VII SA/Wa 2266/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2011 r. sprawy ze skargi E. D. i M. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Sygnatura akt VI SA/Wa 2266/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] września 2010r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu odwołania E. i M. D. – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] maja 1998r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. N. pozwolenia na nadbudowę piętra budynku mieszkalnego na działce ew. [...], przy ul. [...] w P. gm. T., W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...] lipca 2010r. Wojewoda [...] odmówił na wniosek E. i M. D. stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] maja 1998r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. N. pozwolenia na nadbudowę piętra budynku mieszkalnego. Od decyzji Wojewody [...] E. i M. D. wnieśli w terminie odwołanie. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy organ odwoławczy wskazał, że postępowanie o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od zasady trwałości ostatecznych decyzji wyrażonej w art. 16 kpa i może nastąpić wyłącznie w przypadkach przewidzianych w kpa. Jedną z przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 kpa stanowi rażące naruszenie prawa. Zgodnie z ustaloną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Innymi słowy, stwierdzone naruszenie prawa powinno mieć znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz lit. b, c oraz pkt 2 ustawy – Prawo budowlane wg stanu na dzień wydania badanej decyzji z dnia [...] maja 1998r. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, a także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, czy inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia ww. wymagań, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowa inwestycja jest zgodna z wymaganiami wynikającymi z decyzji Wójta Gminy T. dnia [...] listopada 1996r o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr ew. [...] w P., wydanej w celu realizacji nadbudowy piętra nad budynkiem mieszkalnym, a przewidującej na terenie 52 MNp budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne z możliwością urządzenia nieuciążliwego miejsca pracy. Ww. decyzja o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu nie reguluje kwestii limitu ilości kondygnacji. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądowym, jeżeli kwestionowana decyzja jest zgodna z ustaleniami zawartymi w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przesądza to o zgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dopóki funkcjonuje w obrocie prawnym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie ma podstaw do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę na tej tylko podstawie, że projektowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, jeżeli stosownie do ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycja jest zgodna z planem miejscowym to jest to ocena wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę, co oznacza, że dokonywanie przez ten organ samodzielnych ustaleń w omawianej kwestii, odbiegających od ustaleń dokonywanych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu, stanowiłoby oczywiste, rażące naruszenie prawa. Dodatkowo inwestor wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedkładając skrócony odpis księgi wieczystej Nr [...] oraz zgody współwłaścicieli nieruchomości objętej spornym zamierzeniem inwestycyjnym (k. 19-22). Ponadto, przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. W myśl § 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1995r., Nr 10 poz. 46 ze zm. — wg stanu na dzień wydania badanej decyzji dnia [...] maja 1998r.), odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych budynków powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, z zachowaniem przepisów § 60 ww. rozporządzenia. Warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli odległość od obiektu przesłaniającego jest nie mniejsza niż jego wysokość — dla obiektów przesłaniających o wysokości do 55 m włącznie. Jak wynika z protokołu oględzin z dnia 22 lutego 2010r. przedmiotowy budynek znajduje się w odległości 10,06 m (3,06 m od przedmiotowego budynku do granicy + 7 m od drzwi balkonowych i otworów okiennych budynku znajdującego się na działce sąsiedniej, w tym miejscu wskazać należy, iż taras nie jest pomieszczeniem mieszkalnym przeznaczonym na pobyt ludzi) od budynku znajdującego się na działce sąsiedniej nr ew. [...], natomiast jego wysokość wynosi 8, 90 m, zatem spełniony został w/w warunek wynikający z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Ponadto, z analizy nasłonecznienia znajdującej się w aktach sprawy organu wojewódzkiego wynika, że w dniach równonocy elewacja południowa budynku, włącznie z tarasem na działce sąsiedniej nr ew. [...] nie jest przesłaniana badanym budynkiem w godzinach od 7:00 do 9:00 oraz od 14:00 do 16:00, zatem spełnia warunek wynikający z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym pokój mieszkalny powinien mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach od 8:00 do 16:00. Ponadto, z analizy akt sprawy wynika, że spełniony został warunek wynikający z § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku ich usytuowanie, zgodnie z którym, dla budynku zwróconego w stronę granicy ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, należy zachować odległość zabudowy równą co najmniej 3 m od granicy z działką sąsiednią - bowiem odległość od ściany przedmiotowego budynku (z luksferami bez otworów okiennych i drzwiowych) od granicy z działką sąsiednią nr ew. [...], wynosi 3,06 m (ww. protokół [...] Urzędu Wojewódzkiego z oględzin z dnia 22 lutego 2010r.). Natomiast, odnosząc się do kwestii okien, znajdujących się w ww. ścianie przedmiotowej inwestycji, podniesionej w odwołaniu z dnia 7 sierpnia 2010r. organ wskazał, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym przewidziane zostały luksfery (rys. A-l, rys. A-2), zatem ewentualne odstępstwa powstałe w trakcie realizacji robót budowlanych mogą być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego przed właściwym organem nadzoru budowlanego. GINB podzielił również stanowisko organu wojewódzkiego, zgodnie z którym, najniższym poziomem przedmiotowej inwestycji jest suterena, zaś projektowana nadbudowa piętra stanowi drugą kondygnację. Jak wynika z projektu budowlanego (rys. A-1 - rzut przyziemia oraz A-4 - przekrój A-A elewacje pn. i zach.), badana suterena, w części znajduje się 0,60 m poniżej poziomu terenu. Jakkolwiek na badanym poziomie budynku, znajdują się również pomieszczenie gospodarcze oraz kotłownia, to jednak z uwagi na okoliczność, że przeważającą część stanowią pomieszczenia użytkowe, poziom ten należy klasyfikować jako suterena, której w myśl §3 pkt. 14 w/w rozporządzenia nie zalicza się do kondygnacji. Odnosząc się do zarzutu odwołujących się, iż nie brali udziału w postępowaniu zwykłym zakończonym ww. decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] maja 1998r., organ wyjaśnił, iż okoliczność ta nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, natomiast może być podstawą do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. E. i M. D. wnieśli skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucili: - naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: - art. 35. ust 1 ustawy - Prawo budowlane, w związku z decyzją Wójta Gminy T. z dnia [...] listopada 1996r. , - § 3 ust. 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r, w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać Budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 1995 r. Nr 10, poz.46), - rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 28 kpa w zw. z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego; - art. 156§1 pkt. 2 kpa w zw. z decyzją Starosty [...] z dnia [...].05.2000r. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, iż nieprawdą jest, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy nie regulowała kwestii limitu kondygnacji – jak wskazał to organ albowiem decyzja ta jednoznacznie określała możliwość nadbudowy do wysokości 2 kondygnacji. Dalej skarżący wskazali, że w przedmiotowym budynku w żadnym z pomieszczeń użytkowych poziom podłogi nie znajduje się poniżej terenu (w zagłębionym pomieszczeniu znajduje się kotłownia) a wszystkie pomieszczenia użytkowe znajdują się na poziomie zero. Zatem przedmiotowy budynek nie posiada sutereny a w konsekwencji jest budynkiem 3-kondygnacyjnym. Dodatkowo wskazali, że w wyniku dokonania nadbudowy nastąpiło radykalne pogorszenie nasłonecznienia w pokojach dziennych ich budynku. W konkluzji wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który mogły uzasadniać jej uchyleniem. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 145§1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. dalej: P.p.s.a.) sąd uchyla decyzję jedynie w sytuacji gdy stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju wady w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Należy w pierwszej kolejności podkreślić, że przedmiotowa decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania to jest postępowaniu nieważnościowym, który stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 kpa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156§1 kpa. Postępowanie takie ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Z drugiej strony podkreślenia wymaga, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne w postaci skutków jakie wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może być naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia , których wystąpienie powoduj, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 9.02.2005r. sygn. OSK 1134/04 lex 165717). Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że prawidłowo organy uznały, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...].05.1998r. udzielającą pozwolenia na nadbudowę piętra mieszkalnego przy ul. [...] w P. nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156§1 kpa, a w konsekwencji prawidłowo organ odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji. Kluczowym zagadnieniem w niniejszej sprawie była ocena czy przedmiotowa inwestycja w dacie wydawania decyzji udzielającej pozwolenia na nadbudowę była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ówcześnie obowiązującym stanie prawnym kwestia zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego rozpatrywana była nie na etapie wydawania decyzji o pozwolenia na budowę lecz na wcześniejszym etapie zamierzeń inwestycyjnych to jest ustalania warunków zabudowy - w oparciu o art. 39 i 40 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 89, poz. 415) . Jak wynika z treści art. 40 tej ustawy (oczywiście w brzmieniu obowiązującym w dacie udzielania pozwolenia na budowę) w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w tym przede wszystkim art. 39 - 43 prowadzi do wniosku, że to organ wydający w/w decyzję rozstrzyga o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za przyjęciem takiej tezy przemawia przede wszystkim treść art. 43 cyt. wyżej ustawy, zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z przepisami szczególnymi, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1. A zatem skoro organ nie może odmówić wydania decyzji o ustaleniu warunków jeżeli inwestycja nie jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego to – a contrario - ma obowiązek zbadać tę zgodność przed wydaniem decyzji. Takie stanowisko prezentowane jest również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym wskazuje się, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stwierdza jedynie zgodność zamierzeń inwestycyjnych z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego i otwiera inwestorowi drogę do ubiegania się o uzyskanie pozwolenia na budowę. (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 6.10.1999r. w sprawie IVSA 279/99 lex 47832). Z taka sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja poprzedzona była wydaniem w dniu [...].11.1996r. decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w celu realizacji nadbudowy piętra nad budynkiem mieszkalnym na działce nr [...] w P.. Wbrew twierdzeniom organu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wójt Gminy T. ustalił w niniejszej decyzji rodzaj zabudowy. Wskazał, że inwestycja polega na nadbudowie piętra, ustalił 2 kondygnacje budynku, oraz rodzaj dachu (płaski). Jednocześnie z uzasadnienia decyzji wynika, że "niniejsza decyzja nie narusza planu". Powyższe wskazuje, że Wójt gminy T. badał czy planowana inwestycja – nadbudowa piętra jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z dnia [...].12.1992r. i nie stwierdził takiej niezgodności skoro ustalił warunki zabudowy. Nie było zatem rzeczą organu architektoniczno – budowlanego wydającego decyzje udzielająca pozwolenia na nadbudowę ponowne badanie zgodności tej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Rację ma zatem organ odwoławczy w niniejszej sprawie, że dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja z dnia [...].11.1996r. dopóty nie ma podstaw kwestionowania decyzji o pozwoleniu na nadbudowę co do jej niezgodności z planem. Jedynie na marginesie wskazać należy, że nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzj jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Wszystkie zatem argumenty dotyczącej ilości kondygnacji w przedmiotowym budynku w tym co do nieprawidłowego – w ocenie skarżących – uznania tej części budynku za suterenę skarżący winni kierować do decyzji o warunkach zabudowy, nie zaś do decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Tym samym jako nieuprawnione w niniejszej sprawie należało uznać twierdzenia organu, iż w sposób prawidłowy organ uznał najniższą "kondygnację" za suterenę. Skoro organ kontrolujący decyzję o pozwoleniu na budowę w postępowaniu nadzorczym uznał, że kwestie zgodności z prawem ( w tym ilości kondygnacji w budynku) rozstrzygnięte zostały decyzją o warunkach zabudowy to – konsekwentnie – nie był organem właściwym do oceny czy omawiane kwestie zostały ocenione prawidłowo przez organ wydający decyzje dnia [...].11.1996r. A zatem – nie przesądzając prawidłowości ustaleń organu w tym zakresie należało uznać, że co najmniej przedwczesne są jego ustalenia o zgodności inwestycji z miejscowym, planem zagospodarowania przestrzennego poprzez odniesienie się do definicji kondygnacji i sutereny zawartych w przepisach wykonawczych do prawa budowlanego. Ta wada decyzji pozostaje jednak bez wpływu na treść rozstrzygnięcia a zatem nie mogła – w myśl art. 145§1 pkt. 1 lit. c stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tej sytuacji Sąd jako przedwczesne uznaje również odnoszenie się do zarzutu naruszenia §3 ust. 13 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie skoro kwestia "sutereny" winna być badana w innym postępowaniu. Nie można natomiast zgodzić się ze skarżącymi co do tego, że decyzja z dnia [...].05.1998r. dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa albowiem skarżący nie brali udziału w tym postępowaniu. Jak trafnie wskazał organ administracji powyższe stanowić może jedynie (i stanowiło) podstawę do wznowienia postępowania. Te dwa postępowania nadzwyczajne regulują odrębne przepisy, ustawodawca określił odrębne przesłanki do przeprowadzenia tych postępowań i nie mogą one być traktowane zamiennie. I wreszcie jako nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia §13 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W ocenie Sądu w sposób prawidłowy organ ustalił, że przedmiotowa inwestycja wprawdzie ograniczy naturalne oświetlenie w pomieszczeniach mieszkalnych w budynku skarżących jednakże ograniczenie to nie narusza zasad określonych w §13 w/w rozporządzenia. Z przeprowadzonej przez organ analizy nasłonecznienia wynika wszak, że skarżący będą mieli zapewniony dostęp do naturalnego oświetlenia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach od 8.00 do 16.00. Bez znaczenia przy tym pozostaje, że planowali rozbudować swój budynek o pomieszczenie od strony przedmiotowej inwestycji. Nie zasługuje również uwzględnienie zarzut, że organ nie wziął pod uwagę pogorszenia warunków zabudowy na ich działce. Skarżący nie wykazali w jaki sposób przedmiotowa inwestycja ma uniemożliwić zabudowę na ich działce. Godzi się przy tym zauważyć, że przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie regulują kwestie nasłonecznienia budynków a nie nieruchomości jako takich. A zatem ewentualne zacienienie działki nie może mieć wpływu na wydawanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy też zauważyć, że w każdym wypadku to inwestor realizujący później inwestycję musi dostosować się do sytuacji zaistniałej na gruncie. I wreszcie prawidłowo organy nadzoru ustaliły i oceniły, że przedmiotowa inwestycja nie narusza zasad określonych w §12. Jak bowiem wynika z projektu budowlanego budynek został zaprojektowany ścianą bez otworów w odległości większej niż 3 m od granicy z nieruchomością skarżących. Ściana budynku od strony granicy z działką skarżących – zgodnie z projektem - winna być wypełniona luksferami co – jak wynika z treści §234 ust. 2 jest dopuszczalne z punktu widzenia przepisów ochrony przeciwpożarowej. Ewentualne odstępstwa od zatwierdzonego projektu powstałe na etapie realizacji inwestycji nie mogą być brane pod uwagę w postępowaniu dotyczącym prawidłowości decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Kwestie te mogą być oceniane jedynie przez organy nadzoru budowlanego. Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.