I SA/Wa 276/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis WSA Emilia Lewandowska (spr.) Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w S. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty udzielonej przy zakupie od gminy lokalu mieszkalnego oddala skargę. Prokurator Rejonowy w S. wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie wyrażenia zgody na odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty udzielonej A. i D. R. przy zakupie od gminy lokalu mieszkalnego. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały zarzucając, że została ona podjęta z naruszeniem przepisów prawa tj. art. 25 § 1 kpa, polegającym na wydaniu przez organ administracji publicznej decyzji w sprawie indywidualnej dotyczącej interesów majątkowych kierownika tego organu. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w dniu [...].11.2005 r., aktem notarialnym Nr [...] Gmina Miasta S. zbyła komunalny lokal mieszkalny położony przy ul. [...] w S. A. i D. małż. R.. W dniu [...].11.2009 r. nabywcy, aktem notarialnym Nr [...] sprzedali zakupiony od Gminy lokal mieszkalny a następnie wystąpili do burmistrza Miasta S. o odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty udzielonej przez Gminę Miasto S. przy sprzedaży mieszkania komunalnego. Rada Miejska w S. zaskarżoną uchwałą wyraziła zgodę na odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty udzielonej małżonkom R.. Uchwałę Rada Miejska podjęła na podstawie art. 68 ust. 2c ustawy o gospodarce nieruchomościami. W dniu podjęcia przedmiotowej uchwały D.R. była przewodniczącą Rady Miejskiej w S., ale nie brała udziału w głosowaniu nad tą uchwałą. W ocenie skarżącego zgodnie z ugruntowaną doktryną postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy kompetencje ustawowe są zastrzeżone dla organu kolegialnego jako całości, przyjmuje się, że kierownikiem tego organu są wszystkie osoby wchodzące w jego skład. Tym samym wszystkie te osoby powinny podlegać wyłączeniu od załatwienia sprawy osób wymienionych w art. 24 § 1 pkt 1 i 2 kpa. Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 25 § 1 pkt 1 kpa organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych kierownika tego organu. Zdaniem skarżącego powyższe wskazuje, że Rada Miejska w S. podjęła zaskarżoną uchwałę dotyczącą interesów majątkowych wbrew przepisowi art. 25 § 1 pkt 1 kpa, a więc uchwała ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w S. wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Przedmiotowa uchwała z [...] listopada 2010 r. została podjęta przez Radę Miejską w S.. Zgodnie z art. 11a pkt 2 i art. 15 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 – t.j. ze zm.) rada gminy jest organem stanowiącym i kontrolnym w gminie. Funkcjonowanie gminy jako jednostki samorządu terytorialnego i organów gminy reguluje powołana ustawa o samorządzie gminnym. Ustawa o samorządzie gminnym jest ustawą szczególną regulującą ustrój samorządu gminnego. Przewiduje ona w art. 14 ust. 1, że uchwały organów gminy zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy składu organu, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast w art. 25a znajduje się zapis, że radny nie może brać udziału w głosowaniu w radzie, jeżeli dotyczy ono jego interesu prawnego. W sytuacji gdy przepisy ustawy szczególnej, jaką jest ustawa o samorządzie gminnym, regulują kwestię wyłączenia radnych od udziału w głosowaniu w radzie, to nie mają do tego organu gminy zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego regulujące wyłączenie organu, a w szczególności art. 25 § 1 kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych, szczegółowo wymienionych w tym przepisie. Skoro przepis ten nie ma zastosowania, to zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała nie mogła zostać podjęta z jego naruszeniem. W sprawie jest bezsporne, że w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały D.R., której ta uchwała dotyczy, była przewodniczącą Rady Miejskiej w S.. Jest także bezsporne, że nie brała ona udziału w głosowaniu nad tą uchwałą, co jest zgodne z art. 25a ustawy o samorządzie gminnym. Powyższe wskazuje, że zaskarżona uchwała nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa. Dodać tylko należy, że zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 68 ust. 2c ustawy z 21 sierpnia 1991 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543), zgodnie z którym o odstąpieniu żądania zwrotu udzielonej bonifikaty decydują właściwy organ, którym w rozpoznawanej sprawie jest burmistrz Miasta S.. Odstąpił on od żądania zwrotu bonifikaty udzielonej A. i D.R., a co wynika z pisma z 12.11.2010 r. burmistrza skierowanego do małż. R.. Natomiast zgoda rady na odstąpienie od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty ma charakter opinii, którą organ właściwy do rozstrzygnięcia w kwestii żądania zwrotu bonifikaty nie jest związany w tym znaczeniu, że uchwała rady opiniująca pozytywnie odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty nie obliguje organu właściwego do odstąpienia od takiego żądania. Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.