I SA/Bk 15/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Pietrasz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] listopada 2010 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] , określającą Panu M. D. (dalej powoływany również jako Skarżący) kwotę długu celnego w przywozie wraz z odsetkami za zwłokę, w związku nielegalnym wprowadzeniem na obszar celny Wspólnoty towarów w postaci: lamp do samochodu osobowego - 8 szt., chłodnic - 3 szt., pozostałych części i akcesoriów nadwozi - 6 szt., poduszek powietrznych - 1 szt., koła kierownicy i ich części - 1 szt., kół - 2 szt., zderzaków i ich części - 2 szt., wentylatora - 1 szt., podlegających należnościom przywozowym. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że w toku prowadzonych czynności dotyczących weryfikacji deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego AKC-U samochodu marki [...], złożonej [...] sierpnia 2008 r. przez Skarżącego, ujawniona została faktura nr [...]z [...] sierpnia 2008 r. dotycząca zakupu części samochodowych do ww. samochodu osobowego na kwotę 4320,04 USD oraz rachunek dotyczący płatności w kwocie 5500 USD za zakup części do przedmiotowego samochodu. Postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. wszczął z urzędu postępowanie celne w stosunku do Skarżącego w sprawie dotyczącej towarów niewspólnotowych w postaci części samochodowych określonych w ww. fakturze z [...] sierpnia 2008 r. W toku prowadzonego postępowania pismem z [...] kwietnia 2010 r. Skarżący został wezwany do nadesłania dowodu zapłaty za zakupione części, przedłożenia rachunku lub dowodu zapłaty naprawy pojazdu w związku z uzyskanymi częściami, nadesłania dokumentacji stanowiącej dowód, iż zamówił on lub odbierał części samochodowe. W wyjaśnieniach złożonych osobiście [...] maja 2010 r. Skarżący oświadczył, że należność za części samochodowe wynosiła 4320 USD i do tej kwoty należy doliczyć podatek unijny - 1026 USD oraz koszt przesyłki – 154 USD. Wyjaśnił również, że sprawy związane z odbiorem przesyłki oraz remontem samochodu załatwiał syn. Zamówienie na części było wysłane [...] sierpnia 2008 r. Analiza zakupu części do samochodu oraz rachunku zapłaty wykazuje, iż musiały być zapłacone należne podatki. Części zostały dostarczone przez firmę kurierską, zaś remont został wykonany w ramach rodziny. W załączeniu do złożonego wyjaśnienia strona skarżąca przedłożyła kopię faktury nr [...] z [...] sierpnia 2008 r. oraz kopię zamówienia z [...] sierpnia 2008 r. na części [...] nr nadwozia [...]. W piśmie z [...] maja 2010 r. pełnomocnik Skarżącego oznajmił, że po wstępnej rozmowie w USA dotyczącej rachunku firma, w której części zostały zakupione poprosiła, aby organ celny wystąpił do niej z pismem w celu uzyskania żądanych informacji. W związku z powyższym organ celny pismem z [...] maja 2010 r. ponownie wezwał Skarżącego do przedłożenia dokumentów potwierdzających zapłatę za towar, dokumentów potwierdzających zapłatę należności przywozowych oraz oryginału zamówienia na części do ww. samochodu. W dniu [...] czerwca 2010 r. zeznania do protokołu przesłuchania świadka pod odpowiedzialnością karną złożył pełnomocnik - Pan S. D., wyjaśniając, że zamówienie z [...] sierpnia 2008 r. na części do samochodu Jeep zostało wysłane faksem do Pana Ż., członka rodziny mieszkającego w USA. Zamówione części zostały doręczone około miesiąca po złożeniu zamówienia. Przesyłkę zawierającą części do samochodu doręczyła firma kurierska. Świadek nie pamiętał jaka to była firma. Świadek zeznał, że płatność za części do samochodu nastąpiła w ten sposób, że w końcu 2007 r. pełnomocnik wysłał na konto Pana Ż. pieniądze. Stwierdził również, że w tym zakresie złożył wyjaśnienia w odrębnym piśmie. Odnosząc się do kwestii przedłożenia organowi celnemu rachunku wystawionego na nazwisko Pana B. Ż. a nie na nazwisko Pana M. D., świadek zeznał, iż wynikało to z faktu, iż Pan B. Ż. załatwiał w USA wszystkie sprawy związane z nabyciem tych części. Pełnomocnik Skarżącego zeznał ponadto, że nie zgłaszał tych części do procedury dopuszczenia do obrotu, ale zapłacone było dla firmy sprzedającej części z naddatkiem, żeby opłaciła wszystkie należne opłaty związane z ich wysyłką do Polski. Poinformował ponadto, że 10 czerwca 2010 r. został wysłany fax do firmy sprzedającej części o złożenie wyjaśnień. Ponadto w dniu [...].06.2010 r. pełnomocnik przedłożył organowi celnemu następujące dokumenty: pismo z dnia [...] czerwca 2010 r., w którym wyjaśnił, że pieniądze przekazane do USA pierwotnie miały być przeznaczone na zakup samochodu, ale zostanie z nich rozliczony zakup części do samochodu [...]; pismo skierowane do J.,USA z prośbą o udzielenie informacji dotyczących osoby dokonującej przewozu części, kto i gdzie clił te części w Unii Europejskiej oraz kto posiada dokumenty celne; potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię przelewu zagranicznego z [...] lipca 2007 r. na kwotę 9.500 USD, w którym jako zleceniodawca figuruje Pan S. D., zaś beneficjentem jest Pan B. Ż.; potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię zamówienia na części do samochodu [...] z [...] sierpnia 2008 r. W dniu [...] lipca 2010 r. pełnomocnik złożył do akt sprawy kopię pisma firmy J., USA skierowanego do Pana S.D. z [...] czerwca 2010 r., z którego wynika, że ww. zakupił w tej firmie części do samochodu około 2 lata temu oraz, że były one oclone w B. w Niemczech, zaś dokumenty celne powinien posiadać spedytora lub kierowcę, który dostarczył towar. Obecnie nie jest możliwe wskazanie agencji celnej, gdyż było ich kilka, a otrzymanie bliższych informacji jest niemożliwe. Ponadto w powyższym piśmie firma amerykańska zasugerowała, że organ celny powinien wystąpić do urzędu celnego w B. o ustalenie danych firmy odprawiającej towar oraz o przekazanie kopii dokumentów celnych. Mając na uwadze powyższe pismo Urząd Celny w B. pismem z [...] lipca 2010 r. poinformował Skarżącego, że nie jest możliwe ustalenie, czy należności celne wobec towarów w postaci części do samochodu [...]zostały uiszczone bez danych umożliwiających identyfikację zgłoszenia celnego i tożsamości towaru, a w szczególności daty i numeru zgłoszenia celnego, danych osoby dokonującej zgłoszenia, danych dotyczących importera. Ponadto w powyższym piśmie strona skarżąca ponownie została wezwana do nadesłania dokumentów potwierdzających nadanie przeznaczenia celnego towarom w postaci części do samochodu marki [...]. W odpowiedzi na powyższe pismo pełnomocnik strony w piśmie z [...] lipca 2010 r. wyjaśnił, że otrzymał przesyłkę, która odpowiadała częściom zamówionym w USA, ale skąd ona była nie wie; ze względu na duże gabaryty została prawdopodobnie oclona w B. lub R. Po przeprowadzeniu postępowania Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją nr [...]z [...] lipca 2010 r. stwierdził w odniesieniu do towarów w postaci: lampy do samochodu osobowego - 8 szt., chłodnice - 3 szt., pozostałe części i akcesoria nadwozi - 6 szt., poduszki powietrzne - 1 szt., koła kierownicy i ich części - 1 szt., koła - 2 szt., zderzaki i ich części - 2 szt., wentylatory - 1 szt. powstanie z mocy prawa, na podstawie art. 202 ust. 1 lit. a Wspólnotowego Kodeksu Celnego w 29 grudnia 2009 r. długu celnego w przywozie. Organ określił kwotę wynikającą z długu celnego w odniesieniu do ww. towarów oraz naliczył odsetki od nieuiszczonej w terminie kwoty długu celnego. Podejmując powyższe rozstrzygnięcie stwierdzono, że ww. towary nie zostały przedstawione organowi celnemu w chwili wprowadzenia ich na obszar celny Wspólnoty, co skutkowało stwierdzeniem powstania długu celnego w przywozie w wyniku nielegalnego wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty towarów podlegających należnościom przywozowym. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił błędną interpretację materiału dowodowego. Argumentując powyższy zarzut wskazał, że na rachunku za części do samochodu nie figuruje jego nazwisko, oraz że posiada jedynie ksero faktury powoływanej firmy amerykańskiej. Ponadto zaznaczył, że nie może jednoznacznie stwierdzić, czy były to części oryginalne według faktury, czy części z rynku europejskiego lub krajowego. Dodatkowo żaden urzędnik celny nie widział tych części. Strona skarżąca podniosła, że starała się współpracować z organem celnym w celu wyjaśnienia przedmiotowej sprawy, jednak nie mając rachunku na siebie nie mogła zwrócić się do urzędu celnego w B. o udostępnienie informacji, ponieważ nie wie kiedy dokładnie to było, nie zna kuriera realizującego przesyłkę, nie wie jakie agencje celne tym się zajmowały i nikt przed dostarczeniem przesyłki nie prosił o dane. Skarżący zaznaczył również, że zgodnie z art. 40 i art. 38 ust. 1 lit. c) Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, Dz. Urz. UE L z 19 października 1992 r., Nr 302, s.1, ze zm. (dalej w skrócie: "WKC") nie przedstawił części Urzędowi Celnemu w Białymstoku, nie wprowadził tych części na obszar UE, nie jest też osobą która przejęła odpowiedzialność za przywóz towarów po ich wprowadzeniu. Ponadto na dzień złożenia odwołania ma wątpliwości, czy te części pochodziły z USA. Strona skarżąca podniosła również, że jeden z Referatów Urzędu Celnego ujmuje wszystkie części będące w zamówieniu (a nawet więcej - lampy nie 6 a 8 szt.), poprzedni zaś Referat powołał biegłego, który nie uznał i nie zakwalifikował do naprawy niektórych części. Podobnie wygląda sprawa z kosztem za przesyłkę. Kwota 154 USD została uznana, zaś druga kwota 1026 USD - podatki unijne nie została uznana. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Celnej w B. stwierdził, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, w oparciu o dowody zgodne z prawem. Odnosząc się do zarzutów dotyczących błędnej interpretacji materiału dowodowego organ odwoławczy wyjaśnił, że kserokopia faktury dotyczącej zakupu części do samochodu [...]została przedłożona organowi celnemu przez stronę skarżącą na okoliczność zakupu części samochodowych do sprowadzonego uprzednio samochodu osobowego w toku postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Odnośnie zaś okoliczności, że rachunek zapłaty nie jest wystawiony na nazwisko Skarżącego organ podkreślił, że pełnomocnik jednoznacznie stwierdził w składanych zeznaniach, że rachunek ten został wystawiony na nazwisko osoby (członka rodziny), której przekazano pieniądze i która dokonywała w USA formalności związanych z zakupem części do samochodu. W kwestii zaś braku wiedzy Skarżącego, czy odebrane przez nią części były oryginalne, czy też nie, organ II instancji powołał się na wyjaśnienia strony skarżącej z 29 listopada 2009 r. złożone w toku postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od samochodu [...], w których jednoznacznie stwierdził, że "brany był pod uwagę zakup części oryginalnych, za które zapłacono około 5000 USD, a z przesyłką 5500 USD". Ponadto w odwołaniu z [...] kwietnia 2010 r. od decyzji z [...] kwietnia 2010 r. Pan M. D. wskazując, jakie części były uszkodzone w zakupionym samochodzie stwierdził, że zostały zakupione części nowe, co wynika z zamówienia na części i rachunku. Odnosząc się do argumentów strony skarżącej o braku możliwości uzyskania dokumentów potwierdzających dokonanie odprawy celnej, organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie, ponieważ każda osoba dokonująca obrotu towarowego powinna przechowywać do celów kontroli celnej dokumenty potwierdzające objęcie importowanego towaru procedurą celną na obszarze celnym Wspólnoty. Ponadto zgodnie z postanowieniami Wspólnotowego Kodeksu Celnego (art. 11) każda osoba może ubiegać się przed organami celnymi o informację dotyczącą stosowania przepisów prawa celnego. Rozpatrując z kolei zarzut uwzględnienia części niezakwalifikowanych przez biegłego do naprawy samochodu, organ II instancji zaznaczył, że nie może on zostać uwzględniony, gdyż niniejsze postępowanie dotyczyło wprowadzenia części na obszar celny Wspólnoty bez dokonania zgłoszenia celnego, a nie wykorzystania ich lub nie w naprawie samochodu marki [...]. Odnośnie zaś ujętych w zaskarżonej decyzji ilości części samochodowych, organ zauważył, że ilość lamp została ustalona na podstawie faktury nr [...] z [...] sierpnia 2008 r. Natomiast w kwestii zarzutu nieuwzględnienia przez organ prowadzący postępowanie wskazanej w oświadczeniu Skarżącego kwoty 1026 USD, określonej jako podatki unijne, organ stwierdził, że nie została ona uwidoczniona w żadnym dokumencie znajdującym się w aktach sprawy, a została zawarta w oświadczeniu Skarżącego. Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że ustalając wartość celną przedmiotowych towarów na podstawie art. 29 ust. 1 WKC (metodą wartości transakcyjnej), do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty. W związku z powyższym do wartości celnej przedmiotowych towarów doliczone zostały koszty transportu za granicą, które zgodnie z oświadczeniem Skarżącego z dnia [...] kwietnia 2010 r. wynosiły 154 USD. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem, Pan M. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze podniósł zarzuty naruszenia: 1) art. 187 § 1, art. 188 i art.191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., powoływanej dalej: "o.p.") poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 2) art. 122 i art. 180 o.p. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydanie rozstrzygnięcia na podstawie niepełnego, wybiórczego postępowania dowodowego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż rachunek 02077 z 29 sierpnia 2008 r. jest rachunkiem za części samochodowe dla firmy J. z USA. Nie widnieje na nim nazwisko Skarżącego ani podpis. Wpłacającym za te części dla firmy J. był B. Ż. obywatel USA. Wpłacona kwota 5500 USD obejmowała transport do Polski oraz podatki unijne z cłem i podatkiem VAT. Skarżący podkreślił, iż w związku z tym, iż jego nazwisko nie figuruje na rachunku, nie miał możliwości uzyskania informacji w B. Natomiast Urząd Celny w B. nie wystąpił do niemieckich służb celnych z prośbą o uzyskanie niezbędnych danych. Przesyłka była duża i nie było możliwości wejścia na obszar Unii Europejskiej bez zapłacenia podatków unijnych. Skarżący podniósł, że nie jest w stanie jednoznacznie stwierdzić, czy części do samochodu były oryginalne. Części te odbierał syn i nieporozumieniem jest karanie za to czego nie zrobił. Ponadto urząd celny nie posiada upoważnienia dla S. D. na dokonanie zakupu części. Z korespondencji prowadzonej z USA wynika, iż kilkakrotnie występował o udzielenie odpowiedzi na pytania interesujące organ celny. Gdyby urząd celny sam wystąpił do służb celnych Unii Europejskiej sprawę można by wyjaśnić wcześniej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota powstałego w tej sprawie sporu sprowadza się do stwierdzenia, czy organy zasadnie określiły Skarżącemu kwotę długu celnego w przywozie wraz z odsetkami za zwłokę w związku z nielegalnym wprowadzeniem na obszar celny Wspólnoty części do samochodu osobowego. W przedmiotowej sprawie organy stanęły na stanowisku, że w związku z tym, że Skarżący zakupił części do samochodu marki [...]w USA, określone w przedstawionej przez niego w fakturze nr 02077 z 14 sierpnia 2008 r. i nie przedstawił ich organom celnym to w tej sprawie doszło do naruszenia art. 40 WKC. Ponadto organ celny mając na względzie art. 202 ust. 3 WKC stwierdził, że w niniejszej sprawie dłużnikiem jest Skarżący, gdyż dokonał importu przedmiotowych części samochodowych do uprzednio sprowadzonego samochodu osobowego bez zgłoszenia celnego. Zdaniem Sądu stanowisko organów jest słuszne. Zgodnie z art. 37 WKC towary wprowadzone na obszar celny Wspólnoty podlegają od chwili ich wprowadzenia dozorowi celnemu. Mogą one podlegać kontroli organów celnych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Stosownie zaś do art. 40 WKC towary, które zgodnie z art. 38 ust. 1 lit. a) zostały dostarczone do urzędu celnego albo miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organy celne, zostają przedstawione organom celnym przez osobę, która wprowadziła je na obszar celny Wspólnoty, lub w zależności od przypadku, przez osobę która przejęła odpowiedzialność za przewóz towarów po ich wprowadzeniu. Zatem wprowadzenie towaru na obszar celny Wspólnoty lub jego wyprowadzenie z obszaru celnego Wspólnoty powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego. Jeżeli towar wprowadzony na obszar celny Wspólnoty nie zostanie przedstawiony organowi celnemu to zgodnie z art. 202 ust. 1 a) WKC powstaje dług celny z mocy prawa. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 9 WKC dług celny oznacza nałożony na osobę obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych (dług celny w przywozie) lub należności wywozowych (dług celny w wywozie), które stosuje się do towarów określonych zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi. Przedmiotem postępowania celnego jako postępowania administracyjnego jest ustalenie zaistnienia określonych uprawnień i obowiązków celnych w stosunku do konkretnego podmiotu, co następuje w drodze decyzji administracyjnej. Krąg dłużników, czyli osób zobowiązanych do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego określa art. 202 ust. 3 WKC. Są to osoby, które dokonały nielegalnego wprowadzenia, uczestniczyły we wprowadzeniu i jednocześnie wiedziały lub powinny wiedzieć, że wprowadzenie to jest nielegalne oraz osoby, które nabyły lub posiadały taki towar, i które w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziały bądź powinny wiedzieć, że jest to towar wprowadzony nielegalnie. Zobowiązanie do uiszczenia kwoty wynikającej z długu celnego wynika z samego faktu nielegalnego wprowadzenia towaru na obszar celny Wspólnoty. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że organy zasadnie uznały, że w związku z tym, iż Skarżący dokonał nielegalnego wprowadzenia towarów na obszar celny Wspólnoty bez zgłoszenia celnego, to konsekwencją powyższego jest powstanie z mocy prawa długu celnego w przywozie oraz określenie kwoty wynikającej z długu celnego. O powyższym świadczy zdaniem Sądu materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że Skarżący dokonał w 2008 r. zakupu części do samochodu [...], na którą okoliczność przedłożył : zamówienie na części z [...] sierpnia 2010 r., fakturę nr [...] z [...] sierpnia 2008 r. dotyczącą zakupu części samochodowych do ww. samochodu na kwotę 4320,04 USD oraz rachunek z [...] sierpnia 2010 r. dotyczący płatności w kwocie 5500 USD za zakup części. Z akt sprawy wynika również, że Skarżący w piśmie z [...] kwietnia 2010 oświadczył, że należność za części wyniosła 4320 USD, podatek unijny - 1026 USD, a koszt przesyłki - 154 USD (k. 16 akt administracyjnych). Z oświadczenia Skarżącego z [...] listopada 2009 r. wynika, że cyt. " Braliśmy pod uwagę zakup części oryginalnych. Za części płaciliśmy około 5000 USD, z przesyłką około 5500 USD (k. 7 akt administracyjnych). W dniu 11 czerwca 2010 r. w trakcie przesłuchania w charakterze świadka pełnomocnik Skarżącego – S. D. (pełnomocnictwo - k.19 akt administracyjnych) zeznał, w jaki sposób zostało złożone zamówienie na części oraz dlaczego na rachunku zapłaty za części figuruje inne nazwisko. Oświadczył również, że nie zgłaszał tych części do procedury dopuszczenia do obrotu. (k. 31 akt administracyjnych). W świetle powyższego zdaniem Sądu bezzasadne są twierdzenia Pana M.D. zawarte w skardze, że cyt." Nigdzie na fakturze nie widnieje ani moje nazwisko ani mój podpis na kwotę 4320 USD (... ) Wpłacającym za te części był B. Ż., obywatel USA -kwota 5500 USD (...) Nie jestem w stanie odpowiedzieć, czy te części były częściami oryginalnymi czy też podróbkami (...) Urząd celny nie posiada mego upoważnienia dla S. D. na dokonanie zakupu części". Można zatem dojść do wniosku, że o ile dla celów postępowania związanego z weryfikacją wartości celnej samochodu [...]skarżący powoływał się wprost na zakup części zamiennych do tego pojazdu, przedkładając w tym zakresie stosowne dokumenty, to już w postępowaniu skierowanym w celu określenia długu celnego w związku z wprowadzeniem na obszar celny Wspólnoty owych części, Skarżący kwestionuje nawet fakt ich nabycia. Ponadto zdaniem Sądu bezzasadne są argumenty Skarżącego dotyczące braku możliwości uzyskania dokumentów potwierdzających dokonanie odprawy celnej. Jak słusznie wskazał organ celny, każda osoba dokonująca obrotu towarowego powinna przechowywać do celów kontroli celnej dokumenty potwierdzające objęcie importowanego towaru procedurą celną na obszarze celnym Wspólnoty. Zgodnie bowiem z art. 16 pkt a) WKC osoby, których to dotyczy, przechowują do celów kontroli celnej przez okres określony obowiązującymi przepisami i nie krócej niż trzy lata dokumenty wymienione w art. 14, w jakiejkolwiek by były postaci. Okres ten rozpoczyna swój bieg z końcem roku, w którym przyjęto zgłoszenie o dopuszczenie towarów do obrotu. Stosownie zaś do art. 9 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 68 poz. 622) termin przechowywania dokumentów, o którym mowa w art. 16 WKC, wynosi 5 lat. Zatem brak wiedzy Skarżącego odnośnie danych umożliwiających identyfikację ewentualnie złożonego zgłoszenia celnego, uniemożliwiło podjęcie próby weryfikacji danych przez organy celne. Ponadto zgodnie z art. 11 WKC każda osoba może ubiegać się przed organami celnymi o informację dotyczącą stosowania przepisów prawa celnego. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że dochowanie przez stronę należytej staranności pozwoliłoby uniknąć naruszenia przepisów celnego, a tym samym odpowiedzialności. Należy również zaznaczyć, że w toku prowadzonego postępowania strona skarżąca była wielokrotnie wzywana przez Naczelnika Urzędu Celnego do przedstawienia oryginałów dokumentów dotyczących zakupu towaru oraz dokumentu potwierdzającego nadanie przeznaczenia celnego przedmiotowym towarom na obszarze celnym Wspólnoty (pismo z [...] stycznia 2010 r.- k. 5 akt administracyjnych, pismo z [...] kwietnia 2010 r. - k.11 akt administracyjnych, pismo z [...] maja 2010 r. -k. 23 akt administracyjnych, pismo z [...] lipca 2010 r. – k. 37 akt administracyjnych. Uzyskała również informację, że nie jest możliwe ustalenie przez organ celny, że należności celne za posiadane towary zostały uiszczone bez wskazania przez Skarżącego danych umożliwiających identyfikację ewentualnego zgłoszenia celnego (pismo Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] lipca 2010 r. – k.37 akt administracyjnych). W toku postępowania strona skarżąca nie zgłaszała wniosku o przeprowadzenie dowodu. Jak słusznie zauważył organ podatkowy wyjaśnienia Skarżącego, że nie posiada żądanych dokumentów, co obliguje organ celny do wystąpienia do sprzedawcy towaru oraz bliżej nieokreślonych niemieckich służb celnych nie mogą być traktowane jako wniosek o przeprowadzenie dowodu. Należy również zaznaczyć, że ze składanych w toku postępowania wyjaśnień wynika, że strona skarżąca nie posiadała jednoznacznej wiedzy, że zamówione części zostały dostarczone do Niemiec i tam oclone, bowiem wskazywała również R. jako miejsce dostarczenia przedmiotowej przesyłki. Mając powyższe na uwadze Sąd za bezpodstawny uznał zarzut naruszenia art. 188 o.p. Ponadto nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 187 § 1 o.p. i 191 o.p. Zdaniem Sądu organ celny zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz wyjaśnił przesłanki, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji, wskazał fakty, które uznał za udowodnione, wskazał dowody, na których się oparł. Bezzasadny jest również w ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 122 o.p. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy w toku prowadzonego postępowania strona skarżąca składała wyjaśnienia dotyczące sprowadzonych towarów oraz dodatkowe dokumenty. Został przeprowadzony dowód z przesłuchania świadka. Skarżący był informowany o konieczności wskazania dodatkowych danych umożliwiających podjęcie przez organ czynności mających na celu ustalenia, czy zgodnie z jego twierdzeniami towarom będącym przedmiotem postępowania zostało nadane przeznaczenie celne. Zdaniem Sądu nie doszło również do naruszenia art. 180 o.p. W trakcie postępowania dopuszczono bowiem dowody, które mogły się przyczynić do wyjaśnienia sprawy i były zgodne z prawem . Sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi nie stwierdził innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.