwagi na stwierdzenie różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a stwierdzoną stanowiącą 59,70 %. Organy powołały się na zapisy art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 ze zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu II instancji wskazał, że z ustalonego stanu faktycznego wynika, że kontrola na miejscu wniosku o płatności do gruntów rolnych wykazała nieprawidłowości w odniesieniu do działek rolnych A, B i C położonych na działce ewidencyjnej nr [...] co do zadeklarowania na nich powierzchni i typów użytkowania uprawnionych do otrzymywania płatności. Organ II instancji uznał, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. z/s S., mając na uwadze treść podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania zarzutów w zakresie prawidłowości wykonania w jego gospodarstwie kontroli oraz wskazania Sądu zawarte w wyroku uchylającym decyzje obu instancji z dnia [...] r., zgromadził pełny materiał dowodowy pozwalający mu na trafne i rzetelne ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Dalej w uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że porównanie załącznika graficznego dołączonego przez skarżącego do wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich w roku 2008, na którym zaznaczony został obszar kwalifikujący się do płatności, z śladem przejścia inspektora na ortofotomapę i mapę geodezyjną, wynika, iż przebieg granicy uprawy, po której dokonano pomiaru odbiega od granicy ewidencyjnej działki nr [...]. Odstępstwo to widoczne jest wyraźnie w części nieruchomości, na której zaznaczony był obszar działki oznaczonej literą C z zadeklarowaną uprawą pszenżyta. Obszar niewłączony do pomiaru, a na który jak wynika z załącznika graficznego oznaczonego przez skarżącego, skarżący wnioskował o przyznanie pomocy do gruntów rolnych, został udokumentowany przez inspektorów terenowych na fotografiach nr 4 i 5. Pomniejszenie zaś całego areału zgłoszonej powierzchni działek znajdujących się w tej samie grupie upraw - S02a02 – rzutowało automatycznie na areał działek A i B choć w odniesieniu do nich, jak wynika z załącznika obrazującego ślad przejścia inspektorów, pokrywa się z granicami ewidencyjnymi działki [...]. W tym kontekście organ II instancji podniósł w uzasadnieniu, iż organ I instancji dla potwierdzenia prawidłowości pomiaru dokonanego metodą GPS wykonał dodatkowy pomiar obszaru na podstawie cyfrowej ortofotomapy w oparciu o ścieżkę śladu przejścia inspektora terenowego na działce nr [...], a wykonana w ten sposób wizualizacja działki w 100 % potwierdziła wynik pomiaru dokonanego w trakcie kontroli na miejscu. Oznacza to, zdaniem organu II instancji, iż pewnym jest, że pomiar wykonany przy pomocy urządzenia GPS model Trimble GeoExplorer-GeoXT odzwierciedlał stan faktyczny zastany w dniu kontroli na działce nr [...] i nie było podstaw do jego kwestionowania. Organ II instancji wskazał również, że podczas kontroli w gospodarstwie skarżącego do pomiarów użyte zostało urządzenie GPS, które posiada wymagane prawem certyfikaty potwierdzające, iż jakość pomiaru wykonanego tym odbiornikiem spełnia wymagania na poziomie Wspólnoty Europejskiej normy techniczne (art. 30 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r.), co potwierdza zaświadczenie z dnia 23 grudnia 2008 r. wystawione przez katedrę Geodezji Satelitarnej i Nawigacji Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Podniesiono w uzasadnieni, że z uwagi natomiast na okoliczność, że ustalenia stanu faktycznego podczas kontroli z dnia [...]r. dotyczyły upraw jednorocznych, niezasadne było uwzględnienie wniosku o wykonanie ponownej kontroli na miejscu, czy też oględzin na spornej działce ewidencyjnej. Z uwagi na upływ czasu, jak dalej podkreślił organ, stan faktyczny mógł ulec bowiem znacznej zmianie, a tym samym przeprowadzenie i uznanie za decydujący dowód w sprawie dotyczącej roku 2008 wyników powtórnej kontroli, byłoby niezasadne. W odniesieniu do ustalenia stanu faktycznego uprawy łubinu zadeklarowanego na części działki [...] oznaczonej literą B, organ II instancji wskazał w uzasadnieniu, iż obszar ten w 100% pokryty był chwastami, co oznacza, iż na działce tej nie stwierdzono deklarowanej uprawy, lecz rozrost chwastów. Na działce tej widoczna była wiosenna orka nieuprawiona, bez śladów wykonania zabiegu bronowania, a pole porośnięte było chwastami, co zostało uwidocznione na załączonej do protokołu pokontrolnego dokumentacji fotograficznej. Obrazują to zdjęcia nr 1, 2 i 3, na których nie są widoczne wschody łubinu, a cały grunt porośnięty jest chwastami. Widoczne jest to w szczególności na fotografii nr 3 wykonanej na granicy działki rolnej A i B, gdzie wyraźnie widoczna jest różnica pomiędzy działką A, na której znajduje się uprawa gryki, a działką B na której widoczne jest wybujałe zachwaszczenie. Wprawdzie wszystkie uprawy deklarowane przez rolnika prowadzone są zgodnie z wymogami dla gospodarstw ekologicznych i dlatego też dla znajdującej się obok działki B, uprawy gryki czy też pszenżyta istnieje zakaz stosowania chemicznych środków ochrony roślin, tym niemniej uprawom tym nie zagroziło wystąpienie suszy, na którą powołuje się skarżący. Grunt ten został przez inspektorów (osób posiadających niezbędną wiedzę z dziedziny rolnictwa jak i geodezji) prawidłowo zakwalifikowany jako ugór, tj. jako grunt, na którym przeprowadzone zostały zabiegi agrotechniczne (w tym wypadku orka), ale brak jest uprawy w plonie głównym. W dalszej części uzasadnienia, powołując się na treść § 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnosrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r., Nr 174, poz. 1809 ze zm.) organ II instancji wskazał, iż w wymaganym prawem terminie skarżący nie wniósł żadnych dowodów świadczących o wystąpieniu na terenie jego gospodarstwa suszy, na co powołuje się w toku postępowania. Natomiast zważywszy na regulację art. 72 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., Agencja może odstąpić od sankcjonowania producenta rolnego, aczkolwiek jedynie w przypadku gdy powodem zaistnienia stwierdzonych nieprawidłowości w gospodarstwie są okoliczności nadzwyczajne bądź przypadki siły wyższej i kiedy zostaną one zgłoszone w odpowiednim terminie organom Agencji. Poza tym – jak podkreślił organ II instancji - obowiązek niezwłocznego poinformowania ARiMR wynika z treści ww. zobowiązań, które podpisał skarżący składając wniosek w dniu [...] r. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie - jak dalej podniósł organ – skarżący dopiero po wykryciu nieprawidłowości – a zatem po wykonaniu kontroli na miejscu, a nawet dopiero w postępowaniu odwoławczym wszczętym na podstawie wniosku strony z dnia [...] r. - przedłożył szereg dowodów wskazujących jego zdaniem na fakt prowadzenia przez niego uprawy łubinu słodkiego wąskolistnego, który w wyniku występującej w roku 2008 suszy nie wzeszedł na całej deklarowanej powierzchni. Organ II instancji wskazał, odnosząc się do opinii rzeczoznawcy [...] A. R. , że już sama jej nazwa jako dotycząca przyczyn "braku wschodów i plonowania łubinu" wskazuje, iż na działce [...] brak jest plantacji łubinu. Rzeczoznawca ten ustalił, iż na całej powierzchni działki łubin występuje w postaci małych kęp rośliny w różnych fazach rozwoju. Stwierdził bardzo małą i nierównomierną obsadę, duże braki we wschodach, zachwaszczenie plantacji głównie roślinami jednorocznymi (rdest kolankowy, ziemnowodny, łoboda pospolita, komosa biała). Wskazał nadto, iż przyczyną miernych wschodów łubinu i jego słabego rozwoju była susza rolnicza w postaci ujemnego klimatycznego bilansu wodnego oraz niska jakość gleb występujących na plantacji. Mając powyższe na uwadze organ II instancji wskazał w tym kontekście, że ustalenia inspektorów terenowych Biura Kontroli na Miejscu (BKM) oraz rzeczoznawcy odnoszą się do innych kwestii. Zadaniem kontrolerów BKM jest bowiem ustalenie stanu faktycznego użytkowanych działek w terenie, a nie badanie, czy też ustalanie przyczyn określonego stanu poszczególnych działek. Ponadto w ocenie organu II instancji ustalenia inspektorów terenowych i rzeczoznawcy zasadniczo nie zawierają sprzeczności, choć inspektorzy terenowi nie stwierdzili widocznych wschodów łubinu. Rzeczoznawca dokonując lustracji w [...] r. stwierdził bowiem występowanie takich samych chwastów co kontrolujący gospodarstwo w dniu [...]r. oraz brak wschodów i wykształcenia plonu łubinu słodkiego wąskolistnego. Podobną ocenę zawarł również doradca rolnośrodowiskowy J. S. podczas dokonanej przez niego lustracji pól w dniu [...] r. wskazując, iż pole to było zachwaszczone, a obsada łubinu nierównomierna ze względu na suszę. Odnosząc się do treści oświadczeń osób wykonujących prace polowe na deklarowanych przez skarżącego działkach rolnych, organ II instancji podniósł, iż potwierdzają one jedynie fakt obsiania w [...] r. działki B łubinem. Tymczasem kontrola wykonana przez inspektorów terenowych BKM ma charakter dowodu bezpośredniego, który pozwala na naoczne spostrzeżenie i stwierdzenie prawdziwości określonego faktu. Dlatego też zdaniem organu należy przyjąć, iż w dniu kontroli, na całej powierzchni działki B nie było uprawy łubinu słodkiego, wąskolistnego, a producent dostaje dopłatę do upraw istniejących, zgodnych z listą roślin uprawnionych do płatności w ramach pakietu "Rolnictwo ekologiczne". Zdaniem organu II instancji, faktu prowadzenia ekologicznej uprawy rolniczej w postaci łubinu słodkiego wąskolistnego nie potwierdziła także jednostka certyfikująca (JC). Bowiem przedmiot kontroli wykonywanych przez jednostkę certyfikującą jest odmienny od inspekcji terenowych wykonywanych przez Biuro Kontroli na Miejscu ARiMR. Dlatego też ustalenia kontroli wykonanych przez "A" Sp. z o.o. nie mogą stanowić przeciwdowodów dla protokołu nr [...]. Kontrole wykonywane przez jednostki certyfikujące – jak dalej podniósł organ II instancji - mają na celu stwierdzenie, czy produkty z gospodarstwa producenta rolnego mogą być wprowadzone do obrotu jako produkty rolnictwa ekologicznego i odnoszą się one wyłącznie do zakresu wymagań zawartych w rozporządzeniu EWG nr 2092/91 w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. Urz. WE L 198, z późn. zm.). Natomiast ich celem nie jest, jak to ma miejsce podczas kontroli obszarowych i kontroli w ramach programów rolnośrodowiskowych, określenie rośliny uprawianej oraz sumy powierzchni działek rolnych w gospodarstwie w ramach poszczególnych grup płatności. W uzasadnieniu organu II instancji podniósł, że analiza stanu faktycznego dowodzi również, iż w sprawie nie można uznać braku winy skarżącego odnośnie podanych danych, a co za tym idzie nie ma podstaw do zastosowania odstąpienia od obniżek i wyłączeń związanych z tzw. przedeklarowaniem powierzchni. Nie można uznać argumentu skarżącego, iż ze względu na brak możliwości przewidzenia wystąpienia w jego gospodarstwie suszy oraz fakt złożenia wniosku zgodnego ze stanem faktycznym, należało odstąpić od sankcji. Odstąpienie bowiem od zmniejszeń i sankcji możliwe jest jednie w przypadkach określonych w art. 68 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. stanowiącego, iż obniżki i wyłączenia, przewidziane w rozdziale 1, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości (ust. 1). Obniżki i wyłączenia przewidziane w rozdziale 1 nie mają zastosowania w odniesieniu do tych części wniosku pomocowego, odnośnie do co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek pomocowy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu co do przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że organ ten nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Informacje podane przez rolnika określone w akapicie pierwszym powodują, że wniosek pomocowy jest dostosowywany do rzeczywistej sytuacji (ust. 2). Tymczasem w przypadku skarżącego – jak podkreślił organ II instancji - nie zaszły wskazane w ww. przepisie przesłanki do odstąpienia od wymierzenia sankcji, bowiem skarżący przed powzięciem wiedzy o przeprowadzeniu kontroli w jego gospodarstwie nie powiadomił Kierownika BP ARiMR w O. z/s w S. o przedmiotowych okolicznościach. W dalszej części uzasadnienia, organ II instancji podniósł, że w świetle dodatkowych ustaleń, wyniki kontroli na miejscu wskazują, iż różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli na miejscu dla wariantu S02a02 wyniosła 59,70 %. Dlatego też zasadnym było, w jego ocenie, pomniejszenie płatność zgodnie z brzmieniem na podstawie art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., który stanowi, iż jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną nie przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej wówczas kwota jaka ma być przyznana zostanie pomniejszona w danym roku o dwukrotną wykrytą różnicę. W przypadku, gdy różnica miedzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną wynosi 20% lub więcej, odmawia się przyznania płatności. Odnośnie zarzutu, iż raport z wykonanej kontroli nie zawiera niezbędnych elementów, organ Ii instancji wskazał, iż wymagania co do zawartości ww. dokumentu określają przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, w szczególności art. 28 i 48 w zależności od zakresu i przedmiotu kontroli. Protokół nr [...] zawiera wszelkie wymagane prawem składniki, również co do metody pomiaru określonej na stronie 5, w kolumnie 11 formularza kontroli działek rolnych. Organ II instancji nie zgodził się wreszcie z zarzutem skarżącego, iż decyzja organu I instancji nie posiada wszystkich elementów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny sprawy – zdaniem organu II instancji - został bowiem należycie i wyczerpująco opisany, a przepisy prawne zostały prawidłowo zastosowane w sprawie, powołane i zacytowane. Odnosząc się do faktu niedokładnego odciśnięcia pieczęci osoby upoważnionej do wydania decyzji, organ II instancji wskazał, iż zgodnie z tezą wyroku NSA z dnia 20.07.1981 r. (sygn. akt SA 1163/81) do czterech składników, które decydują o uznaniu danego pisma organu za decyzję administracyjną, stanowiących niezbędne minimum należą oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie te elementy, a fakt niedokładnego odciśnięcia pieczęci, na której widnieje imię i nazwisko oraz nazwa organu, podczas gdy osoba upoważniona do wydania decyzji złożyła podpis pod jej treścią, nie stanowi podstawy do uchylenia takiego aktu administracyjnego. W aktach sprawy – jak dalej wskazał organ II instancji - znajduje się również egzemplarz decyzji na którym widoczna jest nazwa organu- Kierownik Biura Powiatowego oraz wyraźne imię i nazwisko. Za niecelowe organ II instancji uznał również przeprowadzenie rozprawy, na której w charakterze świadków mieliby być przesłuchani inspektorzy terenowymi, którzy przeprowadzili inspekcje w gospodarstwie skarżącego. Skarżący bowiem w odwołaniu jak i w swoich późniejszych pismach przedstawił stanowisko w sprawie wyników wykonanej w jej gospodarstwie kontroli, natomiast inspektorzy swoje pomiary, spostrzeżenia co do stanu działek zawarli w protokole z kontroli, a dodatkowo zostały one uściślone w pismach z dnia [...] r. oraz [...] r. Wystarczająca w tym przypadku jest konfrontacja oświadczeń i wyjaśnień strony i inspektorów terenowych zawartych w dokumentacji sprawy, natomiast ocena faktyczna i prawna tych twierdzeń należy do organu rozpatrującego sprawę. Ponadto jak słusznie, zdaniem organu II instancji, zauważył organ I instancji, pełnomocnik strony, nie wskazał na jaką okoliczność osoby te miałyby być przesłuchane. Organ II instancji podniósł także, że bezzasadne jest uzupełnienie dokumentacji o wypisy z ewidencji gruntów czy też księgi wieczystej. Zgodnie bowiem z art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r., Nr 10, poz. 76 ze zm.), ARiMR tworzy i prowadzi krajowy system ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "systemem" zawierający wszelkie dane dotyczące działek ewidencyjnych, w tym powierzchnie całkowite wynikające z EGiB wraz z podziałem na określone rodzaje użytkowania, a także informacje co do przebiegu granic działek rolnych w państwowym systemie odniesień przestrzennych, o którym mowa w przepisach Prawa geodezyjnego i kartograficznego (art. 5 ust. 4). Ponadto system identyfikacji działek rolnych zawiera: wektorowe granice oraz powierzchnię maksymalnego kwalifikowanego obszaru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009 oraz identyfikatory działek ewidencyjnych zawarte w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego (art. 9a), a do jego prowadzenia wykorzystuje się w szczególności: ortofotomapy cyfrowe sporządzane zgodnie z przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego; dane z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego; dane z wniosków o przyznanie płatności oraz wyniki kontroli na miejscu, o których mowa w rozporządzeniu nr 1122/2009 oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368 z 23.12.2006, str. 74, ze. zm.). Dlatego też organy ARiMR z urzędu posiadają wiedzę co do powierzchni poszczególnych działek ewidencyjnych, a także ich położenia, granic wektorowych itd. Nie ma zatem – zdaniem organu II instancji - potrzeby, aby Kierownik BP ARiMR w O. z/s w S. odrębnie występował o udostępnienie takich danych do gminy, Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, czy wydziału ksiąg wieczystych we właściwym sądzie rejonowym. Tym bardziej, że zakwestionowana została powierzchnia stwierdzona, a nie powierzchnia ewidencyjna działki [...]. Skarżący niezadowolony z rozstrzygnięcia organu II instancji wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o jej uchylenie w całości, zarzucając jej obrazę prawa materialnego, istotne naruszenie przepisów postępowania oraz błędy wnioskowania i interpretacji mające istotny wpływ na jej meritum. Nadto skarżący podniósł, iż: • decyzja organu I instancji poprzez niewyraźne odciśnięcie pieczęci Kierownika BP ARiMR w O. zawiera wadę powodującą jej bezwzględną nieważność, tymczasem organ II instancji nie odniósł się do tego zarzutu, • w niniejszej sprawie toczyło się już postępowanie zakończone decyzjami organów obu instancji, które następnie zostało uchylone przez WSA we Wrocławiu (sygn. akt [...]); • w czasie obecnego postępowania nie zostały zrealizowane wnioski zawarte w piśmie z dnia [...] r. w postaci: - wystąpienia do ewidencji gruntów prowadzonej przez właściwą gminę o wydanie wypisów z ewidencji dotyczących nieruchomości będących przedmiotem sporu w celu ustalenia, jaka powierzchnia wykazana została w oficjalnej ewidencji i czy pokrywa się ona z ustaleniami ARiMR, a także do Ksiąg Wieczystych w tej kwestii; - przeprowadzenia na podstawie art. 89 k.p.a. rozprawy i przesłuchania w charakterze świadków inspektorów kontroli na miejscu dokonujących pomiarów i ustalających stan upraw, - przedstawienia dokumentów homologacji i legalizacji urządzenia pomiarowego GPS, - dokonania na podstawie art. 85 kpa oględzin spornej nieruchomości z ponownym dokonaniem pomiarów urządzeniem GPS; • w całym postępowaniu organy obu instancji odmawiały stronie prawa do uznania przedstawionych przez niego dowodów, w tym opinii specjalistycznej, wskazujących na fakt dokonania zasiewu oraz odrzucały dowodzenie wskazujące na wystąpienie siły wyższej w postaci suszy, "twierdząc, iż strona nie występowała z wnioskiem o odszkodowanie"; • nie otrzymał zawiadomienia o wszczęciu postępowania przed organami po uchyleniu przez WSA uprzednio wydanych decyzji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c"). Rozpoczynając rozważania nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy wskazać, że rozpoznawana sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] – na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) - uchylił decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. W myśl art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek (w:) W. Siedlecki (red.), System..., s. 319). Wobec powyższego, ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny dotyczy kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny Sądu, i co do których Sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą. Mając na względzie powyższe zasady, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika, że w toku postępowania skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu, informowany był o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, składania dodatkowych oświadczeń, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, zgodnie z art. 10 § 1 kpa. Ponadto zarzut skarżącego o naruszeniu norm procesowych polegający na niepowiadomieniu go "o wszczęciu postępowania" po wydaniu wyroku przez tutejszy Sąd należy uznać za niezasadny. Postępowanie prowadzone w konsekwencji wyroku sądowego nie jest nowym postępowaniem a kontynuacją poprzedniego. Zdaniem składu orzekającego w sprawie, zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia [...] r., zostały wykonane. Podstawowe uchybienia, mające charakter proceduralnych, które zadecydowały o uchyleniu przez WSA pierwotnych decyzji wydanych w sprawie przez organy obu instancji polegały na naruszeniu art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Sąd zobligował organy do dokonania wnikliwej analizy pomiarów, wyjaśnienia czy powstała różnica pomiędzy powierzchnią zgłoszoną a stwierdzoną działek wynika z winy skarżącego, czy też jest przez niego niezawiniona, uzupełnienia dokumentacji pokontrolnej o pomiary GPS i inne załączniki pozwalające na weryfikację ustaleń, doprecyzowanie kryteriów, według których oceniono, że na działce B występuję ugór. Do wskazań tych zastosował się organ II i I instancji, który w toku ponownie prowadzonego postępowania uzupełnił dokumentację pokontrolną o szczegółowe materiały dowodowe dotyczące kontroli przeprowadzonej w dniu [...]r. w gospodarstwie skarżącego tj. o kserokopię dokumentów dotyczących użytego podczas kontroli odbiornika GPS GeoExplorer- GeoXT, wydruki ortofotomap i map ewidencyjnych z naniesionym śladem GPS, pisemne uszczegółowienie zapisów protokołu nr [...] przekazane przez D. Biura Kontroli na Miejscu ARiMR. Nie można uznać za naruszenie prawa, w zakresie wskazań odnosząc się do ewentualnego "wykonania ponownej kontroli na miejscu, czy też oględzin na spornej działce ewidencyjnej" – z uwagi na okoliczność, że ustalenia stanu faktycznego podczas kontroli z dnia [...]r. dotyczyły upraw jednorocznych. Przeprowadzenie ponownej kontroli w sprawie skarżącego odnoszącej się przecież do 2008 roku i uznanie jej wyników za dowód - z uwagi na charakter upraw, upływ czasu oraz zaszłe zmiany - organ zasadnie uznał za niecelowe. W świetle uzupełniającego postępowania i dodatkowych ustaleń, zgodzić się należy z organem Agencji, że materiał dowodowy w postaci dokumentacji pokontrolnej jest rzeczywiście bezsporny i pozwala ustalić jaki był stan faktyczny działek rolnych zgłoszonych przez skarżącego we wniosku z dnia [...] r. Trzeba również zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż pomiar wykonany przy pomocy urządzenia GPS model Trimble GeoExplorer-GeoXT – jako pomiar precyzyjny i pewny - odzwierciedla stan faktyczny zastany w dniu kontroli na działce nr [...]. Podczas bowiem kontroli w gospodarstwie skarżącego do pomiarów użyte zostało urządzenie GPS, które posiada – co wymaga podkreślenia Sądu - wymagane prawem certyfikaty potwierdzające, iż jakość pomiaru wykonanego tym odbiornikiem spełnia wymagania na poziomie Wspólnoty Europejskiej normy techniczne (art. 30 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r.). Powyższe znajduje potwierdzenie w treści zaświadczenia z dnia 23 grudnia 2008 r. wystawionego przez katedrę Geodezji Satelitarnej i Nawigacji Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Dlatego też jako niezasadne należy uznać żądanie skarżącego zawarte w skardze, a odnoszące się do konieczności "przedstawienia homologacji i legalizacji urządzenia GPS" i podważające jego "sprawność i dokładność". Tym bardziej, iż pomiar dokonany metodą GPS potwierdzony został dodatkowym pomiarem obszaru na podstawie cyfrowej ortofotomapy w oparciu o ścieżkę śladu przejścia inspektora terenowego na działce nr [...]. Wykonana w ten sposób wizualizacja działki w 100 % potwierdziła zaś wynik pomiaru dokonanego w trakcie kontroli na miejscu (pow. 10,04 ha). W rozpatrywanej sprawie – z uwagi na wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, w tym w szczególności wyeksponowane w odwołaniu stanowisko skarżącego w sprawie wyników kontroli przeprowadzonej w jego gospodarstwie oraz treść protokołów kontroli przeprowadzonej przez inspektorów terenowych, a także pism z [...] r. oraz [...] r. uszczegóławiających protokół pokontrolny – Sąd podziela stanowisko organu o braku konieczności odrębnego przesłuchania inspektorów terenowych na okoliczność prowadzenia kontroli i jej wyników i stanu zagospodarowania działki B. W tej ostatniej kwestii, organ zasadnie uznał, w oparciu o dodatkowe wyjaśnienia do protokołu, załączone zdjęcia a także przedłożone opinie, że uprawa łubinu słodkiego wąskolistnego nie wzeszła na całej deklarowanej powierzchni. Trafne jest stanowisko organu odwoławczego, iż – wbrew twierdzeniom skarżącego – akta administracyjne rozpatrywanej sprawy nie wymagają uzupełnienia o wypisy z ewidencji gruntów czy też z księgi wieczystej. Jak słusznie bowiem wskazał organ II instancji w sprawie skarżącego zakwestionowana została powierzchnia upraw, a nie powierzchnia działki ewidencyjnej [...]. A podczas porównania załącznika graficznego skarżącego, na którym zaznaczył on obszar kwalifikujący się do płatności, którego obrys przebiega po granicach ewidencyjnych działki nr [...], ze śladem przejścia inspektorów naniesionym na ortofotomapę i mapę geodezyjną w sposób wyraźny uwidacznia się odstępstwo w przebiegu tych granic. Popnadto ARiMR - z urzędu - posiada wiedzę co do powierzchni poszczególnych działek ewidencyjnych, a także ich położenia, granic wektorowych itd. ARiMR tworzy i prowadzi bowiem krajowy system ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r., Nr 10, poz. 76 ze zm.). A system ten zawiera wszelkie dane dotyczące działek ewidencyjnych, w tym powierzchnie całkowite wynikające z EGiB wraz z podziałem na określone rodzaje użytkowania, a także informacje co do przebiegu granic działek rolnych w państwowym systemie odniesień przestrzennych, o którym mowa w przepisach Prawa geodezyjnego i kartograficznego (art. 5 ust. 4) oraz wektorowe granice i powierzchnię maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009 oraz identyfikatory działek ewidencyjnych zawarte w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego (art. 9a). Do jego prowadzenia wykorzystuje się natomiast w szczególności: ortofotomapy cyfrowe sporządzane zgodnie z przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego; dane z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego; dane z wniosków o przyznanie płatności oraz wyniki kontroli na miejscu, o których mowa w rozporządzeniu nr 1122/2009 oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368 z 23.12.2006, str. 74, ze. zm.). Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego w zakresie nieuwzględnienia przez organy administracyjne "przedstawionych przez nią dowodów", w tym opinii, wskazać należy, iż z treści uzasadnienie decyzji II instancyjnej wprost wynika, iż organ ten nie tylko uwzględnił opinię rzeczoznawcy [...] dotyczącą przyczyn "braku wschodów i plonowania łubinu", ale również szczegółowo się do niej odniósł. Podobnie odniesiono się do stanowiska Jednostki Certyfikującej. Podkreślić należy, że organ zasadnie uznał ,że ustalenia inspektorów terenowych i rzeczoznawcy oraz Jednostki Certyfikującej zasadniczo odnośnie stanu zagospodarowania działki B nie zawierają sprzeczności. Natomiast kwestia przyczyn tego stany nie jest istotna dla sprawy oceny jej zagospodarowania. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż twierdzenie skarżącego, że powodem nieuwzględnienia występowania w jego gospodarstwie siły wyższej był brak złożenia przez niego wniosku o odszkodowanie z tego tytułu, jest bezzasadne. ARiMR bowiem nie prowadzi działalności ubezpieczeniowej, ani też nie dokonuje, żadnych płatności odszkodowawczych w zakresie wystąpienia siły wyższej w gospodarstwach rolników. Ponadto, jak trafnie podniósł organ, z akt sprawy wynika, że skarżący w wymaganym terminie nie wniósł żadnych dowodów świadczących o wystąpieniu w jego gospodarstwie suszy. Dopiero po dokonaniu kontroli na miejscu przedłożył szereg dowodów świadczących w jego przekonaniu o fakcie, iż deklarowana uprawa łubinu nie wzeszła w 2008 roku z uwagi na wystąpienie w tym okresie suszy. Tymczasem – co zostało szeroko wskazane w treści zaskarżonej decyzji - rolnik aby ustrzec się przed negatywnymi konsekwencjami jakie może ponieść w momencie gdy przeprowadzane byłyby czynności kontrolne przez pracowników Agencji, a z uwagi na czynniki niezależne od niego stan faktyczny na działkach odbiegałby od deklarowanego we wniosku, powinien niezwłocznie poinformować o tym fakcie Kierownika Biura Powiatowego Agencji. Aczkolwiek – co wymaga wyraźnego zaakcentowania - obowiązku tego należy dokonać w ciągu 10 dni roboczych od daty ustania tych okoliczności (art. 72 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r.) lub też w przypadku działań realizowanych w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2004-200 w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym rolnik jest w stanie dokonać czynności tego zawiadomienia (art. 39 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) NR 817/2004 z dnia 29 kwietni, 2004 r.). Zgodzić się wreszcie należy ze stanowiskiem organu, w zakresie możliwości odstąpienia od obniżek i wyłączeń z płatności, że analiza stanu faktycznego sprawy dowodzi, iż w sprawie skarżącego nie można uznać braku jego winy, a co za tym idzie, że nie ma podstaw do zastosowania odstąpienia od obniżek i wyłączeń związanych z tzw. przedeklarowaniem powierzchni. Odstąpienie od zmniejszeń i sankcji możliwe jest jedynie w przypadkach określonych w art. 68 rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., stanowiącego, iż obniżki i wyłączenia, przewidziane w rozdziale 1, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości (ust. 1). Obniżki i wyłączenia przewidziane w rozdziale 1 nie mają zastosowania w odniesieniu do tych części wniosku pomocowego, odnośnie co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek pomocowy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu co do przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że organ ten nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Informacje podane przez rolnika określone w akapicie pierwszym powodują, że wniosek pomocowy jest dostosowywany do rzeczywistej sytuacji (ust. 2). Tymczasem w przypadku skarżącego – jak słusznie wskazał organ II instancji - nie zaszły wskazane w ww. przepisie przesłanki do odstąpienia od wymierzenia sankcji, skarżący bowiem przed powzięciem wiedzy o przeprowadzeniu kontroli w jego gospodarstwie nie powiadomił Kierownika BP ARiMR w O. z/s w S. o ww. okolicznościach. Poczynione w toku ponownego postępowania, zgodnie z zaleceniami Sądu, ustalenia potwierdziły, że organy Agencji zasadnie uznały, że kontrola na miejscu w przedmiotowej sprawie wykazała trafnie rodzaj i zakres nieprawidłowości w odniesieniu do działek A, B i C położonych na działce ewidencyjnej nr [...] co do zadeklarowanej na nich powierzchni i typów użytkowania uprawnionych do otrzymania płatności. W konsekwencji w sytuacji, kiedy stwierdzona różnica między powierzchnią deklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli na miejscu wyniosła 59,70 %, zasadnym było, zgodnie z brzmieniem art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., odmówienie przyznania płatności. Dotychczasowe wywody prowadzą do ostatecznej konkluzji, że skontrolowana przez Sąd decyzja nie narusza prawa. Dlatego też, kierując się dyspozycją art. 151 p.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji.