II SAB/Wa 368/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak Sławomir Antoniuk Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie wydania rozkazu personalnego o przywróceniu do służby w Policji - oddala skargę. A. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Komendanta Głównego Policji w zakresie wydania rozkazu personalnego o przywróceniu zainteresowanego do służby w Policji i wypłacie zaległego uposażenia. W uzasadnieniu skargi wskazał, że wyrokiem Sądu Rejonowego dla K. w K., [...] Wydział Karny, sygn. akt [...] został uniewinniony od przedstawionych mu zarzutów. Wyrok uprawomocnił się dnia 9 grudnia 2009 r. Ponadto zainteresowany zgłosił w ustawowym terminie gotowość do służby oraz poddał się koniecznym badaniom lekarskim. Pomimo powyższego organy Policji nie wydały rozkazu personalnego o przywróceniu A. G. do służby. W dalszej części uzasadnienia, pełnomocnik skarżącego wywodził, iż skutkiem wyroku uniewinniającego, rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby został wyeliminowany z obrotu prawnego. Z datą utraty mocy prawnej tego rozkazu funkcjonariusza przywraca się do służby. Rozkaz ten będzie miał charakter decyzji deklaratoryjnej, której sentencja będzie potwierdzeniem, iż rozkaz o zwolnieniu utracił moc, a policjant został przywrócony do służby z określoną datą. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, argumentując, iż strona mylnie wskazała organ, którego bezczynność w niniejszej sprawie skarży. A. G. jest policjantem podległym Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K., a nie Komendantowi Głównemu Policji. Sytuację kadrową policjanta określa zatem przełożony w sprawach osobowych, o którym mowa w art. 32 ustawy o Policji na podstawie przepisu merytorycznego. Natomiast przyjmując, iż wolą policjanta było zaskarżenie do Sądu Administracyjnego bezczynności Komendanta Głównego Policji w przedmiocie wydania rozkazu o przywróceniu do służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w K., to takie żądanie jest żądaniem przedwczesnym. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem, jeśli przedmiotem bezczynności organu jest wydanie decyzji administracyjnej, wówczas do wyczerpania środków zaskarżenia niezbędnym jest skorzystanie z zażalenia, o którym mowa w art. 37 Kpa, skierowanego do organu wyższego stopnia nad organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił następujący stan faktyczny sprawy i zważył, co następuje: Komendant Wojewódzki Policji w K. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. zwolnił A. G. ze służby w Policji z dniem 30 czerwca 2008 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. W wyniku wniesionego przez stronę odwołania sprawę ponownie rozpatrzył Komendant Główny Policji, który rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2008 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 127 § 2 Kpa, uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w części dotyczącej daty zwolnienia wymienionego ze służby w Policji i ustalił nową datę zwolnienia A. G. ze służby w Policji na dzień 31 października 2008 r. W pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W dniu 14 grudnia 2009 r. A. G. złożył za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. do Komendanta Głównego Policji pismo, w którym wskazał, iż wyrokiem Sądu Rejonowego dla K. z dnia [...] września 2009 r., sygn. akt [...] zostało prawomocnie zakończone postępowanie karne prowadzone przeciwko jego osobie. Z uwagi na powyższe zgłosił gotowość niezwłocznego podjęcia służby. Jednocześnie na podstawie art. 42 ust. 7 ustawy o Policji wniósł o uchylenie lub stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu go ze służby z dniem 31 października 2008 r. w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji i przywrócenie do służby w Policji na stanowisko równorzędne. Następnie pismem z dnia 21 grudnia 2009 r. A. G. ponowił gotowość do pełnienia służby i zwrócił się z prośbą o udostępnienie mu w formie pisemnej precyzyjnych wytycznych zawierających zasady jego powrotu do służby. Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. przekazał wyżej wskazane wystąpienia Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. jako organowi właściwemu w sprawie. W wyniku skierowania na Komisję Lekarską, skarżący w dniu [...] maja 2010 r. uzyskał orzeczenie stwierdzające jego zdolność do służby. W dniu [...] czerwca 2010 r. wydano decyzję o odmowie wydania A. G. poświadczenia bezpieczeństwa. W dniu 20 maja 2010 r. pełnomocnik A. G. ponowił żądanie przywrócenia skarżącego do służby w Policji i wypłaty zaległego uposażenia i następnie pismem z dnia 5 lipca 2010 r. skierowanym do Komendanta Głównego Policji, za pośrednictwem [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wniósł zażalenie w trybie art. 35 i nast. Kpa na niezałatwienie powyższej sprawy. W odpowiedzi na pismo z dnia 5 lipca 2010 r. Komendant Główny Policji pismem z dnia [...] października 2010 r. wskazał, iż zgodnie z art. 42 ust. 7 ustawy o Policji, przepisy ust. 1-6 art. 42 tej ustawy, tj. dotyczące "przywrócenia do służby", stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. Z treści wskazanego przepisu nie można jednak wyprowadzić upoważnienia dla organu orzekającego do podjęcia decyzji administracyjnej w załatwieniu sprawy przywrócenia do służby. Również w innych przepisach wskazanego aktu normatywnego ustawodawca nie przewidział podstawy prawnej do podjęcia decyzji w rozstrzyganej materii. W przypadku wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego, orzeczenia o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego, wyrok sądu wydany w sprawie karnej wywołuje skutki takie jak uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji, tj. powoduje wyeliminowanie z obrotu prawnego takiej decyzji. Powyższe prowadzi do wniosku, iż w sprawie A. G. przywrócenie do służby nastąpiło z mocy prawa. Samo natomiast uregulowanie statusu powracającego do służby policjanta na stanowisko równorzędne, które powinno nastąpić w oparciu o art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o Policji nie nastąpiło. Stwierdzić jednak należy, że Komendant Wojewódzki Policji w K. zobligowany jest na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy o Policji do zbadania, czy nie zaistniały przesłanki uniemożliwiające A. G. dalsze pełnienie służby i w tej materii skierował wymienionego na badania lekarskie oraz polecił przeprowadzenie poszerzonego postępowania sprawdzającego w przedmiocie możliwości wydania A. G. poświadczenia bezpieczeństwa, upoważniającego do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą "tajne". Nadto organ wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o Policji powrót do służby następuje w drodze mianowania, przy czym początek służby liczy się od dnia określonego w rozkazie o mianowaniu. Stosownie do art. 42 ust. 4 tej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Skoro zatem w okresie od prawomocnej decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji do czasu uprawomocnienia się wyroku o uchyleniu tej decyzji stosunek służbowy skarżącego nie istniał, to brak jest podstaw prawnych do żądania jakichkolwiek świadczeń, wynikających ze stosunku służbowego za wymieniony okres. Reasumując, w ocenie Komendanta Głównego Policji, wykonywane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. czynności po przywróceniu skarżącego do służby, a zmierzające do mianowania go na stanowisko służbowe, zostały podjęte bez zwłoki. Jeżeli A. G. uzyska poświadczenie bezpieczeństwa umożliwiające mianowanie go na stanowisko równorzędne do zajmowanego przed zwolnieniem to zostanie na nie mianowany i dopuszczony do służby, jeżeli nie może zostać z niej zwolniony na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 42 ust. 3 ustawy o Policji. Przechodząc natomiast do analizy kwestii finansowych wskazać należy, iż w dniu [...] września 2010 r. dokonano przelewu na wskazany przez A. G. rachunek oszczędnościowo - rozliczeniowy należnej wymienionemu części zawieszonego od dnia 19 lutego 2004 r. do dnia 31 października 2008 r. uposażenia wraz z obligatoryjnymi podwyżkami wprowadzonymi w okresie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Odnosząc się natomiast do kwestii braku rozstrzygnięcia w zakresie przysługującego A. G. na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą, równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem w wymiarze nie większym niż za okres 6 miesięcy i nie mniejszym niż za 1 miesiąc, wskazać należy, że Komendant Główny Policji na podstawie art. 37 § 2 Kpa zażalenie w tym zakresie uznał za zasadne i wyznaczył Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. dodatkowy termin załatwienia przedmiotowej sprawy do dnia 30 listopada 2010 r. Przedmiotowa skarga została poprzedzona pismem skierowanym do Komendanta Głównego Policji, wzywającym do usunięcia naruszenia prawa, na które organ odpowiedział, powtarzając argumentację zawarta w piśmie z dnia [...] października 2010 r. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga na bezczynność Komendanta Głównego Policji w zakresie wydania rozkazu personalnego o przywróceniu A. G. do służby w Policji i wypłacie zaległego uposażenia nie jest zasadna. Trafnie wskazuje organ w odpowiedzi na skargę, iż zgodnie z treścią art. 32 ustawy o Policji do załatwienia sprawy przywrócenia A. G. do służby w Policji i wypłacie zaległego uposażenia właściwy jest [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., a nie Komendant Główny Policji. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. jest właściwy do rozpatrzenia sprawy zakreślonej treścią normy art. 42 ust. 7 w związku z treścią art. 42 ust. 1-6 i art. 32 ustawy o Policji. Zatem skarga jest kierowana do nieodpowiedniego organu i z tych też względów zarzuty skargi, jako skierowanej do niewłaściwego organu, nie sposób ocenić w niniejszym postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Wskazać nadto należy, iż Komendant Główny Policji w piśmie z dnia [...] października 2010 r. dokonał oceny działań [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w aspekcie przywrócenia do służby skarżącego i wypłacie zaległego uposażenia, jednakże sprawa nie dotyczy bezczynności tego organu w rozpatrywaniu zażalenia przewidzianego w przepisach art. 35 i nast. Kpa. Nie są trafne twierdzenia organu zawarte w odpowiedzi na skargę, iż skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia niezbędnych do wniesienia zarzutu bezczynności, to jest skorzystania z zażalenia, o którym mowa w art. 37 Kpa. Skarżący ze środka takiego skorzystał, jednakże w skardze zarzut bezczynności skierował wobec niewłaściwego organu. W tym stanie rzeczy skarga nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.