II SA/Gl 1189/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant referent - stażysta Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2011 r. sprawy ze skargi P. J. (J.) na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta W. decyzją z dnia [...] r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. K. pozwolenia na budowę zespołu 23 garaży blaszanych na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w R. W podstawie prawnej tej decyzji organ wskazał art. 28, art. 33 ust. 1 art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) oraz art. 104 k.p.a. Przedmiotowa decyzja zapadła w wyniku rozpatrzenia po raz czwarty wniosku inwestora z dnia 18 sierpnia 2005 r. Poprzednie trzy decyzje tego organu z dnia [...] r. (odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę), z dnia [...] r. ( zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę) oraz z dnia [...] r. (ponownie odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę) zostały uchylone decyzjami kasacyjnymi Wojewody [...] odpowiednio z dnia [...] r., z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. Na decyzję Wojewody z dnia [...] r. inwestor wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, która została oddalona prawomocnym wyrokiem z dnia 7 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 95/10. W motywach decyzji, której legalność została skontrolowana przez WSA w Gliwicach, organ odwoławczy podał, że zasadniczym problemem, który nie został rozwiązany w zatwierdzonym projekcie budowlanym była kwestia zapobieżenia ewentualnym szkodom spowodowanym zalewaniem wodami opadowymi sąsiedniej nieruchomości stanowiącej własność P. J. W związku z tym zdaniem Wojewody prejudycjalną kwestią wymagającą rozstrzygnięcia przed udzieleniem pozwolenia na budowę było zakończenie toczącego się przed innymi organami postępowania dotyczącego naruszenia przez A. K. stosunków wodnych na gruncie. Powodem uchylenia przez Wojewodę z kolei decyzji Starosty W. z dnia [...] r. były z kolei błędy proceduralne popełnione przez organ I instancji. Organ I instancji odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego nie poprzedził bowiem tej decyzji postanowieniem opartym na przepisie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Uzasadniając ostatnią swoją decyzję z dnia [...] r. organ podał, że stosując się do zaleceń Wojewody postanowieniem z dnia `[...] r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej o projekt kanalizacji deszczowej umożliwiającej odprowadzanie wód opadowych z działki inwestora do kanalizacji deszczowej, który uwzględniał zabezpieczenie działek sąsiednich przed zalewaniem wodami powierzchniowymi i opadowymi. W piśmie z dnia 26 kwietnia 2010 r. inwestor dowodził jednak, że przedłożony przez niego projekt spełnia powyższe warunki. Ustalone w nim zostały bowiem warunki podłączenia terenu inwestycji do sieci kanalizacji deszczowej. W projekcie zagospodarowania terenu przewidziano studzienki na deszczówkę oraz liniowe odprowadzanie wody korytkami betonowymi. Pozostawiono także 4 metrowe pasy terenu nieutwardzonego (chłonnego) graniczącego z sąsiednimi działkami. W związku z tymi twierdzeniami inwestora Starosta W. w kolejnym postanowieniu z dnia [...] r. sprecyzował swoje żądania. W szczególności nakazał w nim uzupełnienie: projektu kanalizacji deszczowej umożliwiającej odprowadzanie wód opadowych z działki o nr [...] do sieci kanalizacji deszczowej wraz z projektem zabezpieczenia działki sąsiedniej przed zalewaniem wodami deszczowymi oraz zaktualizowanie warunków technicznych włączenia do kanalizacji deszczowej. Inwestor uzupełnił żądaną dokumentację przedkładając stosowny projekt. Projekt ten obejmuje trzy sposoby odprowadzania wód deszczowych. Z terenu utwardzonego wody te będą odprowadzane za pomocą wpustu ulicznego do istniejącej kanalizacji deszczowej. Z połaci dachowych woda będzie odprowadzana korytkami betonowymi do kanalizacji deszczowej, a z terenu nieutwardzonego (trawiastego) do istniejącej kanalizacji deszczowej poprzez spływ powierzchniowy. W związku z tym organ uznał, że inwestor wypełnił nałożony na niego obowiązek. W dalszej części uzasadnienia Starosta W. stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta R. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w R. z dnia [...] r. Nr [...]. Uznał także, że przedłożony projekt budowlany zawiera wymagane dokumenty i uzgodnienia. Projekt zagospodarowania działki spełnia zaś wymagania wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. dalej zwane rozporządzeniem MI). Odwołanie od opisanej decyzji wniósł P. J. właściciel sąsiadującej z planowanym terenem budowy nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. W uzasadnieniu podał, że zatwierdzony projekt budowlany nie zabezpiecza sąsiedniej działki przed zalewaniem wodami opadowymi z wyżej położonych działek oraz nie zostały w nim przewidziane urządzenia zapobiegające szkodom. Wskazał, że w projekcie tym przewiduje się podniesienia terenu sąsiedniej nieruchomości o 37 cm powyżej najniższego punktu znajdującego się na jego działce. Ponadto przewidziano w nim budowę krawężnika na stopie betonowej, który zablokuje odpływ z jego działki wód spływających z wyżej położonych terenów o powierzchni ok. 0,5 ha. Spowoduje to, że podczas burzy, ulewy, czy długotrwałych opadów na jego działce powstanie zalewisko. W uzasadnieniu odwołania P. J. zrelacjonował toczące się od 2002 r. postępowania w sprawie zmiany kierunku spływu wód opadowych spowodowanej wykonaną przez A. K. niwelacją terenu pod budowę zespołu garaży. Wskazał, że w decyzji z dnia [...] r., nr [...], Burmistrz Miasta R. odmówił nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, z uwagi na fakt prowadzenia robót przygotowawczych w związku z planowaną na działce [...] budową zespołu garaży. W związku z tym- zdaniem skarżącego - teren projektowanej inwestycji powinien mieć co najmniej taką samą rzędną jak teren sąsiedni, a tymczasem został on podwyższony o 37 cm powyżej najniższego punktu jego działki. W związku z tym w projekcie odprowadzania wód opadowych nie oznaczono na jakiej wysokości powyżej terenu jego działki położone zostaną krawężniki na stopie betonowej. W dalszej części uzasadnienia odwołujący się wskazał, że nie ma żadnych zastrzeżeń do budowy zespołu garaży w sąsiedztwie jego działki. Domaga się jednak aby działka sąsiada została obniżona do poziomu jego działki ze spadkiem w kierunku północnym do jaru, do którego dotychczas spływały wody opadowe z okolicznych terenów lub aby projekt przewidywał sposób odprowadzania wód nie powodujący podtapiania i zalewania jego działki oraz poszanowanie jego prawa własności. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że ponownie rozpatrując sprawę stwierdził zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. Uznał także, że zatwierdzony decyzją organu I instancji projekt budowlany jest kompletny i posiada wszystkie wymagane przepisami opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz został sporządzony przez projektanta posiadającego stosowne uprawnienia. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że zapoznał się z dokumentacją postępowań toczących się w trybie przepisów Prawa wodnego. W związku z zapadłymi w tych postępowaniach rozstrzygnięciami Starosta W. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia projektu kanalizacji deszczowej umożliwiającej odprowadzanie wód opadowych z działki inwestora do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej wraz z projektem zabezpieczenia działki sąsiedniej przed zalewaniem wodami deszczowymi. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty W., że inwestor wywiązał się z tego obowiązku. Dodał, że nie ocenia działań A. K. "z lat 2000 -2002 dotyczących zmiany ukształtowania terenu swojej działki lecz dokumenty związane z wnioskiem o pozwolenie na budowę zespołu garaży". W tej kwestii organ powołał się na unormowanie zawarte w § 28 ust. 1 rozporządzenia MI uznając, że warunek dotyczący wyposażenia działki budowlanej w kanalizację umożliwiającą odprowadzanie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej został przez wnioskodawcę spełniony. Przedłożony projekt odprowadzania wód opadowych został zaś sporządzony przez projektanta posiadającego wymagane kwalifikacje. W skardze do sądu administracyjnego P. J. praktycznie powtórzył większość zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W szczególności ponownie podniósł, że zatwierdzony projekt budowlany nie zabezpiecza jego działki przed zalewaniem z wyżej położonych terenów leżących w zlewni wód opadowych oraz nie przewiduje urządzeń zapobiegających szkodom. Powtórzył także zarzut wydania pozwolenia na budowę zespołu garaży na działce podwyższonej o 37 cm powyżej najniższego punktu jego działki, a także zaprojektowanie krawężnika blokującego odpływ wód opadowych z jego nieruchomości. Rozwijając te zarzuty wskazał, że we wniesionym odwołaniu nie kwestionował sposobu odprowadzania wód opadowych z terenu działki sąsiada lecz zahamowanie naturalnego spływu wód opadowych z jego działki oraz wyżej położonych terenów do jaru usytuowanego po stronie północnej działki sąsiada. Dodał także, że wody opadowe z dachów jego budynków oraz z terenów utwardzonych odprowadza do kanalizacji deszczowej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na zarzuty skargi wyjaśnił, że dokonał sprawdzenia przedłożonych przez inwestora dokumentów zgodnie z przepisami art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Prawa budowlanego. Odnosząc się do żądania obniżenia terenu działki inwestora wskazał, że wykonana w 2002 r. niwelacja terenu nie była związana z budową garaży, bowiem wniosek o pozwolenie na budowę inwestor złożył dopiero w 2005 r. Sprawa zaś wykonanych robót ziemnych była przedmiotem postępowania przez Burmistrzem Miasta R. oraz Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K., a także WSA w Gliwicach. Decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca zezwolenia na budowę zespołu garaży nie jest zaś związana z wykonywaniem robót ziemnych na działce inwestora i nie może być od ich wykonania uzależniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sąd kontrolując decyzję Wojewody [...] pod względem jej zgodności z prawem, jak nakazuje art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego oraz procesowego. Wobec zaś tego, że stwierdzone naruszenia prawa miały istotny wpływ na wynik postępowania należało zaskarżoną decyzję wyeliminować z obrotu prawnego. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu przepisami w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2) oraz m.in. kompletność projektu budowlanego (pkt 3). Z zadania tego w ocenie Sądu orzekające w sprawie organy nie wywiązały się w sposób właściwy. W szczególności organy te mimo, że miały pełną informację o toczącym się wcześniej, a następnie równolegle postępowaniu przed Burmistrzem Miasta R. i SKO w K. w przedmiocie spowodowania przez inwestora zmiany kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, uznały że pozostaje to bez wpływu na wynik sprawy w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. W tej kwestii dostrzec należy w pierwszym rzędzie brak konsekwencji orzekających w sprawie organów administracji architektoniczno-budowlanej. Wojewoda w swojej decyzji kasacyjnej z dnia [...] r., nr [...]. stwierdził bowiem, że kwestia naruszenia przez inwestora stosunków wodnych na gruncie stanowi zagadnienie prejudycjalne wymagające rozstrzygnięcia przed udzieleniem pozwolenia na budowę. Wskazać należy, że do naruszenia przez inwestora stosunków wodnych na gruncie doszło na skutek wykonanej przez niego niwelacji terenu nieruchomości, na której zaprojektowana została następnie budowa zespołu garaży. Przed dniem 18 sierpnia 2005 r. kiedy to zostało wszczęte przed Starostą W. postępowanie w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę, w obrocie prawnym znajdowała się natomiast ostateczna decyzja Burmistrza Miasta R. z dnia [...] r., nr [...], wydana w trybie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (aktualnie Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.). Decyzją tą nakazano A. K. zakończenie niwelacji terenu działki nr [...] na rzędnej nr 278,5 m n.p.m. oraz ukształtowanie spadku niwelowanej działki w kierunku północnym. A. K. nie wykonał tej decyzji, a składając wniosek o pozwolenie na budowę dołączył do niego mapę zasadniczą przyjętą do powiatowego zasobu geodezyjnego. Orzekające w sprawie organy zdają się jednak nie dostrzegać, że mapa ta została zaktualizowana z dniem 19 lipca 2005 r., a zatem w kilka lat po wykonanych pracach niwelacyjnych. Zgodnie z tą mapą rzędna terenu w punkcie usytuowanym w granicy między działkami nr [...] i nr [...] wyniosła 279,6 m n.p.m., a zatem A. K. chcąc wykonać decyzje z [...] r. musiałby obniżyć poziom swojej działki aż o ponad 1 m. Mając na uwadze ten stan rzeczy Burmistrz Miasta R. doszedł do przekonania, że decyzję z [...] r. oparto na błędnym odczytaniu naniesionych na poprzednią mapę rzędnych terenu obu działek i postanowieniem z dnia [...] r. wznowił postępowanie w sprawie. Następnie decyzją z dnia decyzją z dnia [...] r., nr [...], organ ten uchylił swoją decyzję z [...] r. i zobowiązał A. K. do dostosowania rzędnej terenu jego działki do terenów przyległych w taki sposób, aby umożliwić naturalny spływ wód ze spadkiem w kierunku północnym oraz wykonania dokumentacji niwelacji terenu określającą docelową rzędną i projektowane spadki. Jednocześnie organ nakazał wykonanie tych obowiązków przed przystąpieniem do planowanej budowy garaży. Dodać należy, że decyzja ta została oparta na sporządzonej na zlecenie Urzędu Miasta R. ekspertyzie technicznej wykonanej w [...] r. przez biegłego sądowego z zakresu agrotechniki, melioracji i rekultywacji gruntów J. D. Z ekspertyzy tej wynika, że przed pracami niwelacyjnymi zachodnia część działki nr [...], która została przewidziana pod zabudowę garażami stanowiła naturalne obniżenie terenu. Po wykonaniu niwelacji materiałami mineralnymi teren tej działki został podniesiony i aktualnie jest wyższy o 20 cm od rzędnej działki przyległej od strony południowej (własności P. J.). Z ekspertyzy tej wynika, że w projekcie budowlanym opracowanym dla zespołu garaży ustalono rzędną terenu na poziomie 279,59 m n.p.m. i ma być ona wyższa o 37 cm od najniższego punktu na działce P. J. Zdaniem biegłego nową rzeźbę terenu, która uniemożliwi spływ wód powierzchniowych z okolicznych działek do jaru przyległego od strony północnej do działki A. K. Ta decyzja Burmistrza Miasta R. nie utrzymała się jednak także w obrocie prawnym, gdyż została uchylona decyzją SKO w K. z dnia [...] r., którą jednocześnie umorzono postępowanie organu I instancji. Kolejną decyzją z dnia [...] r., nr [...], SKO w K. stwierdziło nieważność decyzji z Burmistrza R. [...] r. z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. Zdaniem Kolegium organ I instancji oparł bowiem swoją decyzję z [...] r. o wadliwe ustalenia faktyczne. W następstwie tego Burmistrz Miasta R. rozpatrując po raz trzeci wniosek. P. J. odmówił "nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, z uwagi na fakt prowadzenia robót przygotowawczych polegających na niwelacji terenu w związku z planowaną budową zespołu 23 garaży blaszanych na parceli [...]". Decyzja ta została zaś następnie utrzymana w mocy decyzją SKO w K. z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium podzieliło argumentację organu I instancji, że prace prowadzone w północnej części działki nr [...] stanowią roboty przygotowawcze w związku z planowaną budową garaży. Odnosząc się do argumentacji Wojewody zawartej w odpowiedzi na skargę wyjaśnić należy, że P. J. wniósł co prawda skargę na ostatnio wymienioną decyzję SKO w K., skarga ta została jednak odrzucona postanowieniem WSA w Gliwicach z dnia 28 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 578/09, a to z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego i nieuzupełnienia jej braku formalnego. Mając na uwadze opisany przebieg postępowań stwierdzić trzeba, że w rozpoznawanej sprawie przede wszystkim odpowiedzieć trzeba sobie na pytanie: czy do prac ziemnych polegających na zniwelowaniu terenu z zamiarem przeznaczenia go pod zabudowę zespołem obiektów budowlanych, należy stosować przepisy ustawy Prawo wodne, jak uznały orzekające w sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej, czy przepisy ustawy Prawo budowlane, jak domagał się wnoszący skargę P. J., który powołał się w tej kwestii na uzasadnienia orzeczeń wydanych przez Burmistrza Miasta R. i SKO w K. Odpowiadając na to pytanie wskazać należy, że stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Przepis ten w ocenie Sądu daje organom administracji architektoniczno-budowlanej podstawę do nałożenia na inwestora obowiązku podjęcia działań zapobiegających zmianie naturalnego spływu opadowych wód powierzchniowych powodującego zatrzymywanie się tych wód na sąsiedniej działce. Na gruncie poprzedniego brzmienia tego przepisu (art. 5 ust. 1 pkt 6 – w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw < Dz. U. Nr 111, poz. 726 ze zm.>) Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 sierpnia 2001 r., sygn. akt III RN 140/00 [w:] OSNP 2002/4/84, wyraził pogląd, że zawarte w nim unormowanie chroni uzasadnione interesy właścicieli nieruchomości sąsiednich przed niezgodnymi z prawem czynnościami uczestników procesu budowlanego, w tym inwestora. Przepis ten wyraźnie bowiem stwierdza, że obiekt budowlany należy projektować, budować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a zatem również z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W przywołanym wyroku SN zwrócił w szczególności uwagę, że omawiane unormowanie, które aktualnie należy wyprowadzić z przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy, nakłada na uczestników procesu budowlanego obowiązek przestrzegania przepisów techniczno-budowlanych w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, co dodatkowo wzmacnia ustawowy nakaz przestrzegania wymagań w nim określonych. Określona przez ustawodawcę w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego norma znajdzie bez wątpienia także zastosowanie w sytuacji, gdy właściciel nieruchomości sąsiedniej domaga się utrzymania dotychczasowego kierunku spływu wód opadowych z terenu jego nieruchomości, który to spływ został zmieniony na skutek podjęcia robót przygotowawczych związanych z projektowaną budową. W sprawie posłużyć się bowiem należy przepisem § 29 rozporządzenia MI stanowiącym, że dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Uznać jednocześnie należy, że przepis ten reguluje nie tylko stany faktyczne dotyczące odprowadzania wód opadowych z terenów wyżej położonych na na tereny niżej położone, ale także sytuacje spowodowane robotami budowlanymi skutkującymi podwyższeniem rzędnej terenu w wyniku czego dochodzi do zmiany dotychczasowego kierunku spływu wód opadowych. Przeprowadzone rozważania prowadzą do wniosku, że przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w powiązaniu z § 29 rozporządzenia MI ustanawiają wyraźny nakaz podjęcia działań mających na celu ochronę uzasadnionych interesów właściciela nieruchomości sąsiedniej znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu i stanowią materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć opartych na przepisie art. 35 ust. 3 i ust. 5 Prawa budowlanego. Rozważając zaistniały w sprawie spór dotyczący tego czy spowodowana niwelacją terenu zmiana kierunku spływu wód opadowych winna zostać rozwiązana na gruncie przepisów art. 29 ust. 2 Prawa wodnego, czy też w trybie przepisów prawa budowlanego dostrzec należy dodatkowo, że zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów prawa wodnego – w odniesieniu do urządzeń wodnych. Tak skonstruowany przepis pozwala zatem na zastosowanie przepisów prawa budowlanego do stanów faktycznych związanych z naruszeniem stosunków wodnych, jeżeli zostało to spowodowane działaniami związanymi z projektowaniem oraz budową obiektów budowlanych, o jakich mowa w art. 1 Prawa budowlanego. W dacie podejmowanej przez Burmistrza Miasta R. pierwszej decyzji dotyczącej zmiany stanu wody na gruncie dokonanej przez A. K. prowadzone były przez tego ostatniego jedynie roboty ziemne polegające na niwelacji terenu, przy czym prace te nie miały charakteru robót przygotowawczych do budowy. Odmiennie sytuacja przedstawiała się natomiast w toku nadzwyczajnych postępowań prowadzonych w trybie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego w latach 2006 -2008 r. oraz postępowania zakończonego decyzjami z [...] oraz [...] r. Wówczas toczyło się już bowiem postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu garaży, które w wszczęte zostało wszczęte wnioskiem z dnia 18 sierpnia 2005 r. Nie można wreszcie nie dostrzec uregulowań wynikających z przepisów art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego zgodnie, z którymi rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy, przy czym do prac tych zalicza się wykonanie niwelacji terenu. Mając na uwadze omówiony stan faktyczny sprawy oraz przedstawione unormowania stwierdzić przyjdzie, że w projekcie budowlanym winy zostać rozwiązane wszystkie kwestie odnoszące się do istniejących stosunków wodnych na terenie planowanej inwestycji. Rozwiązania przyjęte w projekcie powinny bowiem zapewniać ochronę projektowanego obiektu przed zalewaniem wodami opadowymi spływającymi z wyżej położonych terenów, przy czym nie może się to odbywać z naruszeniem uzasadnionych interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości. W tym stanie rzeczy Sąd był zobowiązany na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a. ) uchylić zaskarżoną decyzję, a także kierując się normą zawartą w art. 135 p.p.s.a. poprzedzającą ją decyzję Starosty W. Ponownie rozpatrując sprawę Starosta W. zastosuje się do wskazań Sądu, a w szczególności nakaże inwestorowi uzupełnienie we wskazanym zakresie braków projektu budowlanego. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygał w oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a.