VI SA/Wa 429/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odrzucić skargę. Skarżąca Spółka – T. Sp. z o.o. z siedzibą w K., pismem z 17 stycznia 2011 r., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Do wspomnianej skargi załączyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Zarządzeniem z dnia 23 lutego 2011 r. doręczonym organowi przy piśmie Sądu z dnia 28 lutego 2011 r., organ został wezwany do uzupełnienia akt administracyjnych, poprzez nadesłanie, przez ustanowionego przez Spółkę pełnomocnika, oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji lub innego dokumentu wskazującego na osobę i dzień odbioru w imieniu skarżącej decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. Organ w odpowiedzi na powyższe wezwanie wskazał, że skarżąca Spółka udzieliła pełnomocnictwa P. O., podając, iż wszelką korespondencję należy kierować na jej adres. Organ wyjaśnił w związku z tym, że przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję próbowano doręczyć pod wskazany adres Spółki w dniu 10 marca 2011 r., a następnie zwrócono ją nadawcy z adnotacją "adresat nieznany". W tych warunkach organ stwierdził, że brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a.m, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Z przepisu tego wynika, że warunkiem sine qua non skutecznego wniesienia skargi do Sądu jest uprzednie otrzymanie przez stronę rozstrzygnięcia w sprawie, a następnie wniesienie skargi w ww. terminie, w trybie przewidzianym w art. 54 § 1 p.p.s.a., tj. za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Z akt niniejszej sprawy wynika, iż warunek ten nie został spełniony, gdyż decyzja z dnia [...] lutego 2010 r. nie została skutecznie skarżącej Spółce doręczona. Potwierdza to także skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, podając w uzasadnieniu, że "strona i w jej imieniu ustanowiony pełnomocnik do dnia dzisiejszego nie otrzymała decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie, a tym samym nie miała możliwości wniesienia stosownej skargi w wyznaczonym terminie". W tym miejscu podnieść należy, że decyzja administracyjna jest w doktrynie klasyfikowana jako kwalifikowany akt administracyjny. Prezentowany jest pogląd, że akt administracyjny jako czynność prawna stanowi zmierzające do wywołania bezpośrednich skutków prawnych, władcze, kierowane na zewnątrz administracji oświadczenie woli kompetentnego podmiotu wykonującego zadania z zakresu administracji publicznej, wyrażające rozstrzygnięcie co do konsekwencji prawnych, a więc konsekwencji normy bądź norm generalnych, dla zindywidualizowanego, tak od strony podmiotowej, jak i przedmiotowej, stanu faktycznego, dotyczące indywidualnie wskazanych podmiotów, wyznaczając im zachowania w konkretnie oznaczonych sytuacjach, w sposób bezpośredni wywołując zamierzony skutek prawny i w ten sposób załatwiając sprawę (K.M. Ziemski, "Indywidualny akt administracyjny jako forma prawna działania administracji", Poznań 2005 r. s. 516). Wobec tego cechą właściwą decyzji administracyjnej z dnia [...] lutego 2010 r., będącej kwalifikowanym aktem administracyjnym, jest uzewnętrznienie oświadczenia woli Głównego Inspektora Transportu Drogowego w niej zawartego, jednostce – skarżącej Spółce, której uprawnienia lub obowiązki kształtuje owa decyzja administracyjna. Sąd musi zatem ustalić, czy w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącej, a w konsekwencji, czy skarga została złożona w terminie przewidzianym w art. 53 § 1 p.p.s.a. Zauważyć należy, przechodząc na grunt niniejszej sprawy, że kwestie doręczenia pism w postępowaniu administracyjnym podlegają ściśle określonym regułom. I tak, zgodnie z przepisem art. 39 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej Kpa., organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (art. 40 § 1 i 2 Kpa.). Stosownie zaś do treści art. 42 Kpa., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (§ 1). Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (§ 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3). Ponadto, w myśl art. 43 Kpa., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Z kolei zgodnie z przepisem art. 44 Kpa., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w ww. przepisach, poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, zaś w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ, pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) (§ 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Z akt sprawy wynika, że korespondencja zawierająca zaskarżoną do Sądu decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. nie była awizowana w sposób przewidziany wyżej wymienionym przepisem, albowiem nie spełniała warunku dwukrotnego awizowania (jest opatrzona jedynie stemplem pocztowym z datą 4 marca 2010 r. Urzędu Pocztowego W. [...], wskazującym dzień jej przyjęcia do wysłania oraz stemplem pocztowym z datą 10 marca 2010 r. Urzędu Pocztowego K. [...], potwierdzającym dzień zwrotu do nadawcy z zamieszczoną adnotacją "proszę podać nazwę firmy, adresat nieznany", karta nr 96 akt administracyjnych). W tych warunkach nie można przyjąć, by przedmiotowa korespondencja mogła być uznana za doręczoną prawidłowo i jednocześnie nie można określić dnia, z którym jej doręczenie należałoby uznać za skutecznie dokonane. W konsekwencji nie można przyjąć, by termin przewidziany dla wniesienia skargi rozpoczął swój bieg, gdyż nie nastąpiło doręczenie zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że Sąd nie odniósł się do złożonego wraz ze skargą wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, gdyż nie może być mowy o przywróceniu terminu do złożenia skargi, w sytuacji, gdy termin ten w ogóle swojego biegu nie rozpoczął, ponieważ zaskarżona decyzja nie została skutecznie doręczona. Mając powyższe na uwadze, w sytuacji, gdy do wspominanego doręczenia nie doszło, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając tak złożoną skargę za przedwczesną, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.