I SA/Wa 808/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant referent Agnieszka Bieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] - po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] czerwca 1975 r., nr [...], orzekającej o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w G. przy ul. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Okręgowa Dyrekcja Inwestycji Miejskich w G. zwróciła się do Prezydenta Miasta G. z wnioskiem z dnia 29 grudnia 1974 roku, dotyczącym wywłaszczenia nieruchomości pod budowę ulicy [...]. Zgodnie z punktem 4 wniosku wywłaszczeniu miała podlegać między innymi część nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...], o łącznej powierzchni [...] m². Odszkodowanie za wyżej wymienioną nieruchomość w wysokości [...] zł ustalono na podstawie opinii szacunkowej sporządzonej przez biegłego Urzędu Wojewódzkiego w G.. W związku z tym, iż właściciele nieruchomości J. i A. P. nie żyli, a nie zostali jeszcze ustaleni spadkobiercy po zmarłych, nie przeprowadzono rokowań w sprawie nabycia przedmiotowej nieruchomości w drodze umowy kupna - sprzedaży. Okoliczność ta w pełni uzasadniała złożenie wniosku o wywłaszczenie nieruchomości. Zawiadomieniem z dnia 25 stycznia 1975 r. Prezydent Miasta G. wszczął postępowanie wywłaszczeniowe oraz wyznaczył termin rozprawy administracyjnej na dzień 18 lutego 1975 roku. Na rozprawie byli obecni S. P, i J. P. (spadkobiercy J. i A. P.). J. P. oświadczył, że wyrażają zgodę na wywłaszczenie parceli nr [...] i nr [...] o pow. [...] m² zgodnie z warunkami podanymi przez wnioskodawcę. W związku z tym Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] czerwca 1975 r., nr [...], orzekł o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], oznaczonej jako parcele nr [...] i nr [...], o łącznej pow. [...] m², zapisanej w księdze wieczystej Państwowego Biura Notarialnego w G. [...] - [...], stanowiącej własność spadkobierców A. P. i J. P. Kwotę odszkodowania ustalono na [...] zł ([...] zł za grunt i [...] zł za ogrodzenie). Pismem z dnia 15 grudnia 2005 r. S. P. (spadkobierca po byłych współwłaścicielach przedmiotowej nieruchomości), wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] czerwca 1971 r. podnosząc, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż organ wywłaszczeniowy dopuścił się rażącego naruszenia art. 21 ustawy z dnia 12 marca. 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94 ze zm.) - albowiem na rozprawie administracyjnej nie brali udziału biegli powołani przez organ wywłaszczeniowy. Po rozpoznaniu tego wniosku, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] czerwca 1971 r., orzekającej o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w G. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że z akt sprawy nie wynika, aby badane orzeczenie było dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, gdyż zachowane zostały materialno-prawne przesłanki dopuszczalności wywłaszczenia, a odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość zostało prawidłowo ustalone na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94 ze zm.). Organ stwierdził, że na podstawie art. 3 ust. 1 ww. ustawy z dnia 12 marca 1958 r., wywłaszczenie było dopuszczalne, jeżeli wywłaszczana nieruchomość była ubiegającemu się o wywłaszczenie niezbędna na cele użyteczności publicznej, na cele obrony Państwa albo dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych. W przedmiotowej sprawie celem wywłaszczenia była budowa ulicy [...] – który to cel mieści się w katalogu powyższych przesłanek. Zgodnie z art. 6 tej ustawy ubiegający się o wywłaszczenie obowiązany był przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego wystąpić do właściciela o dobrowolne odstąpienie nieruchomości. Jak wynika z akt archiwalnych wnioskodawca wywłaszczenia wystąpił z taką ofertą do współwłaścicieli nieruchomości, jednakże na ofertę nie otrzymano odpowiedzi. Przeprowadzenie rokowań odnośnie umownego nabycia przedmiotowego gruntu napotkało na trudne do pokonania przeszkody, gdyż właściciele nieruchomości A. P. i J. P. zmarli jeszcze przed otrzymaniem oferty, a wnioskodawcy - Okręgowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich w G. - nieznany był krąg ich spadkobierców (wniosek z dnia [...].12.1974 r.). Tym samym spełnione zostały przesłanki określone w art. 6 ust. 4 ww. ustawy. Wojewoda dodał, że na podstawie art. 17 ust. 1 tejże ustawy, na właściwym organie spoczywał obowiązek zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania. Zawiadomieniem z dnia 25 stycznia 1975 r. Prezydent Miasta G. poinformował strony o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego oraz wyznaczył termin rozprawy wywłaszczeniowo - odszkodowawczej na dzień 18 lutego 1975 r. Organ stwierdził również, że zgodnie z art. 22 ww. ustawy odszkodowanie ustala się na podstawie wyników rozprawy po wysłuchaniu na niej opinii biegłych powołanych przez właściwy organ. W związku z tym uznał, iż z przepisu tego wynika przede wszystkim obowiązek przeprowadzenia rozprawy. Ustalenie zaś odszkodowania i dokonanie wywłaszczenia bez przeprowadzenia rozprawy mogłoby ewentualnie podlegać ocenie pod kątem wystąpienia podstaw do stwierdzenia nieważności przewidzianej przepisem art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W przedmiotowej sprawie taki przypadek nie miał miejsca, gdyż organ wyznaczył rozprawę i przeprowadził ją w dniu 18 lutego 1975 r. Dlatego też wojewoda wskazał, że skoro rozprawa odbyła się, to brak biegłych na niej stanowił wprawdzie naruszenie art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. - jednakże nie może być on oceniany w kategoriach przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowo - odszkodowawczej. Następnie Wojewoda odniósł się do twierdzeń wnioskodawcy, iż Prezydent Miasta G. przy ustaleniu odszkodowania wykorzystał opinie sporządzane przez rzeczoznawców majątkowych, którzy nie zostali powołani przez organ wywłaszczeniowy i stwierdził, że w niniejszej sprawie biegli, którzy sporządzili opinie – E. O. i L. K. - byli biegłymi Urzędu wojewódzkiego w G., a więc zupełnie niezależnymi od wnioskodawcy wywłaszczenia i organu wywłaszczającego. Nie byli oni obecni na rozprawie wywłaszczeniowo -odszkodowawczej, ale wysłuchanie ich podczas rozprawy nie było konieczne, gdyż złożyli już wcześniej opinie szacunkowe na piśmie. Jednocześnie - zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami - szacowanie nieruchomości miało charakter uproszczony i wynikało z przemnożenia powierzchni wywłaszczanej nieruchomości oraz stawki "sztywnej", niezmiennej, której wysokość wynikała z Uchwały Urzędu Miejskiego w G. - w niniejszej sprawie [...] zł za m². Organ podniósł również, iż obecni na rozprawie spadkobiercy współwłaścicieli nieruchomości nie zgłaszali żadnych wniosków odnośnie wysokości odszkodowania. Wręcz przeciwnie, J. P. - syn byłych współwłaścicieli - oświadczył, że wyrażają zgodę na wywłaszczenie parceli nr [...] i nr [...], o łącznej pow. [...] m², na warunkach zaproponowanych przez wnioskodawcę. Poza tym - mimo pouczenia zawartego w decyzji z dnia [...] czerwca 1975 r. - spadkobiercy byłych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, nie wnieśli od niej odwołania, a L. P. w piśmie z dnia 12 lipca 1975 r. skierowanym do Urzędu Miejskiego w G. zwrócił się o wypłatę przyznanego odszkodowania. Podsumowując Wojewoda [...] uznał, że przedmiotowa decyzja nie narusza prawa w stopniu rażącym. Pismem z dnia 24 maja 2006 r. (uzupełnionym pismem z dnia 11 października 2009 r.) J. W. (spadkobierczyni po S. P.) wniosła odwołanie od powyższej decyzji wskazując, m. in. na brak biegłych na rozprawie wywłaszczeniowo-odszkodowawczej, jak również sporządzenie opinii biegłych rzeczoznawców na zlecenie wnioskodawcy wywłaszczenia, przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego - co stanowiło rażące naruszenie prawa. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu orzeczenia Minister stwierdził, że w postępowaniu administracyjnym o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej organ, który prowadzi to postępowanie, ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa - co oznacza, że nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, w granicach określonych orzeczoną decyzją. Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 3 i 6 ustawy z dnia 12 marca. 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, gdyż przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona pod budowę ulicy [...], zaś przeprowadzenie rokowań nie było możliwe, bowiem nie byli znani spadkobiercy zmarłych właścicieli. Nie został również naruszony w sposób rażący art. 22 ww. ustawy. W aktach sprawy znajduje się protokół z rozprawy wywłaszczeniowo - odszkodowawczej przeprowadzonej w dniu 18 lutego 1975 r. Z treści protokołu wynika, że biegli rzeczoznawcy nie brali osobiście udziału w rozprawie, lecz brali udział w postępowaniu poprzez sporządzenie pisemnych opinii szacunkowych. Nie można więc uznać, iż doszło do rażącego naruszenia prawa wywołującego skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasad praworządności. Rzeczoznawcy sporządzili swoje opinie na zlecenie Okręgowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich w G,, a nie na zlecenie organu wywłaszczeniowego, jednak naruszenie to nie miało charakteru rażącego, bowiem powołani rzeczoznawcy byli biegłymi Urzędu Wojewódzkiego w G. Ponadto, spadkobiercy byłych właścicieli nieruchomości, byli obecni na rozprawie i nie zgłaszali żadnych wniosków ani zastrzeżeń, co do wysokości odszkodowania, a wręcz przeciwnie J. P. oświadczył, że wyrażają zgodę na wywłaszczenie na warunkach zaproponowanych przez wnioskodawcę. Potwierdzeniem akceptacji decyzji był również fakt nie wniesienia od niej odwołania oraz pismo L. P. z dnia 12 lipca 1975 r. o wypłatę przyznanego odszkodowania. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. W. – żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...]. Skarżąca wskazała, że Prezydent Miasta G. dopuścił się rażącego naruszenia art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94 ze zm.), gdyż odstąpił on od powołania biegłych z zakresu szacowania nieruchomości - do czego zobowiązany był przepisem art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Natomiast opinie szacunkowe, na podstawie których ustalono odszkodowanie, sporządzone zostały nie dla organu wywłaszczającego, lecz na zlecenie Okręgowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich G.. Skarżąca dodała, że ww. opinie szacunkowe - z uwagi na to, że sporządzone zostały przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego, a także ze względu na zleceniodawcę tych opinii, którym nie był organ wywłaszczający - nie mogły stanowić dowodu w sprawie, w oparciu o który organ wywłaszczający powinien ustalić odszkodowanie. Zdaniem skarżącej przeprowadzona rozprawa nie miała charakteru wywłaszczeniowo - odszkodowawczego, gdyż sprawa wysokości odszkodowania w ogóle nie była jej przedmiotem, a opinie szacunkowe na podstawie których ustalono odszkodowanie na rozprawie tej nie były prezentowane. Ponadto biegli rzeczoznawcy nie wzięli udziału w rozprawie przeprowadzonej w dniu 18 lutego 1975 r. - co wyczerpywało znamiona rażącego naruszenia przepisu art. 22 ww. ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Skarżąca zarzuciła też naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa. Stwierdziła, że niektóre ze wskazanych przez nią nieprawidłowości postępowania wywłaszczeniowego, były już przedmiotem rozlicznych rozstrzygnięć sądów - na dowód czego powołała szereg wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i stwierdził, iż zarzuty skargi nie zawierają nowych okoliczności, które nie byłyby uwzględnione w postępowaniu nadzorczym, ponieważ stanowią jedynie powtórzenie zarzutów do których Minister Infrastruktury ustosunkował się w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo - administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] czerwca 1975 r. orzekającej o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w G. przy ul. [...]. Poza sporem pozostaje okoliczność, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Postępowanie nadzorcze prowadzone jest na podstawie art.156-158 kpa i podlega takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art.156 § 1 kpa. Przy ustalaniu wystąpienia przesłanek z art.156 § 1 pkt 2 kpa organ winien badać nie tylko samą treść decyzji oraz zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydawaniu, lecz także ustalić, czy weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza rażąco przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę jego wydania. Wymaga to często zabiegów procesowych (tj. sprawdzenia prawidłowości zgromadzenia materiału dowodowego) prowadzących do ustalenia, czy przy wydawaniu decyzji podlegającej weryfikacji spełnione zostały ustawowe wymagania, warunkujące wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z prawem. Wśród przyczyn skutkujących stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, ustawodawca wymienił także "rażące naruszenie prawa"- art.156 § 1 pkt 2 kpa. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest przy tym pogląd, iż rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie. Oznacza to, iż decyzje administracyjne, które są ostateczne i znajdują się w obiegu prawnym podlegają domniemaniu legalności chyba, że w sposób oczywisty i niewątpliwy domniemanie to zostanie obalone. Istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, aby przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia tej nieważności istniała już w dacie wydania tej decyzji. Inaczej mówiąc, decyzja, której stwierdzono nieważność, wydana została niezgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, przy czym niezgodność ta spełnia, co najmniej jedną z przesłanek, ustawowo określonych, jako przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji. W przedmiotowej sprawie podstawą materialno-prawną decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] czerwca 1975 r. była ustawy z dnia 12 marca. 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94 ze zm.), zwana dalej "ustawą". Skarżąca wskazała na naruszenia prawa materialnego - art. 22 ww. ustawy polegający na przyjęciu, że biegli powinni osobiście uczestniczyć w rozprawie wywłaszczeniowej, a ich ewentualna nieobecność skutkuje nieważnością decyzji wywłaszczeniowej. Stosownie do przepisu art. 22 (poprzednio art. 21) ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji wywłaszczeniowej, odszkodowanie ustala się na podstawie wyników rozprawy po wysłuchaniu na niej opinii biegłych powołanych przez wojewodę (zgodnie z § 2 pkt 15 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 1975 r. w sprawie określenia zadań i uprawnień należących do powiatowych rad narodowych i naczelników powiatów, które przejmują wojewódzkie rady narodowe i wojewodowie (Dz.U.75.17.94). Opinia biegłych powinna zawierać szczegółowe uzasadnienie. Sąd nie uznał za rażące naruszenie prawa nieobecność biegłych na rozprawie, podzielając tym samym pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1459/07, w którym Sąd stwierdził, że stosownie do art. 22 odszkodowanie ustala się na podstawie wyników rozprawy po wysłuchaniu na niej opinii biegłych. Zatem z przepisu ww. art. wynika przede wszystkim obowiązek przeprowadzenia rozprawy, natomiast jej przebieg i ewentualne uchybienia - zarówno w zakresie zleceniodawcy sporządzonej przez biegłych opinii, jak i nieobecności biegłych na rozprawie, w sytuacji gdy brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego na kwestionowanie przez spadkobierców (współwłaścicieli) kwoty odszkodowania, wynikające z opinii - nie mogą być ocenione w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że organy administracji prawidłowo stwierdziły, iż nieobecność biegłych na rozprawie nie stanowiła rażącego naruszenia prawa, gdyż organ wyznaczył rozprawę i przeprowadził ją w dniu 18 lutego1975 r. Nieobecność biegłych rzeczoznawców na rozprawie administracyjnej w sytuacji, gdy brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego na kwestionowanie przez spadkobierców kwoty odszkodowania wynikającej z opinii, nie może być oceniona w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Skoro rozprawa odbyła się, to brak biegłych na rozprawie stanowił wprawdzie naruszenie art. 22 ustawy - jednakże nie może być oceniany w kategoriach przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu. Również podniesiona w skardze okoliczność sporządzenia opinii szacunkowych nie na zlecenie organu wywłaszczeniowego, nie może być uznana za rażące naruszenie prawa. Skarżąca nie wskazała, w jaki sposób okoliczność ta miałaby wpłynąć na wysokość odszkodowania. Poza tym należy zwrócić uwagę, że rzeczoznawcy byli niezależni, gdyż wszyscy powołani w sprawie rzeczoznawcy byli biegłymi Urzędu Wojewódzkiego w G.. Należy mieć na uwadze także fakt, że opinia biegłych nie polegała na ustaleniu rynkowej wartości nieruchomości, lecz na prostym działaniu matematycznym - przemnożeniu powierzchni nieruchomości przez ściśle określoną, stałą i niezmienną cenę za 1 m². W niniejszej sprawie została najpierw sporządzona jedna opinia dotycząca obu parcel. Następnie zaś sporządzono dla każdej parceli oddzielną opinię – na bazie poprzedniej – dlatego też zawiera ona skreślenia, które w żaden sposób nie wpływają na ocenę jej prawidłowości. Należy podkreślić, że instytucja stwierdzenia nieważności nie ma na celu usuwania wad postępowania administracyjnego, lecz służy wyłącznie usuwaniu z obrotu prawnego wadliwego rozstrzygnięcia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 lutego 2002 r., sygn. I SA 1834/00 : " Aby ocenić, czy decyzję odszkodowawczą wydano z rażącym naruszeniem prawa - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa - nie można pominąć zagadnienia, czy - niezależnie od oczywistych uchybień organu odszkodowawczego - orzeczona wysokość odszkodowania odpowiadała prawu." Minister Infrastruktury wykazał, że odszkodowanie zostało ustalone w sposób prawidłowy na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych. W postępowaniu wywłaszczeniowym spełniono wymóg sporządzenia opinii szacunkowych (przez niezależnych biegłych) oraz przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Reasumując Sąd uznał, że Minister Infrastruktury wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzył stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował przy jej rozstrzyganiu. Uzasadnił przy tym przekonująco swoje stanowisko - zyskując całkowitą aprobatę Sądu - zaś wydane decyzje zawierają niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 kpa. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.