I SA/Bd 116/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 06 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2010 r. oddala skargę I SA/Bd 116/11 UZASADNIENIE 1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2011r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...] 2010r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokość zobowiązania podatkowego w podatku pod nieruchomości na 2010r. w kwocie [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...] 2010r. podatnik złożył korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2010r. dotyczącą zmian w przedmiocie opodatkowania - budynków i budowli. Zwiększył w stosunku do 2008r. wartość budowli o kwotę [...] zł oraz powierzchnię budynków o 120 m kw. W wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających ujawniono, iż zgłoszona przez podatnika do opodatkowania nowa inwestycja to w rzeczywistości jeden obiekt budowlany — budynek hali produkcyjnej z pomieszczeniami socjalno - biurowo -magazynowymi. Po przeanalizowaniu projektu technicznego organ uznał, że przedmiotowa inwestycja jest obiektem budowlanym stanowiącym jedną całość funkcjonalną. Podkreślono, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie przewiduje możliwości różnego opodatkowania niestanowiących odrębnych nieruchomości części konstrukcyjnych obiektu budowlanego. Natomiast zgłoszony przez podatnika do opodatkowania obiekt został niesłusznie podzielony na dwie części konstrukcyjne. Organ wskazał, iż powyższe stanowisko potwierdza również sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego na zlecenie organu ekspertyza budowlana. 2. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie zobowiązania podatkowego zgodnie ze złożoną deklaracją, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuty dotyczyły naruszenia przez organ podatkowy przy wydaniu decyzji przepisów prawa materialnego jak i przepisów o postępowania podatkowego tj.: art. 2, art. 3 i art. 4 ustawy i podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające wpływ na wynik sprawy, oraz art. 180, art. 181 oraz art. 194 par 2 i 3, art. 187 par. 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. 3. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] 2011r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zaskarżona decyzja została wydana po rozpoznaniu sprawy w wyniku decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] 2010r, uchylającej decyzję Burmistrza B. z [...] 2010r. Organ odwoławczy wskazał wówczas, iż kwestią nie budzącą wątpliwości w sprawie, wbrew twierdzeniom strony, jest spełnienie przez sporny obiekt przesłanek do uznania go za budynek w postaci posiadania dachu, fundamentów i przegród budowlanych wydzielających obiekt z przestrzeni. Jednakże w postępowaniu przed organem I instancji nie wyjaśniono w sposób dostateczny i nie budzący wątpliwości zagadnienia trwałego związku obiektu z gruntem. W związku tym zobligowano organ podatkowy do powołania dowodu z opinii biegłego celem ustalenia czy sporny obiekt stanowi budynek czy budowlę bowiem kwestia ta wymaga wiadomości specjalnych z zakresu prawa budowlanego, których nie ma organ podatkowy. Z treść art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane organ wywiódł, że ustalenie, iż dany obiekt budowlany jest budynkiem przesądza, iż nie stanowi budowli. Aby przyjąć, że dany obiekt budowlany jest budynkiem musi on spełniać łącznie następujące warunki: być trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadać fundamenty i dach. W definicji budynku nie wyjaśniono, co należy rozumieć przez "trwały związek z gruntem". W orzecznictwie sądowym przyjęto, że budynek trwale związany z gruntem stanowi najczęściej jego część składową w rozumieniu art. 48 k.c. Częścią składową rzeczy jest wszystko to, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości, albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego (art. 47 par. 2 k.c.). Organ podkreślił również, że w ustawie nie wyjaśniono także pojęcia fundamentu co oznacza, że należy stosować wykładnię językową i przyjąć potoczne rozumienie tego pojęcia. Fundament to najniżej położona część obiektu przekazująca na grunt nacisk wywierany przez ten obiekt. Fundament bezpośredni przekazuje obciążenie na podłoże gruntowe bezpośrednio swoją podstawą (którą jest np. stopa, ława, ruszt, płyta fundamentowa), a fundament pośredni - za pomocą pali wbitych w grunt lub studni uformowanych w gruncie. Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy organ stwierdził, iż wbrew twierdzeniem strony sporny obiekt spełnia przesłanki do uznania go za budynek w postaci posiadania dachu, fundamentów i przegród budowlanych wydzielających obiekt z przestrzeni. Organ wyjaśnił, że na sporny obiekt składa się wewnętrzna słupowo - ramowa konstrukcja stalowa hali, na której oparto dach wraz ze ścianami murowanymi części socjalno - biurowo - magazynowej oraz fundamentem w postaci ław, stóp i belek podwalinowych żelbetowych monolitycznych, co wynika bezpośrednio z projektu technicznego obiektu. Jako cokoły zastosowano żelbetowe belki podwalinowe. Ławy fundamentowe pełnią funkcję fundamentu pod szeregiem słupów, stopy fundamentowe bezpośrednio pod słupami natomiast podwalina żelbetowa (cokoły) opiera się na fundamentach na całej swej długości, która w istocie ma zapobiegać osiadaniu obiektu w gruncie a także uchronić przez przesunięciem związanym z parciem i ssaniem wiatru. Nie jest zatem trafne twierdzenie strony, iż hala nie posiada fundamentów. Obiekt ma wspólne ściany, wspólną przestrzeń wewnętrzną oraz zadaszenie. Całość obudowana jest warstwowymi płytami EURO - therm z rdzeniem z wełny mineralnej. Integralną część obiektu stanowią wspólne ściany murowane z bloczków z gazobetonu na zaprawie cementowo -wapiennej. Nie jest uzasadnione twierdzenie podatnika, iż obiekt nie jest wydzielony przestrzeni z uwagi na brak jednej zewnętrznej przegrody. Przegrodę tę stanowi ściana sąsiadującego obok budynku produkcyjnego, do której hala ta bezpośrednio przylega i pomiędzy tymi obiektami istnieje połączenie technologiczne w postaci dwóch wrót. Wobec tego organ uznał, że obiekt wydzielony jest z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. W ocenie organu kwestią wymagającą wyjaśnienia było czy halę tę można odłączyć od gruntu bez uszkodzenia całości bądź uszkodzenia jej konstrukcji. W ocenie organu przedłożona przez stronę opinia techniczna nie daje jednoznacznej odpowiedzi na nurtujące pytanie albowiem nie zawiera ona szczegółowego opisu stanu faktycznego będącego przedmiotem oceny w tym opisu konstrukcji i wykończenia budowlanego także opisu zasadniczych elementów obiektu. Natomiast ze sporządzonej na zlecenie organu podatkowego opinii biegłego wynika, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z obiektem stałym, trwałym o konstrukcji typowej, nowoczesnej, obecnie powszechnie stosowanej do budowy hal przemysłowych, wielu obiektów handlowych (marketów) itp. Przedmiotowy obiekt nie jest tymczasowym obiektem budowlanym gdyż ani z projektu budowlanego ani ze stanu faktycznego nie wynika, że jest przeznaczony do czasowego użytkowania oraz nie jest przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki (szczegółowy opis organ zawarł na str. 8 i 9 decyzji). Organ za niezasadne uznał zarzuty, że hala zbudowana jest w całości z elementów konstrukcyjnych z łatwością dających się zdemontować poprzez połączenie tych elementów łącznikami i śrubami - słupy nośne na których wsparta jest konstrukcja hali są przymocowane do podłoża za pomocą śrub. Wyjaśniono, że co prawda słupy stalowe połączone są z fundamentami za pomocą śrub kotwiących i tego faktu organ odwoławczy nie kwestionuje jednakże skarżący w swych rozważaniach nie wziął pod uwagę okoliczności w której wszystkie elementy konstrukcyjne dachu połączone są ze sobą spawami (łączenie stałe) tj. dźwigary, tężniki połaciowe, płatwie i pokrycie dachowe. Wobec tego dach stanowi jednolity element konstrukcji nośnej obiektu o charakterze trwałym. Słupy stalowe, na których posadowiony jest dach, przenoszą obciążenie na podłoże gruntowe za pośrednictwem masywnych, żelbetowych stóp fundamentowych. To przesądza o tym, że hala produkcyjna jest zwartą, trwałą bryłą architektoniczną. Wbrew twierdzeniom strony technologia wykonania hali nie pozwala na łatwy jej demontaż. Odłączenie od gruntu słupów stalowych niewątpliwe spowodowałoby uszkodzenie jednego z elementów konstrukcji hali, tj. jej dachu. Dokonany podział wewnątrz hali na pomieszczenia produkcyjne oraz socjalno - biurowo -magazynowe nie powodują podziału obiektu na budowlę (część produkcyjną) i budynek (część socjalno - biurowo - magazynowa). W dowolnym momencie można we wnętrzu dokonać łatwo innego podziału w niczym nie naruszając konstrukcji hali i bryły architektonicznej. Sporna hala stanowi więc jedną całość funkcjonalną i konstrukcyjną. Starosta W., co nie pozostaje bez znaczenia w sprawie, zakwalifikował obiekt jako budynek w kategorii budynków przemysłowych. Obiekt został również ujawniony w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe we W. jako budynek o powierzchni zabudowy [...] m kw. przypisując mu funkcję według KŚT 109, tj. inne budynki niemieszkalne. Za niezasadne organ uznała również zarzuty dotyczące naruszenia wymienionych w odwołaniu przepisów ordynacji podatkowej. 4. W skardze skierowanej do Sądu strona wniosła o uchylenie powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 2, art. 3 i art. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie art. 180, art. 181, art. 194 § 2 i 3 oraz art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 107 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu strona podniosła, że organ jako dowód w sprawie przyjął kwalifikację obiektu dokonaną przez Starostwo Powiatowe we W. znajdującą się ewidencji gruntów i budynków i również w oparciu o nią uznał, że oddana do użytku przez podatnika inwestycja stanowi budynek w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżący wskazuje, że z decyzji Starostwa powiatowego z dnia [...] 2007r. o pozwoleniu na budowę hali produkcyjnej i pomieszczeń socjalno- biurowo-magazynowych nie wynika, że jest to jeden obiekt budowlany. Wykazana, w tej decyzji przynależność obiektu do XVIII kategorii obiektów budowlanych nie daje podstawy sklasyfikowania hali produkcyjnej jako budynku. Strona wskazała, że inwestycja, która została oddana do użytku stanowi w części opisanej jako "pomieszczenie socjalno-biurowo- magazynowe" trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach - budynek. Natomiast hala przemysłowa nie jest wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych ( brak jednej przegrody, otwarta - styczna z istniejącym budynkiem produkcyjnym), a także nie jest trwale związana z gruntem, zbudowana jest ze słupów stalowych, które zostały obudowane płytami i blachą stalową powlekaną dające się łatwo demontować (wszystkie elementy konstrukcyjne związane są ze sobą łącznikami i śrubami- słupy nośne, na których wsparta jest konstrukcja hali są przymocowane do podłoża za pomocą śrub), nie posiada fundamentów ani stałej posadzki (ułożona kostka brukowa). Mając na uwadze powyższe podatnik stwierdził, że organ bezpodstawnie przyjął, że przedmiotowy obiekt jest jednym obiektem budowlanym. Strona zakwestionowała również opinię rzeczoznawcy powołanego przez organ podatkowy. Opinia ta zdaniem skarżącego opiera się w istotnej części na kwalifikacji dokonanej przez organ w decyzji pozwolenie na budowę, a ponadto jest niespójna i posiada sprzeczności. Rzeczoznawca nie udzielił wyjaśnień do składanych przez podatnika w trakcie postępowania wątpliwości. Podstawowym zarzutem, który zdaniem podatnika stanowi o nieprawidłowym wnioskowaniu dokonanym przez biegłego jest ustalenie, że przedmiotowy obiekt jest zdecydowanie związany z gruntem, ponieważ słupy stalowe są przykręcone za pośrednictwem śrub kotwiących ( str. 15 pkt 5 opinii). Sam fakt możliwości rozłączenia słupów od gruntu świadczy o nietrwałym połączeniu obiektu z gruntem, a to wyklucza kwalifikację dokonaną przez biegłego i w efekcie przez organ podatkowy. Skarżący nie podzielił także stanowiska organu, że o tym iż hala stanowi zwartą, trwałą bryłę architektoniczną ponieważ, dach stanowi jednolity element konstrukcji nośnej obiektu o charakterze trwałym, a słupy stalowe, na których dach jest posadowiony przenoszą obciążenia na podłoże gruntowe za pośrednictwem żelbetowych stóp fundamentowych. Odłączenie od gruntu słupów stalowych, zdaniem organu spowodowałoby uszkodzenie jednego z elementów konstrukcji hali, tj. jej dachu. W ocenie podatnika takie wnioskowanie nie jest poparte żadnymi dowodami, a stanowi jedynie zaprzeczenie stanowiska skarżącego. 5. W odpowiedzi na skargę organ w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467). W tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy hala produkcyjna stanowi jeden obiekt z pomieszczeniami socjalno-biurowo-magazynowymi i jest budynkiem w rozumieniu Prawa budowlanego jak twierdzi organ, czy też jak podnosi strona pomieszczenie socjalno-biurowo-magazynowe jest odrębnym od hali budynkiem, która na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest budowlą. 6.1. Zgodnie art. 1a ust. 1 użyte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych - w brzemieniu obowiązującym w 2005r. – zwana dalej u.p.o.l., określenie : - w pkt 1 - budynek – oznacza, obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; - w pkt 2 - budowla – oznacza, obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W myśl art. 2 ust.1 u.p.o.l, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 3. ustawy Prawo budowlane określa, że ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury; 2) budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; 3) budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty techniczne, sieci techniczne,wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową;(...) 9) urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Pojęcie "obiekt budowlany" należy rozumieć zgodnie z jego definicją zawartą w ustawie Prawo budowlane. Wynika to z art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., w którym stwierdza się, że budynkiem i budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. U.p.o.l. odsyła do definicji obiektu budowlanego zawartej w tych przepisach. Ma to swoje następstwa przy ustalaniu rzeczy podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Opodatkowaniu podlegają wszystkie obiekty budowlane w rozumieniu prawa budowlanego, z wyjątkiem tzw. obiektów małej architektury. Natomiast o tym, czy te obiekty budowlane będą opodatkowane jako budynki, czy też jako budowle, decydują postanowienia u.p.o.l., w której znajdują się definicje tych pojęć. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi oraz obiekt małej architektury. Obiekty małej architektury są to, co wynika z art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, niewielkie obiekty, a w szczególności: 1) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, 2) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, 3) użytkowe, służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają jedynie obiekty budowlane w postaci budynków i budowli. Obiekty małej architektury nie są objęte zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości. Z treści art. 2 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że budynki i budowle stanowią odrębne przedmioty opodatkowania. Budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi stanowi odrębny od budowli obiekt budowlany. Budowlą, zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawą Prawo budowlane, jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem. W myśl zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – zwana dalej Op.) obowiązkiem organu podatkowego prowadzącego postępowanie podatkowe jest dążenie do wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Realizację tej zasady zapewniają gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe, a zwłaszcza w art. 187 Op., w myśl którego organ podatkowy zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu podatkowym oznacza, że organ podatkowy winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, konieczne, jego zdaniem, do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a także dowody wskazane lub dostarczone przez stronę, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Materiał dowodowy powinien być gromadzony w myśl zasady, wynikającej z art. 180 § 1 Op., nakazującej jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą odpowiednią wiedzą niezbędną do wydania opinii (art. 197 § 1 Op). Zaniechanie przez organ podatkowy podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest uchybieniem przepisom postępowania podatkowego, powodującym wadliwość decyzji. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym. 6.2. Przenosząc powyższe ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, organ dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego. Z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, że sporny obiekt został ujawniony jako budynek o powierzchni zabudowy [...] m kw. i przypisano mu funkcję według KŚT 109, tj. inne budynki niemieszkalne. W tym zakresie dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków mają dla organu wiążący charakter. W myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków., która ma walor dokumentu urzędowego (art. 194 Op.), a więc stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone. W konsekwencji organ podatkowy nie może bez przeprowadzenia przeciwdowodu (art. 194 § 3 Op.) odrzucić istnienie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym, bowiem stanowiłoby to naruszenie art. 194 § 1 Op. W praktyce obalenie domniemania poprawności dokumentu może dotyczyć także danych z ewidencji gruntów i budynków, o ile zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, który świadczyłby o wadliwości zapisów w ewidencji. W stanie sprawy nie mamy do czynienia z taką sytuacją. 6.3. Wskazać również należy, że prowadząc postępowanie podatkowego organ skorzystał z możliwości określonej w art. 197 § 1 Op. i postanowieniem z dnia 13 lipca 2010r. powołał na biegłego rzeczoznawcę budowlanego [...], celem ustalenia czy sporny obiekt stanowi budynek czy budowlę. Biegły na podstawie decyzji administracyjnych (wymienionych na str. 4 i 5 ekspertyzy), projektu budowlanego oraz wizji lokalnej stwierdził, że sporny obiekt nie jest budowlą ani tymczasowym obiektem budowlanym gdyż ma wszystkie znamiona budynku. Biegły wskazał (szczegółowy opis znajduje się na str. 11-15 ekspertyzy), że sporny obiekt jest zdecydowanie trwale związany z gruntem gdyż konstrukcja nośna jest stabilnie i pewnie przymocowana do fundamentów. Słupy stalowe zostały przykręcone do fundamentów za pośrednictwem śrub kotwiących. Zastosowano typowo, powszechnie stosowane rozwiązanie konstrukcyjne w budownictwie szkieletowym. Słupy obiektu (główny element budynku) przymocowane są do masywnych bloków żelbetowych (stóp fundamentowych) umieszczonych w gruncie. Jest to typowe, powszechnie stosowane rozwiązanie techniczne przy konstruowaniu obiektów trwale związanych z gruntem). Ponadto biegły stwierdził, że pomieszczenia socjalno-biurowo-magazynowe w jednolitej przestrzeni obiektu w niczym nie zmieniają zwartej bryły architektonicznej przedmiotowego budynku. W dowolnym momencie można we wnętrzu dokonać łatwo innego podziału w niczym nie naruszając konstrukcji hali i bryły architektonicznej. Oznacza to, że dokonany podział wewnątrz hali na pomieszczenia produkcyjne oraz socjalno - biurowo -magazynowe nie powodują podziału obiektu na budowlę (część produkcyjną) i budynek (część socjalno - biurowo - magazynowa). Jak słusznie również wskazał organ w zaskarżonej decyzji nie bez znaczenia w niniejszej sprawie jest fakt, że w decyzji Starostwa Powiatowego we W. z dnia [...] 2007r. o pozwoleniu na budowę sporny obiekt został zaliczony do kategorii XVIII co jak wynika z załącznika do ustawy Prawo budowlane oznacza budynki przemysłowe, obiekty magazynowe, a także budynki kolejowe. Na tle powyższego materiału dowodowego organy podatkowe były w pełni uprawnione do uznania, że sporny budynek tj. hala produkcyjna oraz pomieszczenie socjalno-biurowo-magazynowe tworzy jeden budynek w rozumieniu Prawa budowlanego który jest trwale związany z gruntem a tym samym spełnia definicję budynku określoną w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Jak słusznie wskazał organ przyznając racje stronie, że słupy stalowe połączone są z fundamentami za pomocą śrub kotwiących jednakże wszystkie elementy konstrukcyjne dachu połączone są ze sobą spawami (łączenie stałe) tj. dźwigary, tężniki połaciowe, płatwie i pokrycie dachowe. Wobec tego dach stanowi jednolity element konstrukcji nośnej obiektu o charakterze trwałym. Słupy stalowe, na których posadowiony jest dach, przenoszą obciążenie na podłoże gruntowe za pośrednictwem masywnych, żelbetowych stóp fundamentowych. Organ wyprowadził prawidłowe wnioski, iż powyższe przesądza o tym, że hala produkcyjna jest zwartą, trwałą bryłą architektoniczną. Za prawidłowe na tle powyższych ustaleń uznać należało również uznać stanowisko organu, iż z uwagi na konstrukcję hali odłączenie od gruntu słupów stalowych niewątpliwe spowodowałoby uszkodzenie dachu, który jak wskazano powyżej jest połączony ze wszystkimi koniecznymi elementami w sposób stały poprzez spawy. Wbrew stanowisku strony skarżącej ekspertyza biegłego powołanego przez organ jest spójna, logiczna i nie zawiera sprzeczności. Biegły również ustosunkował się do kwestii podnoszonych przez pełnomocnika w piśmie z dnia [...] 2009r. Reasumując należy stwierdzić, że trwałe związanie z gruntem spornego obiektu oraz zakwalifikowanie go jako budynku na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego tj. ekspertyzy budowlanej z dnia [...] 2010r., decyzji o pozwoleniu na budowę, projektu technicznego budowy oraz wypisu z rejestru gruntów było w pełni uzasadnione. Zdaniem Sadu w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191, art. 197 § 2 i 3 Op., co wyżej wykazano. W wyniku prawidłowych działań procesowych zastosowano właściwie zinterpretowane regulacje prawa materialnego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stosownie do wymogów art. 210 tej ustawy. Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji niczego, co usprawiedliwiałoby zarzut błędnej oceny materiału dowodowego. Decyzja zapadła z poszanowaniem zasad postępowania wynikających z Ordynacji podatkowej, w tym zasady swobodnej oceny dowodów. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.