II FSK 1786/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Grzegorz Krzymień (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1125/10 w sprawie ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 11 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1125/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 11 października 2010 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy J. z dnia 22 lipca 2010 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. Jak wskazano w uzasadnieniu orzeczenia, organy podatkowe ustaliły, że Skarżący na dzień 1 stycznia 2010 r. był właścicielem gruntów o pow. 1,12 ha, które stanowiły użytki rolne oznaczone w ewidencji gruntów jako użytki rolne RV i RVI (grunty te na podstawie art. 12 ust.1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, Dz U z 2006r., nr 136, poz.969 ze zm., były zwolnione od podatku rolnego) oraz gruntów o pow. 4,71 ha sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako treny różne "Tr" (które podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości). Powierzchnie gruntów do wymiaru podatku ustalono w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów oraz na podstawie informacji podatnika. Jak wyjaśniło Skarżącemu Samorządowe Kolegium Odwoławcze organy podatkowe nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy opodatkowania niż wynikająca z danych ewidencji gruntów. Wypis z ewidencji gruntów jest dokumentem rozstrzygającym w przypadku rozbieżności stanowisk pomiędzy podatnikiem, a organem podatkowym. Zmian klasyfikacji gruntów nie dokonuje organ podatkowy w postępowaniu podatkowym, a właściwy miejscowo starosta w postępowaniu regulowanym przepisami prawo geodezyjne i kartograficzne. Z uwagi na powyższe uregulowania podnoszone przez Skarżącego okoliczności, że grunt jest nieużytkiem, stanowi "użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione", nie mogą być uwzględnione w postępowaniu, skoro w ewidencji gruntów grunt został sklasyfikowany jako tereny różne "Tr". Sąd pierwszej instancji oddalając skargę uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w ślad za Wójtem Gminy J., trafnie wskazało, że podstawą zastosowania podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego jest stan prawny i faktyczny gruntów wynikający z ewidencji wskazanej w art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240 poz. 2027 ze zm.). Oznacza to, że organy podatkowe ustalając podatki, czy to od nieruchomości, czy też podatek rolny, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń niż te, które wynikają z ewidencji gruntów. Organy podatkowe nie mogą również dokonywać zmian w tym operacie ewidencyjnym. Skoro z ewidencji gruntów wynika, że nieruchomość oznaczona jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 4,71 ha ma wyżej wskazaną powierzchnię i jest sklasyfikowana jako tereny różne "Tr" w całości - to organy podatkowe obowiązane były do uwzględnienia ich przy wymiarze podatku, nawet gdyby faktyczna powierzchnia bądź przeznaczenie gruntu różniło się od tej wskazanej w ewidencji gruntów. Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje fakt okazania przez pełnomocnika Skarżącego na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2010 r. decyzji starosty szydłowieckiego z dnia 6 kwietnia 2010 r. orzekającej o zatwierdzeniu projektu aktualizacji gleboznawczej klasyfikacji gruntu dla działki oznaczonej nr ew. [...] oraz o wprowadzeniu do operatu ewidencji gruntów zmian wynikających z zatwierdzonej dokumentacji. Tego rodzaju rozstrzygnięcie pozostaje bez wpływu na legalność kontrolowanej decyzji i może mieć jedynie wpływ na wymiar podatku od nieruchomości za 2011 r. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia Skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie na rzecz Strony zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Jako podstawę powyższego żądania wskazano naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, tzn.: 1) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a." w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie mimo, że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść Skarżącego; Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego pomijając istotne fakty zgłoszone przez skarżącego, 2) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. przejawiające się tym, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ administracji publicznej oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Jak wskazano w uzasadnieniu powyższych zarzutów, Skarżący nabył przedmiotową nieruchomość w celu powiększenia swojego gospodarstwa. Świadczy o tym nie tylko konsekwentne stanowisko Strony, ale również okoliczność, że w wykazie nieruchomości Skarbu Państwa przeznaczonych do sprzedaży w drodze przetargu w rubryce "przeznaczenie" widnieje klasyfikacja tych gruntów jako tereny upraw rolnych, a tylko w cudzysłowie na drugim miejscu jako "tereny różne". A zatem, jak podkreślił autor skargi kasacyjnej, Skarżący został wprowadzony w błąd po to aby nabyć trudno zbywalne "tereny różne". Zdaniem Strony, takie działanie organów podatkowych nie może być uznane za zgodne z prawem, a w konsekwencji nie może powodować konieczności zapłaty podatku w znacznej wysokości. W ocenie Skarżącego, organy podatkowe oraz Sąd pierwszej instancji dając wiarę dowodom świadczącym odmiennie do stanowiska Strony naruszyły zasadę bezstronności i działania w zgodzie z interesem publicznym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynikające z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. - oznacza, iż kierunki i zakres badania legalności zaskarżonego orzeczenia, wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną w oparciu o art. 174 p.p.s.a. A zatem, Sąd nie może uzupełniać i domniemywać treści podstaw skargi kasacyjnej oraz jej wniosków wypowiadając się wyłącznie co do trafności sformułowanych przez stronę elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej wyznaczających jej granice. Analizując skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie zauważyć należy, że podstawy kasacyjne nie zostały w sposób prawidłowy sformułowane. Wprawdzie jej autor zarzucił w petitum Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c. p.p.s.a., ale chcąc "wytknąć" błędy organów podatkowych wskazał przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Umknęło uwadze autora skargi kasacyjnej, że w rozpatrywanej sprawie dotyczącej wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. organy nie stosowały przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Podstawą ich działania były przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), ponieważ ta właśnie ustawa normuje m.in. postępowanie podatkowe. Na te regulacje jednak autor skargi kasacyjnej nie powołał się. Jak wskazano powyżej, Naczelny Sąd Administracyjny nie może jednak zastępować autora skargi kasacyjnej w prawidłowym wykazywaniu podstaw skargi kasacyjnej oraz przedstawianiu stosownej w tym zakresie argumentacji prawniczej (art. 183 p.p.s.a.). Skarżący zarzucając organom podatkowym, że naruszyły zasadę bezstronności i działania w zgodzie z interesem publicznym, a zebrany przez nich materiał dowodowy jest niewystarczający i budzi wątpliwości, nie powołał stosownych przepisów regulujących te kwestie w postępowaniu podatkowym, a zatem zarzuty skargi kasacyjnej – jako wadliwie sformułowane – nie mogą zostać uwzględnione. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.