I SA/Ol 78/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski (spr.) Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Protokolant Monika Gajowniczek po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnatrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę Dyrektor Izby Celnej decyzją z 06.12.2010r., "[...]", utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O. z 03.09.2010r., znak: "[...]" określającą R. S. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego "[...]" w kwocie 7379 zł, wydaną na podstawie przepisów: – art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 oraz art. 207 ustawy z 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.); – art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 1, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i 3 pkt 3, art. 81 ust. 1 i art. 82a ustawy z 23.01.2004r. o podatku akcyzowym (Dz.U. 2004 Nr 29, poz. 257 ze zm.); – art. 154 ust. 1 ustawy z 06.12.2008r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 3, poz. 11); – §2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 22.04.2004r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. 2004 nr 87 poz. 825 ze zm.). Orzekając o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Celnej ustalił, że R. S. 06.11.2008r. dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego "[...]", wyprodukowanego w 2007r., o pojemności silnika 2521 cm 3 i o mocy 154 kW. 10 listopada 2008r. złożył uproszczoną deklarację AKCU, w której wykazał podstawę opodatkowania 10890 zł, stawkę podatku akcyzowego - 13,6 % oraz kwotę podatku - 1481 zł. podatek w takiej kwocie zapłacił. Naczelnik Urzędu Celnego w O. porównał deklarowaną podstawę opodatkowania akcyzą ze średnią wartością rynkową w kraju takiego typu pojazdu uwidocznioną w elektronicznej wersji licencjonowanego katalogu "[...]". Z danych zawartych w tym katalogu wynikało, że w dniu powstania obowiązku podatkowego średnia wartość rynkowa - w kraju - takiego pojazdu wyrażała się kwotą 91.000 zł. Z uwagi na różnicę wartości pojazdu pomiędzy deklarowaną przez podatnika, a wynikającą z katalogu "[...]", organ wezwał podatnika do wyjaśnienia przyczyn różnicy. Podatnik udzielił odpowiedzi, że podana wartość pojazdu wynika z faktycznych kosztów związanych z zakupem. W takim stanie rzeczy organ ponownie wezwał podatnika do przedłożenia ewentualnych dokumentów dotyczących naprawy, zakupu, wymiany części. Podatnik wyjaśnił, że nabyty pojazd w dniu zakupu posiadał uszkodzenia przodu i tyłu. Samochód nabyty został po korzystnym kursie walut. Na okoliczność uszkodzeń pojazdu zawnioskował dowód z zeznań świadków obecnych przy wyładunku samochodu w K. Przedstawił jedną fotografię, na której uwidoczniony jest przód pojazdu. Wyjaśnił, że części do samochodu nabył na giełdzie, a napraw dokonał we własnym zakresie. Ponieważ samochód był przeznaczony do własnego użytku nie kompletował dokumentów dotyczących kosztów naprawy. W tej sytuacji organ dopuścił dowód z opinii biegłego dla określenia wartości rynkowej pojazdu. Biegły określił wartość brutto pojazdu na 75200 zł. Po zawiadomieniu o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału, podatnik wskazał ponownie, że pojazd miał uszkodzony przód i tył, a nadto przedstawił kserokopię zaświadczenia wystawionego przez Europejski Rejestr Pojazdów i wydruki fotografii pojazdu. Tak zebrany w sprawie materiał i jego ocena stanowiły podstawę decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji określającej wartość rynkową pojazdu stanowiącą podstawę opodatkowania i określającą wysokość zobowiązania podatkowego. Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu sprawy na skutek wniesionego przez podatnika odwołania, w którym decyzji organu pierwszej instancji zarzucono naruszenie przepisów : – art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym poprzez przyjęcie innej podstawy opodatkowania niż wynikająca z ceny zakupu; – art. 82a ustawy o podatku akcyzowym poprzez jego zastosowanie; – art. 122 w związku z art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego; – art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony; – art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie decyzji jedynie w oparciu o wycenę powołanego przez organ biegłego z pominięciem dowodów w postaci dokumentacji zakupu i zaświadczenia z Europejskiego Rejestru Pojazdów; – art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez brak należytego uzasadnienia; utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Dyrektor Izby Celnej utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, zważył co następuje : Materiał zebrany w sprawie oraz jego ocena pozwala stwierdzić, że zobowiązanie podatkowe określone zostało prawidłowo. Brak jest podstaw do przyjęcia, że w przypadku uznania podstawy opodatkowania, o jakiej traktuje przepis art. 82 ust. 3 ustawy z 23.01.2004r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), za nieprawidłową, organ podatkowy jest obowiązany przeprowadzić dochodzenie jaką kwotę rzeczywiście zapłacił nabywca pojazdu. O czynnościach jakie podejmuje organ w przypadku uznania zadeklarowanej podstawy opodatkowania za nieprawidłową, traktuje przepis art. 82a ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. Organ pierwszej instancji nie podważał danych zawartych w umowie kupna sprzedaży samochodu lecz dokonał ustalenia wysokości opodatkowania. Brak też jest podstaw do uznania za zasadne zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazanych przez stronę. Organ pierwszej instancji dla ustalenia podstawy opodatkowania dopuścił dowód z opinii biegłego z zaleceniem uwzględnienia uszkodzeń pojazdu uwidocznionych na fotografii pojazdu przedstawionej przez podatnika. Biegły posiadając fotografię pojazdu określił rozmiar uszkodzeń samochodu i zakres naprawy. Organ poddał ocenie cały zebrany w sprawie materiał łącznie z pismami zawierającymi wyjaśnienia strony, zdjęciami i zaświadczenia z Europejskiego Rejestru Pojazdów. Odstąpienie od prowadzenia dowodu z zeznań świadków obecnych przy wyładunku pojazdu w K., organ uzasadnił sporządzeniem opinii przez biegłego, w której uwzględniono twierdzenia strony o uszkodzeniu pojazdu. Odnośnie zaświadczenia z Europejskiego Rejestru Pojazdów i zdjęć samochodu organ wywiódł, że dowody te potwierdzają stan pojazdu opisany i oceniony przez biegłego. Zeznania strony i biegłego oraz pozostały materiał zebrany w sprawie pozwoliły na ustalenie, że pojazd zmontowany został w 2006r. i po raz pierwszy zarejestrowany w 2007r. Data montażu pojazdu w sprawie niniejszej nie ma większego znaczenia, gdyż pojazd wyprodukowany w 2006r. został przeznaczony do sprzedaży w 2007r. Z numeru VIN wynika, że pojazd ma przypisany kod odpowiadający samochodom produkowanym w 2007r. Przy wycenie pojazdu – co wynika z opinii biegłego – wzięto pod uwagę jego wiek. Przy wycenie pojazdu biegły przyjął, że pojazd był eksploatowany od 01.01.2007r. do dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego (06.11.2008r.), podczas gdy pierwsza rejestracja pojazdu nastąpiła 24.04.2007r. Z dokumentu rejestracyjnego pojazdu, dokumentu importowego SAD oraz z dowodu zakupu pojazdu wynika, że pojazd traktowany jest jako wyprodukowany w 2007r. Według organu odwoławczego zbędnym było prowadzenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność uszkodzeń tyłu pojazdu, gdyż z dokumentu SAD wynikało, że pojazd miał uszkodzony przód. Nadto oględziny dokonane przez biegłego nie doprowadziły do stwierdzenia widocznych odkształceń tylnej części pojazdu, a nadto grubość lakieru na tyle pojazdu nie wskazywała by ta część samochodu była pokrywana w okresie późniejszym niż w produkcji. R.S. na decyzję organu odwoławczego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa: – art. 82 ust. 3 ustawy z 23.01.2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U z 2004, Nr 29, poz. 257 ze zm.) poprzez przyjęcie innej podstawy opodatkowania niż wynikającej z ceny zakupu; – art. 82a powołanej ustawy przez zastosowanie tego przepisu; – art. 122 w związku z art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania oraz w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego; – art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków; – art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie decyzji jedynie w oparciu o wycenę biegłego, z pominięciem innych dowodów w postaci dokumentacji zakupu, zdjęć pojazdu z chwili zakupu, zaświadczenia z Europejskiego Rejestru Pojazdów; – art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji. W konsekwencji podniesionych zarzutów domagał się uchylenia decyzji obydwóch instancji. W uzasadnieniu skargi wywiódł, że : Organy podatkowe mylnie zrozumiały sens zmiany ustawy o podatku akcyzowym i działają tym samym z naruszeniem prawa. Błędne jest przekonanie organów, że podstawą opodatkowania powinna być wartość rynkowa pojazdu. Wprawdzie w lipcu 2008r. dodano do ustawy o podatku akcyzowym przepis art. 82a ale nie uchylono art. 82. Zgodnie z tym ostatnim przepisem w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego podstawą opodatkowania jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić. Nie uległ też zmianie przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku akcyzowym, z którego wynika, że podstawą opodatkowania w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego, jest kwota jaką nabywca jest obowiązany zapłacić za wyroby akcyzowe. Podstawę opodatkowania stanowi więc kwota jaką nabywca jest obowiązany zapłacić w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego, czyli rzeczywista cena uiszczona w związku z nabyciem samochodu. Cena ta nie musi pokrywać się z ceną z faktury lub rachunku. Zdaniem skarżącego skoro art. 82 ustawy o podatku akcyzowym stanowi, iż podstawę opodatkowania stanowi kwota jaką nabywca jest obowiązany zapłacić to rozumienie określenia "podstawa opodatkowania" winno być takie samo w przepisie art. 82a ustawy. W przypadku zaistnienia sytuacji o jakiej traktuje przepis art. 82a ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym – zdaniem skarżącego – organ podatkowy może ustalić podstawę opodatkowania ale tylko do rzeczywistej ceny jaką nabywca jest obowiązany zapłacić. Skarżący stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia jako podstawy opodatkowania średniej wartości rynkowej pojazdu w kraju. Dla ustalenia rzeczywistej ceny jaką nabywca jest zobowiązany zapłacić organ powinien skorzystać z drogi przewidzianej w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 2073/2004 z 16.11.2004r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatków akcyzowych (Dz.U. U.E. L. 04.359.1) lub konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych z 25.01.1988r. (Dz.U. Nr 141, poz. 913). Skarżący odwołał się do uzasadnienia projektu zmiany ustawy o podatku akcyzowym, z którego to wynikało, że proponowana zmiana miała przyczynić się do likwidacji patologii w postaci zaniżanych deklarowanych kwot wartości samochodów używanych sprowadzanych lub sprzedawanych w kraju. Organ uchybił przepisom art. 210 § 4, art. 122 i art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa. Warunkiem zastosowania art. 82a ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym jest spełnienie dwóch przesłanek: 1. wystąpienie znacznej różnicy pomiędzy zadeklarowaną wartością oraz średnią wartością rynkową; 2. brak uzasadnionych przyczyn wystąpienia różnicy. W sprawie organ nie wyjaśnił pojęcia "znaczna różnica". Wyjaśnienie tego pojęcia przez organ umożliwi dopiero prawidłową kontrolę instancyjną. Organ nie wykazał także dlaczego nie uznał argumentów strony wyjaśniających przyczyny różnicy pomiędzy deklarowaną podstawą opodatkowania a wartością rynkową pojazdu. Nie wykazał także dlaczego nie uznał argumentu o niższych cenach samochodów w USA od cen w Polsce. Nieuwzględnienie dodatkowych zdjęć, z których wynikało, że pojazd miał uszkodzony także tył, zaświadczenia z Europejskiego Rejestru Pojazdów, odmowa biegłego dokonania oględzin uszkodzonych części, dokonanie wyceny pojazdu przy błędnym ustaleniu rocznika, stanowią o naruszeniu powołanych wyżej przepisów postępowania. Zdaniem skarżącego opinia biegłego nie jest rzetelna. Wynika to chociażby z tego, że koszty naprawy samochodu w/g biegłego stanowiłyby 23 % wartości samochodu. Tymczasem z zaświadczenia z Europejskiego Rejestru Pojazdów wynika, że samochód był zakwalifikowany jako "szkoda całkowita". O nierzetelności opinii biegłego powołanego przez organ, świadczy też opinia z 28.12.2010r. opracowana przez rzeczoznawcę na zlecenie skarżącego. Odmowa przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków na okoliczność uszkodzeń pojazdu, w tym także jego tyłu nie została przez organ uzasadniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Takie uregulowanie kognicji sądów administracyjnych oznacza, iż sądy te uprawnione są do kontroli zgodności przeprowadzonego przez organy postępowania z przepisami prawa regulującymi zasady postępowania oraz poprawności zastosowania przepisów prawa materialnego w rozpatrywanej sprawie. Zasady postępowania przed sądami administracyjnymi uregulowane zostały ustawą z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) sąd orzeka na podstawie akt sprawy i rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem, że nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Jednym z podstawowych warunków prawidłowego rozpatrzenia sprawy jest zebranie materiału dowodowego i jego wszechstronna ocena. Tylko zebranie pełnego materiału i jego ocena pozwalają na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Zastosowanie właściwej normy prawa materialnego do właściwie ustalonego stanu faktycznego stanowi gwarancję zgodnego z prawem rozpatrzenia sprawy. Podstawową zasadą w postępowaniu podatkowym jest zasada prawdy obiektywnej, którą statuuje przepis art. 122 ustawy z 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; zwana dalej O.p.). Zgodnie z treścią tego przepisu organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Tak zredagowany przepis oznacza, że ciężar udowodnienia istotnych dla rozpatrzenia sprawy okoliczności spoczywa na organie podatkowym. Nie oznacza to wszakże, że w określonych okolicznościach ciężar udowodnienia pewnych zaszłości nie może spoczywać na podatniku. Proces dowodzenia polega na wykazaniu istnienia danego faktu, zaistnienia zdarzenia a nie na negowaniu ich istnienia (zobacz: Ordynacja podatkowa, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, W-wa 2007r., t. 6 do art. 122, str. 122-123). W sprawie niniejszej pomiędzy organem, a podatnikiem sporna okazała się podstawa opodatkowania. Zatem, to na podatniku spoczywał ciężar udowodnienia, że wskazał właściwą podstawę opodatkowania. Przy tak uregulowanych zasadach dowodzenia na podatniku spoczywał ciężar udowodnienia, że podana przez niego cena nabycia pojazdu jest średnią wartością rynkową pojazdu na terytorium kraju, zaś na organie podatkowym spoczywał ciężar ustalenia średniej wartości rynkowej pojazdu na terytorium kraju. Z akt sprawy wynika, że po złożeniu przez R.S. 10 listopada 2008r. deklaracji uproszczonej nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu, organ 14 listopada 2008r. wezwał podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym nabytego samochodu osobowego. W odpowiedzi na wezwanie podatnik 18.11.2008r. sporządził oświadczenie, z którego wynikało, że podana wartość bierze się z faktycznych kosztów związanych z nabyciem pojazdu (k. 66-79 akt adm.). 14 czerwca 2010r. Naczelnik Urzędu Celnego w O. wszczął postępowanie podatkowe (k.62 akt adm.). R.S. po wszczęciu postępowania pismem z 18.06.2010r. złożył wyjaśnienie, w którym podał, że samochód był uszkodzony z przodu i z tyłu. Sfotografowany został tylko przód auta. Do oświadczenia dołączył fotografię pojazdu. W oświadczeniu tym zawarł także wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność rozmiaru uszkodzeń pojazdu. Podtrzymał swoje stanowisko odnośnie zapłaconej za samochód ceny (ośw. k. 57 i 58 akt adm.). Następnie pismem z 23.06.2010r. poinformował organ, że części niezbędne do naprawy pojazdu nabył na giełdzie. Naprawy dokonał we własnym zakresie. Dokumentów potwierdzających koszt naprawy samochodu nie zbierał, gdyż pojazd przeznaczony był do własnego użytku (pismo k. 53 akt adm.). Organ w celu ustalenia średniej rynkowej wartości pojazdu dopuścił dowód z opinii biegłego (postanowienie k. 43 akt adm.). Opinia taka została opracowana. Po powiadomieniu podatnika o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem, podatnik złożył pismo, w którym podtrzymał swoje stanowisko odnośnie rozmiaru uszkodzeń pojazdu, a nadto dołączył fotografie pojazdu i zaświadczenie z Europejskiego Rejestru Pojazdów z 24.08.2010r. (k. 32-39 akt adm.). Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji organ ten miał na uwadze wszystkie zebrane w sprawie dowody i do nich odniósł się. Zdaniem Sądu nie można stwierdzić, by na tym etapie postępowania organ podatkowy uchybił zasadom określonym w przepisie art. 122 i art. 187 § 1 ustawy O.p. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę dysponował materiałem zebranym w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Ocena zebranego materiału skutkowała stwierdzeniem przez organ odwoławczy, iż decyzja organu pierwszej instancji znajduje oparcie w tym materiale oraz wydana została na podstawie przepisów prawa materialnego mających zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego. Sąd - w świetle wyżej poczynionych uwag – nie dopatrzył się uchybienia przez organy przepisom art. 122 i art. 187 § 1 ustawy O.p. Organy obydwóch instancji niezależnie od działania z urzędu w gromadzeniu dowodów, miały także na uwadze dowody przedstawione przez podatnika. Odmowa dopuszczenia dowodu z zeznań świadków obecnych przy odbiorze samochodu w K. została przez organy uzasadniona. Z opinii biegłego opracowanej na piśmie jak i z treści jego zeznań wynika, że dokonał pomiaru grubości lakieru przy pomocy specjalnego przyrządu i różnicę stwierdził tylko z przodu pojazdu. Organy obydwóch instancji uznały, że opinia biegłego jest wyczerpująca i wystarczająca do określenia rozmiaru uszkodzeń mających wpływ na średnią wartość rynkową pojazdu w kraju. Dyrektor Izby Celnej odniósł się także do wpływu rozbieżności w datach; wyprodukowania pojazdu a datą przyjętą jako rok, w którym pojazd był przeznaczony do sprzedaży. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że w dokumentach dotyczących pojazdu jako rok jego produkcji figuruje rok 2007, a nie 2006. Stąd wywody skarżącego, iż niewłaściwie określono rok produkcji pojazdu, a to miało wpływ na określenie jego wartości rynkowej, uznać należało za nieistotne dla wyniku sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy zebrany materiał w sprawie ocenił identycznie jak uczynił to organ pierwszej instancji. Przedmiotem oceny były zarówno fotografia pojazdu jak i zaświadczenie z Europejskiego Rejestru Pojazdów. Organy podatkowe rozpatrując sprawę i dokonując ustalenia średniej wartości rynkowej pojazdu w kraju, oparły się przede wszystkim na opinii rzeczoznawcy. Biegły w opracowanej opinii uwzględnił wiek pojazdu, datę jego pierwszej rejestracji oraz uszkodzenia samochodu uwidocznione na fotografii przedstawionej przez podatnika po wszczęciu postępowania podatkowego. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że do momentu oględzin pojazdu przez biegłego, brak jest wzmianki o uszkodzeniu chłodnicy (chłodnic), które to według późniejszych twierdzeń podatnika zostały wymienione, gdyż były uszkodzone. Biegły w opinii wyjaśnił i potwierdził to będąc przesłuchiwany, że sprawdzał grubość lakieru na pojeździe przy pomocy przyrządu do tego służącego. Powłoka lakiernicza na tyle pojazdu nie wykazała różnicy z powłoką położoną fabrycznie. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na takie okoliczności jak : fotografia wykonana w K. uwidoczniła tylko uszkodzenia przodu pojazdu. Skoro fotografia miała dokumentować uszkodzenia samochodu, to tył pojazdu, gdy byłby uszkodzony zostałby także sfotografowany. Zaświadczenie z Europejskiego Rejestru Pojazdów zawiera jedno zastrzeżenie, a mianowicie, że numery identyfikacyjne pojazdu nie musza być oryginalne (zaśw. k.33 akt adm.). Badając akta sprawy i konfrontując zebrany materiał z ustaleniami dokonanymi przez organy podatkowe, Sąd stwierdził, że zebrano pełny materiał niezbędny do rozpatrzenia sprawy. Materiał ten został oceniony w całości. Ustalenia dokonane przez organy podatkowe znajdują oparcie w zebranym w sprawie materiale. Z uzasadnień decyzji obydwóch instancji wynika w oparciu o które dowody dokonano ustaleń faktycznych. Wynika też dlaczego pozostałe dowody nie miały wpływu na wynik sprawy. Reasumując, Sąd stwierdził, iż organy nie uchybiły przepisom art. 122, art. 187§1, art. 191 i art. 210§4 ustawy O.p. Dysponując opinią biegłego stwierdzającą rozmiar uszkodzeń pojazdu zasadnym było odstąpienie od prowadzenia dowodu z zeznań świadków na okoliczność uszkodzeń samochodu. Wbrew stanowisku skarżącego organy nie naruszyły przepisu art. 82ust. 3, ani art. 82a ustawy z 23.01.2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.). Zgodnie z powołanym przez skarżącego przepisem art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym "w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego podstawą opodatkowania jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić". Ustawodawca takie uregulowanie uznał jednak za niewystarczające i ustawą z 09.05.2008 r., która weszła w życie od 19.07.2008 r. dodał przepis art. 82a. § 1 powołanego przepisu art. 82a ustawy o podatku akcyzowym między innymi stanowi, iż w przypadku gdy wartość podstawy opodatkowania przy nabyciu wewnątrzwspólnotowym bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie niższej podstawy. W niniejszej sprawie organ wezwał skarżącego do zmiany podstawy opodatkowania bądź wskazania przyczyn uzasadniających deklarowaną podstawę opodatkowania. Zgodnie z art. 82 a §4 ustawy z 23.01.2004r. o podatku akcyzowym średnia wartością rynkową samochodu osobowego jest wartość ustalona na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, modelu, rocznika oraz – jeżeli jest to możliwe do ustalenia – z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty ... samochód osobowy. Przepis art. 82 a jest przepisem regulującym inną sytuację niż reguluje przepis art. 82 ust. 3 i został dodany niezależnie od istniejącego już przepisu art. 82 ustawy o podatku akcyzowym. Przepis ten podstawę opodatkowania wiąże ze średnia cena rynkowa na rynku krajowym, a nie z ceną jaka nabywca jest zobowiązany zapłacić. Cena jaką nabywca zapłaci (jest obowiązany zapłacić) nie musi być tożsama ze średnia ceną rynkowa w kraju. Ponieważ samochód został nabyty wewnątrzwspólnotowo, organy podatkowe dla ustalenia podstawy opodatkowania prawidłowo zastosowały przepis art. 82 a ust. 4 ustawy z 23.01.2004r. o podatku akcyzowym. Reasumując, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów obowiązującego prawa i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.