II OSK 1304/11

Dnia 12 lipca 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 kwietnia 2011 roku sygn. akt IV SA/Gl 281/11 odrzucającego skargę G.P. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2011 roku Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. 2 1 Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę G.P. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że przesyłkę listową zawierającą rozstrzygnięcie organu odwoławczego doręczono skarżącej w dniu 21 stycznia 2011 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik skarżącej wniósł w dniu 22 lutego 2011 r. (data stempla pocztowego). Odrzucając skargę Sąd I instancji wskazał, że ostatni dzień terminu przewidzianego dla wniesienia skargi upłynął w dniu 21 lutego 2011 r., a więc skarga została wniesiona po upływie terminu. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła skarżąca. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania – art. 53 § 1 w związku z art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – poprzez niezasadne przyjęcie, że skarga została wniesiona po terminie. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez niedostateczne wyjaśnienie zachowania terminu do wniesienia skargi oraz zamknięcie skarżącej prawa do rozpatrzenia jej sprawy przez właściwy sąd. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że decyzja została doręczona skarżącej nie w dniu 21 stycznia 2011 r., lecz w dniu 24 stycznia 2011 r. Na dowód tego przedstawiła kserokopię koperty, w której znajdowała się decyzja, na odwrocie której znajduje się adnotacja o ponownym awizowaniu przesyłki w dniu 24 stycznia 2011 r. Ponadto skarżąca wskazała, że do dnia 24 stycznia 2011 r. przebywała poza miejscem zamieszkania i przesyłkę odebrała niezwłocznie po powrocie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Konsekwencją uchybienia terminu do wniesienia skargi jest jej odrzucenie – art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu sądowym, ustawodawca wiąże z doręczeniem rozstrzygnięć doniosłe skutki procesowe, bowiem od daty doręczenia liczyć należy terminy do dokonania określonych, przewidzianych prawem czynności, w tym do wystąpienia z odwołaniem, zażaleniem czy skargą do sądu administracyjnego. Oczywistym jest zatem, że zwrotne potwierdzenie odbioru pisma organu musi być sporządzone tak, żeby w sposób niebudzący wątpliwości potwierdzało doręczenie tego pisma. Tylko w takiej sytuacji możliwe jest określenie terminu doręczenia przesyłki, terminu do dokonania związanej z tym czynności procesowej, a także ewentualne określenie negatywnych skutków procesowych uchybienia terminu. W niniejszej sprawie, zwrotne potwierdzenie odbioru, przyjęte przez Sąd I instancji jako dowód doręczenia zaskarżonej decyzji, takie warunki spełnia. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że przesyłkę doręczono w dniu 21 stycznia 2011 r. o czym świadczy data umieszczona obok podpisu osoby odbierającej przesyłkę, jak również datownik placówki oddawczej. Przesyłka została odebrana i podpisana przez Z.P., męża skarżącej, który już wcześniej odbierał przesyłki kierowane do skarżącej (między innymi zawiadomienie z dnia 5 lipca 2010 r., k. 14 akt administracyjnych). Sąd I instancji dysponując w ten sposób sporządzonym zwrotnym potwierdzeniem odbioru nie miał podstaw do kwestionowania daty doręczenia zaskarżonej decyzji i prawidłowo przyjął, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do jej złożenia. Argumenty podnoszone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Jak już wyżej wskazano, przesyłkę odebrał mąż skarżącej, a nie ona osobiście, bez znaczenia jest więc, że do dnia 24 stycznia 2011 r. skarżąca przebywała poza miejscem zamieszkania. Przedstawiona przez skarżącą kserokopia koperty nie koresponduje z datami umieszczonymi na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, gdzie dwukrotnie wskazano dzień 21 stycznia 2011 r. Bardziej prawdopodobnym wydaje się więc, że to data powtórnego awizowania, a nie, jak to wskazuje skarżąca data odbioru przesyłki, została umieszczona na kopercie omyłkowo. Ponadto skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający, że przesyłka nie została jej doręczona w dniu 21 stycznia 2011 r. Zasadą jest, że obowiązek udowodnienia lub uprawdopodobnienia okoliczności spoczywa na stronie, która z tych okoliczności wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Strona nie powinna była polegać jedynie na kserokopii koperty, skoro mogła skorzystać z uprawnień adresata doręczonej przesyłki rejestrowanej. Stosownie bowiem do treści art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (tj. Dz.U. z 2008 r., Nr 189, poz. 1159 ze zm.), w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania powszechnej usługi pocztowej w zakresie przesyłki rejestrowanej [...], prawo wniesienia reklamacji przysługuje nadawcy albo adresatowi - gdy [...] przesyłka [...] zostanie doręczona adresatowi. Stąd też skarżąca dysponowała środkami mogącymi podważyć skuteczność doręczenia jej decyzji organu odwoławczego, w dniu wskazanym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Powyższe oznacza, że Sąd I instancji nie naruszył ani wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 53 § 1 w związku z art. 58 § 1 p.p.s.a.), ani też gwarantowanego konstytucyjnie prawa skarżącej do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu. ----------------------- 2 3