I OSK 2244/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec (spr.) del. WSA Leszek Kamiński Protokolant specjalista Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 5 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 306/11 w sprawie ze skargi J.K. i J.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 306/11 oddalił skargę J.K. i J.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 95 ust. 3 pkt 3 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z póź. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J.K. i J.K. od decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], nakazującej wyżej wymienionym opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr 10 przy ul. [...] w Warszawie, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji podał, że lokal mieszkalny nr 10 przy ul. [...] w Warszawie został przydzielony ówczesnemu funkcjonariuszowi Urzędu ds. Bezpieczeństwa Publicznego – T.K. na podstawie przydziału mieszkania pracowniczego z dnia 1 czerwca 1951 r. Do zamieszkiwania w tym lokalu zostali uprawnieni I.K. – żona, dzieci: J., K., W. oraz B. G. – teściowa. T. K. zmarł w dniu 12 listopada 1983 r. W chwili obecnej w przedmiotowym lokalu zamieszkują J.K. i jego syn J. K., którzy nie posiadają tytułu prawnego do jego zajmowania. Powołując się na treść art. 95 ust. 2 pkt 1 – 8, art. 95 ust. 3 pkt 1 – 3 ustawy o Policji oraz § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów wskazał, że brak tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji stanowi samodzielną przesłankę żądania jego opróżnienia w drodze postępowania administracyjnego. Pojęcie dyspozycji, należy rozumieć jako prawo wskazania przez organ Policji najemcy lokalu, a także prawo rezygnacji ze wskazania najemcy. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie niespornym jest fakt nieposiadania przez J.K. i J.K. tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr 10 przy ul. [...] w Warszawie. W świetle przepisów ustawy o Policji oraz wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych wyżej wymienieni nie są osobami uprawnionymi do zajmowania tego lokalu mieszkalnego. Tytuł prawny do zasiedlenia takiego lokalu stanowi albo decyzja administracyjna o jego przydziale lub legitymowanie się uprawnieniami do jego zajmowania wynikającymi z ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) tj. posiadaniem uprawnień do emerytury policyjnej lub renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo był emerytem, rencistą policyjnym. Podkreślił, że fakt zamieszkiwania i zameldowania w lokalu mieszkalnym jest wyrazem dopełnienia obowiązku meldunkowego i nie stanowi tytułu prawnego do jego zajmowania (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01). Tytułu takiego nie stanowi również ponoszenie opłat za eksploatację lokalu. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skarg J.K. i J.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, J.K. podał, że liczy 65 lat i pobiera niską emeryturę, która uniemożliwia mu zakup mieszkania, natomiast J.K. podał, że w 1988 r. w okresie od 1 czerwca do 31 sierpnia był pracownikiem Ośrodka Wczasowego MSW w Pomiechówku. Na rozprawie skarżący wskazali, iż w 1983 r. nie zgodzili się na proponowany im lokal zastępczy, gdyż był on za mały dla potrzeb całej rodziny. Ponadto stwierdzili, że skoro z ojcem T.K. zamieszkiwali aż do jego śmierci, to jako jego spadkobiercy nadal mają prawo do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. W ocenie skarżących w przypadku, gdyby ten lokal został przekazany przez Policję Dzielnicy Wola, to korzystaliby z ochrony przewidzianej w ustawie o najmie lokali. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że skoro sprawy, zainicjowane skargami J.K. i J.K., mogą być objęte jedną skargą, w oparciu o art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.) postanowił połączyć je w celu wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Wa 306/11. Sąd pierwszej instancji wskazał, że Komenda Stołeczna Policji w piśmie z dnia 13 marca 2000 r. (karta nr 24 akt postępowania administracyjnego) w stosunku do Zarządu Budynków Komunalnych Dzielnicy Wola potwierdziła prawo dyspozycji do przedmiotowego lokalu. Krąg osób uprawnionych do zajmowania przedmiotowego lokalu określają przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zawarte w rozdziale 8 oraz w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.). Zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ustawy, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby – bez tytułu prawnego wydaje się decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Decyzję wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu – art. 95 ust. 4 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podał, że prawo do przedmiotowego lokalu posiadał T.K., któremu lokal ten został przydzielony. Po jego śmierci i śmierci jego żony, obecnie w przedmiotowym lokalu pozostał syn funkcjonariusza – J.K. i J.K. – wnuk funkcjonariusza, a syn wyżej wymienionego. Żaden z nich nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu, w rozumieniu przepisów rozdziału 8 ustawy o Policji, ani nie posiada prawa do jego zajmowania w rozumieniu przepisów wyżej wskazanego rozporządzenia, ani nie legitymuje się uprawnieniami do jego zajmowania, wynikającymi z ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) tj. posiadaniem uprawnień do emerytury policyjnej lub renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo był emerytem, rencistą policyjnym. W konsekwencji stwierdził, że organ prawidłowo zinterpretował powołane przepisy i zasadnie nakazał skarżącym opróżnienie przedmiotowego lokalu, a zatem wydana w tym przedmiocie decyzja prawa nie narusza. Ponadto Sąd pierwszej wyjaśnił, że powyższy lokal należy do zasobów mieszkaniowych Komendy Stołecznej Policji i w związku z tym, zasady najmu lokali wynikające z przepisów Kodeksu Cywilnego – w szczególności art. 691 K.c. oraz z przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31 poz. 266 ze zm.) są w tym przypadku wyłączone. Posiadanie zameldowania w przedmiotowym lokalu i zamieszkiwanie w nim nie rodzi po stronie skarżących tytułu prawnego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J.K. reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy t.j. art. 3 § 2 ust.1 w zw. z art. 13 § 1 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz w zw. art. 111 § 1 P.p.s.a. i w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez nierozpoznanie przez Sąd pierwszej instancji istoty sprawy ze skargi J.K., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. art. 151 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska skarżącego podniesionego zarówno w skardze, jak i na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2011 r., iż w okresie od dnia 1 czerwca 1988 r. do dnia 31 sierpnia 1988 r. był pracownikiem Ośrodka Wczasów MSW w Pomiechówku oraz nieprzedstawienie oceny tego faktu z punktu widzenia zasadności zarzutów odnośnie zaskarżonej przez niego decyzji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 3. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do faktu, iż J.K. oraz J.K. w 1983 r. zaproponowano lokal zastępczy, czym, w ocenie skarżącego, potwierdzono ich tytuł prawny do lokalu mieszkalnego nr 10 położonego przy ul. [...], co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 4. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a., art. 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego skutkujący rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd bez dokonania prawidłowej kontroli decyzji organu administracyjnego, a przez to zaakceptowanie naruszenia art. 7 K.p.a. poprzez załatwienie sprawy w sposób naruszający słuszny interes stron, art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób podważający zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez naruszenie przez organ administracji publicznej obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co doprowadziło Sąd do bezzasadnego oddalenia skargi; 5. naruszenie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyż skarżący posiada tytuł prawny do lokalu nr 10 położonego przy ul. [...]. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie toczące się pod sygnaturą akt II SA/Wa 306/11 obejmowało dwie sprawy połączone w trybie art. 111 § 1 P.p.s.a. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia - sprawę II SA/Wa 306/11 ze skargi J.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 4 października 2010 r. nr 274/2010 oraz sprawę II SA/Wa 307/11 ze skargi J.K. na tą samą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 4 października 2010 r. nr 274/2010. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że od powołanej wyżej odwołał się zarówno J.K. (sprawa o sygn. akt II SA/Wa 306/11), jak i J.K. (sprawa o sygn. akt II SA/Wa 307/11), ponieważ decyzja ta została skierowana do nich obojga. Postanowienie o połączeniu do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw II SA/Wa 306/11 i II SA/Wa 307/11 zostało wydane w obu tych sprawach i przybrało następujące brzmienie: "Sąd postanowił: na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zarządzić połączenie spraw o sygnaturach II SA/Wa 306/11 oraz II SA/Wa 307/11, w celu ich wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, gdyż mogą być one objęte jedną skargą oraz prowadzić dalsze postępowanie w tych sprawach pod wspólną sygnaturą II SA/Wa 306/11." W ocenie autora skargi kasacyjnej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydany w połączonych sprawach II SA/Wa 306/11 i II SA/Wa 307/11 powinien zawierać dwa rozstrzygnięcia - jedno dotyczące skargi J.K. i drugie dotyczące skargi J.K.. Tymczasem sentencja wyroku –oddala skargę nie pozwala na ustalenie, której ze skarg dotyczy to rozstrzygnięcie. Podobnie kwestia ta nie została wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w którym Sąd stwierdził tylko, że "skarga nie zasługuje na uwzględnienie" (k. 36 akt sądowych), jednak bez bliższego wskazania, która z dwu złożonych skarg na to uwzględnienie nie zasługuje. Nie można zatem wykluczyć, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał sprawy ze skargi J.K.. Uzasadnia to zarzut naruszenia art. 3 § 2 ust.1 w zw. z art. 13 § 1 w zw. z art.134 § 1 P.p.s.a. oraz w zw. art. 111 § 1 P.p.s.a. i w zw. z art. 151 P.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. podał, że J.K. zarówno w skardze, jak i później, na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2011 r., podniósł, iż w okresie od dnia 1 czerwca 1988 r. do dnia 31 sierpnia 1988 r. był pracownikiem Ośrodka Wczasów MSW w Pomiechówku. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, okoliczność ta została jednak zupełnie pominięta. Sąd pierwszej instancji zaniechał zatem rozważenia, czy fakt, iż skarżący J.K. był w przeszłości pracownikiem ośrodka wczasowego będącego w dyspozycji ministerstwa spraw wewnętrznych, ma jakikolwiek wpływ na nabycie przez niego uprawnień do lokalu mieszkalnego. Pominął również okoliczność, że w 1983 r. J.K. i J.K. zaproponowano lokal zastępczy, w związku z tym nie rozważył, czy okoliczność ta mogła świadczyć o potwierdzeniu przez dysponentów lokalu mieszkalnego nr 10 znajdującego się przy ul. [...], uprawnienia skarżących do zajmowania ww. lokalu, a więc tytułu prawnego do tego lokalu. Odnośnie zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a., art. 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a.i art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. skarżący J. K. podał, że zamieszkuje w lokalu nr 10 położonym przy ul. [...] od dnia 11 sierpnia 1982 r. i stanowi on jego centrum życiowe. Poczynił nakłady na ten lokal, płaci opłaty z tytułu jego użytkowania i w jego przekonaniu posiada tytuł prawny do jego zajmowania. Dodatkowo podkreślił, że w 1983 r. zaproponowano im lokal zastępczy, co w jego ocenie oznacza potwierdzenie posiadania przez nich tytułu prawnego do ww. lokalu. Zdaniem autora skargi kasacyjnej powyższe wskazuje na fakt, że podejmowane w tej sprawie przez organ czynności podważały zaufanie obywateli do organów administracji publicznej w rozumieniu art. 8 K.p.a. Nie wzięły one bowiem pod uwagę dwóch niezwykle istotnych okoliczności, a więc dopuściły się naruszenia obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w rozumieniu art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. Z kolei, Sąd pierwszej instancji zaakceptował naruszenie przez organy wskazanych przepisów K.p.a. Skarżący J.K. uzasadniając zarzut naruszenia art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) podał, że Sąd pierwszej instancji zastosował ten przepis uznając, że nie posiada on tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu mimo, iż nie przeprowadził wnikliwej analizy ujawnionych w toku postępowania okoliczności. W ocenie skarżącego art. 88 i 89 ustawy o Policji oraz art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) wyznaczają jedynie krąg osób uprawnionych do przydziału lokalu mieszkalnego i nie mają zastosowania w sprawie opróżnienia Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 P.p.s.a. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 3 § 2 ust.1 w zw. z art. 13 § 1 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz w zw. art. 111 § 1 P.p.s.a. i w zw. z art. 151 P.p.s.a. stwierdzić należy, iż jest on zasadny. Istota tego zarzutu sprawdza się do zakwestionowania przez autora skargi kasacyjnej rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji tj. oddalenia skargi, w sytuacji gdy J.K. i J.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] wnieśli dwie odrębne skargi. Zgodnie z art. 51 P.p.s.a. kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Taka sytuacja rodzi stan wielopodmiotowości po stronie skarżącej, a w relacjach między skarżącymi - współuczestnictwa procesowego. O wystąpieniu tej formy współuczestnictwa decyduje zatem wspólny dla wszystkich skarżących przedmiot zaskarżenia, ale - z uwagi na samodzielny charakter legitymacji każdego z tych podmiotów i brak związania sądu zarzutami i wnioskami skargi - nie musi po stronie skarżących istnieć wspólność zarzutów i wniosków skargi. Z omawianego przepisu wynika, że złożenie w takich warunkach jednej skargi przez kilka osób, z których każda ma własną legitymację do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego i może ją zrealizować odrębnie, jest uprawnieniem tych osób, ale nie obowiązkiem. Osoby takie mogą złożyć oddzielnie skargi na to samo działanie lub bezczynność organu administracji publicznej. Ustawodawca w art. 111 § 1 P.p.s.a. nałożył na sąd administracyjny obowiązek połączenia kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeśli mogły być one objęte jedną skargą. Zarządzenie połączenia kilku spraw na podstawie tego przepisu w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia ma charakter techniczny, organizacyjny i należy do pojęć z zakresu tzw. ekonomii procesowej. Nie pozbawia ono połączonych spraw ich odrębności i nie oznacza, że tworzy z tych spraw jedną nową sprawę. Połączone sprawy nadal zachowują swoją odrębność i samodzielność(por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2005r. sygn. akt FSK 1561/04). W przypadku, gdy połączenie dotyczyło rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw, sąd administracyjny sporządza wprawdzie jeden wyrok, ale jest to jeden wyrok w znaczeniu formalnoprawnym w rozumieniu art. 132 P.p.s.a., co do formy orzeczenia. Natomiast w znaczeniu materialnym zawiera on samodzielne rozstrzygnięcia, co do każdej z połączonych spraw (skarg) (por. postanowienia NSA z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt I GZ142/07, z dnia 12 maja 2009 r. sygn. akt II GZ 99/09). W konsekwencji oznacza to, że Sąd administracyjny jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia co do każdej ze spraw z osobna. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie wprawdzie Sąd pierwszej instancji w oparciu o art.111§1 P.p.s.a. połączył sprawy z dwóch odrębnych skarg na jedną decyzję do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadził ją pod jedną sygnaturą akt to jednak stworzył z nich jedną nową sprawę, przyjmując, że złożona została jedna skarga , którą oddalił. Z sentencji wyroku wynika, że rozpoznał sprawę ze skargi J.K. i J.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...], a w rozstrzygnięciu podał, że skargę oddala. Także w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tego rodzaju uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu ocena zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej nie była możliwa. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.