II SA/Kr 328/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Ewa Rynczak Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2011 r. sprawy ze skargi H.G. i S.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 19 czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej H.G. kwotę 10 zł ( złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 23 stycznia 2002 r., znak: [...], Starosta [...], działając na podstawie art. 28, art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071) po rozpatrzeniu wniosku J. P. i J. S. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę: 1. budynku mieszkalnego i gospodarczego z przeznaczeniem na cele gospodarczo - składowe, tj. skład owoców, garaż na sprzęt rolniczy oraz poddasze na skład siana i słomy na działce nr "1" położonej w miejscowości C. o powierzchni zabudowy 131,40 m2 (budynek mieszkalny) i 47,7 m2 (budynek gospodarczy) o powierzchni użytkowej (odpowiednio) 156,00 m2 i 38,9 m2 o powierzchni całkowitej 195,55 m2 i kubaturze 648,25 m3 186,0 m3 wg projektu opracowanego przez architekta B. M. posiadającą uprawnienia nr UAN upr. [...] w specjalności architektonicznej adaptowanego przez architekta J. G. posiadającego uprawnienia [...] B-B w specjalności architektonicznej (b. mieszkalny); 2. przyłącza energetycznego AsXS 4x35 o długości 80,0 m oraz YAKY 4x35 o długości 22,0 m na działkach nr "1" i "2" położonych w miejscowości C.; 3. przyłącza wodociągowego ze studni zlokalizowanej na działce nr "1" położonej w miejscowości C.; 4. przyłącza kanalizacji sanitarnej z odprowadzeniem ścieków do szczelnego osadnika wybieralnego zlokalizowanego na działce nr "1" położonej w miejscowości C.. W decyzji sformułowano następujące warunki realizacji inwestycji: 1. Inwestor jest zobowiązany zawiadomić starostwo o rozpoczęciu i zakończeniu robót budowlanych; 2. Roboty budowlane prowadzić należy zgodnie z obowiązującymi przepisami BHP w zakresie robót budowlano - montażowych, instalacji i sieci oraz zgodnie z Polskimi Normami i przepisami budowlanymi; 3. Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i można je wykonywać tylko na terenie objętym pozwoleniem; Zachować należy warunki podane w opiniach i uzgodnieniach. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że inwestorzy –J. P. i J. S. wystąpili z wnioskiem o wydanie pozwolenia wskazanej wyżej inwestycji w okresie ważności decyzji Burmistrza [...] Nr [...] z dnia 17 grudnia 2001 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji o nazwie "budowa budynku mieszkalnego i gospodarczego oraz przyłącza energetycznego i wodno -kanalizacyjnego w C. l.kat. "1", "2", "3", "4". Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przedłożoną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania i miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wadowice zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w Wadowicach Nr XXVIII/229/92 z dnia 30.12.1992 r. ogłoszonym w Dz.U. Woj. Bielskiego Nr 2/93 poz. 13 z dnia7.02.1993r. Inwestor wykazał się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany wykonany przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi posiada wymagane opinie i uzgodnienia. Podczas prowadzonego postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę stronom postępowania zapewniono możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym oraz dokumentacją przedłożoną przez inwestora i w tym przedmiocie wniesienia ewentualnych uwag i zastrzeżeń. Do uwag i zastrzeżeń wniesionych przez H. i S. G. dotyczących budowy przyłącza energetycznego do projektowanego budynku mieszkalnego ustosunkowano się w piśmie z dnia 9 stycznia 2002 r. W obecnym stanie inwestycja nie narusza interesów osób trzech chronionych art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane oraz nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Rozpoznając odwołanie do powyższej decyzji złożone przez H. G. Wojewoda [...] pismem z dnia 28 marca 2002 r., działając na podstawie art. 136 k.p.a., stwierdził, że akta sprawy wymagają uzupełnienia. Organ drugiej instancji wskazał, że w akcie notarialnym wpisana jest służebność gruntowa przechodu, przejazdu i przegonu pasem o szerokości 3.5m wiodącym wzdłuż północnej granicy działki nr "5". W związku z powyższym uznał, że należy na planie zagospodarowania terenu zaznaczyć jej przebieg i dopiero wtedy wypowiedzieć się, czy zamierzona inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt g i ust. 2 Prawa budowlanego oraz czy planowane usytuowanie obiektów jest zgodne z obowiązującymi przepisami w tym zakresie. Nadto z wyrysu z mapy ewidencyjnej i ze zgody na zjazd wydanej przez Wydział Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego wynika, że działka nr "2" jest własnością Urzędu Miasta natomiast z uzgodnienia ZUDP wynika, że droga nie jest własnością Gminy [...] toteż rozbieżności te wymagają wyjaśnienia. W projekcie architektoniczno-budowlanym budynku gospodarczego stwierdzono nieścisłości polegające na tym, że w rzutach parteru i poddasza otwory okienne i drzwiowe zostały zlikwidowane /kolor czerwony/, a w elewacjach pozostały otwory okienne i drzwiowe. Poprawki te winny być opatrzone podpisem projektanta. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie zawiera także numeru wymaganego rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20.07.1998 r. w sprawie określenia wzorów wniosku o pozwolenie na budowę i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 98, poz. 6251). Decyzją z dnia 19 czerwca 2002 r., znak: [...], Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst z 2000r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071) oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst z 2000 r. Dz. U. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.). W uzasadnieniu organ drugiej instancji stwierdził, że projektowana inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...] i jest zgodna z wytycznymi decyzji Burmistrza [...] nr "6" z dnia 17.12.2001 r. wydanej na podstawie ustaleń tego planu. Zgodnie z przepisem art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane podstawą uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest przedłożenie przez inwestora kompletnego projektu budowlanego, dowodu stwierdzającego prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w okresie jej ważności. Z materiału dowodowego wynika, że wszystkie te warunki zostały spełnione. Zamierzona inwestycja nie narusza przepisu art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego - przewidującego obowiązek projektowania i budowania obiektów budowlanych w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Organ odwoławczy zauważył, że decyzja l instancji nie w pełni jest zgodna z wzorem decyzji o pozwoleniu na budowę, o którym mowa w załączniku nr 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20.07.1998 r. w sprawie określenia wzorów wniosku o pozwolenie na budowę i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 98, poz. 6251). Decyzji tej nie nadano numeru pomimo istnienia takiego wymogu. Odnosząc się do zarzutów odwołującej się, dotyczących naruszenia jej działki nr "4", Wojewoda [...] stwierdził, że zarzuty te nie znajdują uzasadnienia, ponieważ pozwolenie obejmuje jedynie działki nr "1" i "2". Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 49 kodeksu cywilnego urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania wody pary, gazu, prądu elektrycznego oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych gruntu lub budynku, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa lub zakładu. Istniejący przyłącz i słup energetyczny nr 14 należą do Zakładu Energetycznego, a zatem nie można uwzględnić zastrzeżeń odwołującej się, że inwestor przed uzyskaniem z Zakładu Energetycznego warunków przyłączenia do sieci winien był uzyskać od niej zgodę na przyłącz energetyczny. Ponadto projekt budowlany posiada także uzgodnienie z Zakładem Energetycznym z dnia 24.11.2000 r. Wskazane w odwołaniu uchybienia związane z prowadzeniem postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie mogą być przedmiotem rozpatrywania przez organ w niniejszej sprawie, bowiem wydawanie tego rodzaju decyzji należy do kompetencji organu administracji samorządowej tj. Burmistrza, dla którego organem II instancji jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia 19 czerwca 2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie wniosła w dniu 26 lipca 2002 r. H. G., domagając się jej uchylenia. Skarżąca podniosła, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na którą powołano się w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 17 grudnia 2001 r. (nr "6") została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 maja 2002 r. (znak: [...]) w wyniku uwzględnia wniesionego przez nią odwołania. Podkreśliła, że o wniesieniu odwołania od decyzji nr "6". informowała orzekający w niniejszej sprawie organ drugiej instancji w odwołaniu od decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 23 styczni 2002 r. W dalszej kolejności skarżąca powtórzyła zarzuty dotyczące umiejscowienia słupa linii energetycznej w odległości 1 m od granicy swojej działki, stwierdzając, że jest to niezgodne z przepisami prawa budowlanego. Zaskarżonej decyzji zarzucono także brak wskazania sposobu zabezpieczenia kanalizacji sanitarnej i deszczowej na działce której dotyczy pozwolenie. Skarżąca podała także, że prace ziemne polegające na niwelacji terenu wykonano na spornej działce jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. H. G. zakwestionowała twierdzenie organu drugiej instancji, że przedmiotowa inwestycja nie dotyczy jej działki podając, że wszystkie media, a w szczególności planowana linia energetyczna przebiegać ma po jej działce lub w jej bezpośrednim sąsiedztwie. Podniosła też, że wbrew sugestiom organów orzekających w sprawie nie kwestionuje praw własności do linii przesyłowych ale podważa sposób przeprowadzenia tych linii w sąsiedztwie swojej nieruchomości. Skarżąca zwróciła uwagę, że uzgodnienie z zakładem energetycznym zostało dokonane w dniu złożenia wniosku, a zatem nie rozpoznano należycie tej sprawy. W skardze wskazano na sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren działek objętych decyzją znajduje się w jednostce B 122 RP, tj. tereny upraw polowych łąkowych i ogrodniczych. W strefie tej obowiązuje zakaz wznoszenia obiektów kubaturowych związanych z produkcją. Skarżąca podniosła końcowo, że niezgodny z przepisami jest dojazd do objętej pozwoleniem działki albowiem istniejąca droga jest wąska i nie pozwala na ruch większych pojazdów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Podał, że ze zgromadzonego sprawie materiału dowodowego wynika, że inwestor spełnił wszystkie wymogi wskazane w przepisach prawa. W szczególności przedłożony projekt zagospodarowania działki jest zgodny z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ drugiej instancji podkreślił, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji zarzuty strony skarżącej zostały wyjaśnione i dogłębnie zbadane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270). Wobec powyższego właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działający w oparciu o przepisy tej ustawy. Skarga jest uzasadniona. Kontrola legalności działań organów administracji w niniejszej sprawie prowadzi bowiem do wniosku, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zapadły z naruszeniem przepisów prawa i podlegają uchyleniu. W szczególności w dniu wydania zaskarżonej decyzji obowiązywała ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U.99.15.139 z późn. zm.) oraz ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U.00.106.1126 z późn. zm.) i wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze. Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennymi i wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Według art. 35 pkt 1 lit. a - c Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wymaga zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów, decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę winna być poprzedzona - w tych sytuacjach, w których obowiązek taki przewidują przepisy o zagospodarowaniu przestrzennymi - uzyskaniem przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wymóg ten nie jest tylko wymogiem o charakterze formalnym. Wprawdzie dołączenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu warunkuje formalną poprawność wniosku o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane), jednak uprzednie wydanie omawianej decyzji jest materialne - prawną przesłanką ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy określa bowiem dopuszczalność danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia ładu przestrzennego przyjętego na terenie, na którym realizowana ma być inwestycja. Decyzja ta rozstrzyga o zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami prawa w zakresie oceny dopuszczalności konkretnego zagospodarowania terenu, który jest przygotowywany pod konkretne zamierzenie inwestycyjne. Opisana konstrukcja procesu inwestycyjnego, w której wydanie pozwolenia na budowę musi być poprzedzone ustaleniem warunków zagospodarowania przeznaczonego pod daną inwestycję terenu przesądza o tym, że w chwili wydawania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę decyzja ustalająca warunki zagospodarowania terenu musi być ostateczna. Tylko decyzja posiadająca taki walor wywołuje bowiem trwałe skutki prawne w zakresie rozstrzyganych tą decyzją zagadnień. Przenosząc powyższe uwagi o charakterze ogólnym na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja zapadła w chwili, gdy w obrocie prawnym nie było ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pod inwestycję objętą wnioskiem o pozwolenie na budowę. Decyzja bowiem Burmistrza Miasta [...] nr "6", znak: [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego i gospodarczego oraz przyłączy energetycznych i wodno -kanalizacyjnych zlokalizowanej C. została wydana w dniu 17 grudnia 2001 r. (k. 19 akt administracyjnych). W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazano, że "przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przedłożoną decyzją o warunkach zabudowy i miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta i gminy [...] zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Wadowicach Nr XXVIII/229/92 z dnia 30 grudnia 1992 r. ogłoszonym w dzienniku urzędowym Woj. Bielskiego Nr 2/93, poz. 13 z dnia 17 lutego 1993 r. Wojewoda [...] stwierdził zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że: "Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane podstawą uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest przedłożenie przez inwestora kompletnego projektu budowlanego, dowodu stwierdzającego prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w okresie jej ważności. Z materiału dowodowego wynika, że wszystkie te warunki zostały spełnione". Zaskarżona decyzja, w zakresie dokonanych- ustaleń warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, odnosiła się zatem do decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia 17 grudnia 2001 r. nr "6". W chwili orzekania przez organ pierwszej instancji decyzja ta jednak nie miała waloru ostatecznej, zaś w chwili wydawania decyzji przez organ odwoławczy decyzja nr "6" została już wyeliminowana z obrotu prawnego uchylającą ją decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 maja 2002 r. Ciążący na organach architektoniczne - budowlanych obowiązek określony w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie został zatem w niniejszej sprawie spełniony. Skutkiem tej wadliwości było wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przy baku koniecznej do tego ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnotowania wymaga, że chociaż na decyzji Burmistrza Miasta [...] nr "6" z dnia 17 grudnia 2001 r. widniała adnotacja, że z dniem 18 grudnia 2001 r. stała się ona ostateczna, to jednak treścią tej widniejącej na odwrocie decyzji klauzuli nie mógł być związany organ orzekający w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Zgodne bowiem z art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, Poz. 1071 z późn. zm., dalej jako: "k.p.a.") ostateczne są decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Według art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Tymczasem w omawianej notatce stwierdzono, że decyzja organu pierwszej instancji, podlegająca zaskarżeniu w zwykłym toku instancji, wydana w dniu 17 grudnia 2001 r. zyskuje walor ostatecznej z dniem następnym po dniu jej wydania. W świetle powyższego oczywistym było, że nie upłynął jeszcze termin do poddania tej decyzji kontroli instancyjnej. Sytuacja ta wymagała od organu dochowania szczególnej uwagi w ocenie prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przedłożonej przez wnioskodawcę. Ostrożność ta była tym bardziej uzasadniona, gdy zważy się na fakt, że H. G. już w odwołaniu z dnia 8 lutego 2002 r. od decyzji Starosty [...] sygnalizowała, że decyzja Burmistrza [...] nie została jej doręczona. Jak wynika z dokumentów dołączonych do skargi, decyzją z dnia 17 maja 2002r. (znak: Kol.Odw. [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu odwołania H. G. uchyliło decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 17 grudnia 2001 r., nr "6", w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowa budynku mieszkalnego i gospodarczego oraz przyłączy energetycznych i wodno -kanalizacyjnych zlokalizowanej C. i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W chwili zatem orzekania przez Wojewodę [...] decyzja nr "6", na którą powołał się ten organ w uzasadnieniu swej decyzji została już wyeliminowana z obrotu prawnego. Brak jest natomiast podstaw do przyjęcia, że do dnia 19 czerwca 2002 r. została wydana inna decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestycji, która w tym dniu posiadałaby walor ostatecznej. Zaskarżona decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zapadła zatem w sytuacji, w której brak było koniecznej, uprzedniej i ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaskarżona decyzja wydana została zatem z naruszeniem cytowanego wcześniej przepisu art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, przewidującego - jako warunek udzielenia pozwolenia na budowę - istnienie ważnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Niezależnie od powyższego uchybienia, w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji naruszone zostały także przepisy art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. Nie zostały bowiem należycie wyjaśnione istotne dla sprawy okoliczności, a mianowicie dysponowania przez inwestorów uprawnieniem do zabudowy działki nr "2" przyłączem energetycznym oraz braku naruszenia przez planowaną budowę uprawnień osób trzecich wynikających ze służebności gruntowej, obciążającej działkę nr "1". Organ odwoławczy wprawdzie podjął próbę ustalenia tej okoliczności, jednak ostatecznie faktów tych nie zbadał i nie wyjaśnił. Powyższe wadliwości sprawiają, że zaskarżona decyzja nie może zostać uznana za zgodną z prawem. Z tych też powodów podlega uchyleniu - podobnie jak utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji - na podstawie przepisów ar. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, Poz. 1270, powoływana dalej jako: "p.p.s.a.") w związku z art. 32 ust. 4 pkt 1 - Prawa budowlanego oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. O kosztach postępowania sąd orzekł na zasadzie art. 200 i z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, zaś do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Na kwotę kosztów postępowania w niniejszej sprawie złożyła się kwota 10 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi (§ 3 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej (Dz. U. z 1995 r., Nr 117, Poz. 563).