I OSK 1014/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SAB/Po 2/11 o odrzuceniu skargi [...] Sp. z o.o. w W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie w przedmiocie nierozpoznania zażalenia postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SAB/Po 2/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę [...] Sp. z o.o. w W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie w przedmiocie nierozpoznania zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Sąd podniósł przy tym, iż skoro na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to tym samym skarga ta nie przysługuje również na bezczynność organu polegającą na nierozpoznaniu zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a., w tym także a niewyrażeniu stanowiska przez ten organ w formie postanowienia. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła [...] Sp. z o.o. w W. zaskarżając to postanowienie w całości i wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż bezczynność organu nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej obowiązku wynikającego z przepisów prawa i nie podlega zaskarżeniu skargą w rozumieniu tegoż przepisu, a także naruszenie prawa materialnego – art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez uniemożliwienie skarżącej realizacji obrony jej praw, na drodze sądowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a tj. w sprawach na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Skarga na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie jaką złożyła skarżąca kasacyjnie dotyczyła zażalenia na niezałatwienie przez Starostę Wolsztyńskiego sprawy w przedmiocie oznakowania ulicy [...] w W. Jak niewadliwie wskazał Sąd pierwszej instancji przepis art. 37 k.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć, jednakże przyjmuje się, iż stanowisko to przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Tym samym skoro zażalenie na niezałatwienie sprawy załatwiane jest przez organ administracji publicznej wyższego stopnia w formie postanowienia na które nie służy zażalenie, a przy tym nie jest ono postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, to tym samym nieuprawnionym byłoby twierdzenie, że jest to inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tym samym zarówno skarga na takie postanowienie samorządowego kolegium odwoławczego jak i na jego bezczynność w tym zakresie nie przysługuje, a wniesiona podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie nie dopatrzył się również naruszeń wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną oddalił.