I SA/Rz 125/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Tomasz Smoleń /spr../ WSA Kazimierz Włoch Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Paśko po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 12 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi R.Ch. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia {...} grudnia 2010 r. nr {...} w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania zabezpieczającego - oddala skargę - I SA/Rz 125/11 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] grudnia 2010r. znak [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] listopada 2010r. znak [...] w sprawie zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania zabezpieczającego. Bezspornym w sprawie jest, że postanowieniem z dnia 16 lipca 2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia [...] lipca 2010r. znak [...] wyżej ustawy Naczelnik dokonał zabezpieczenia majątku Skarżącego przewidywanych należności Skarbu Państwa z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2005 do lutego 2006 w kwocie 2.168.924zł oraz należnych odsetek za zwlokę w kwocie 1.248.314zł. W dniu 21 września 2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. na podstawie wyżej wymienionej decyzji wydał 14 zarządzeń zabezpieczenia znak [....] obejmujących należności wynikające z tej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 znak [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. odmówił uznania wniesionych zarzutów w sprawie postępowania zabezpieczającego. W związku z wniesionym zażaleniem Dyrektor Izby Skarbowej w R. wydał wyżej wskazane postanowienie z dnia [...] grudnia 2010r. składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie R. Ch. zaskarżył w całości postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] grudnia 2010r. oraz poprzedzające go postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] listopada 2010r. znak [...] wnosząc o ich uchylenie. Zaskarżonym postanowieniem zarzucił naruszenie przepisów: 1. art. 156 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne uznanie za prawidłowe zarządzeń zabezpieczenia nie zawierających wskazania podstawy prawnej zabezpieczonego obowiązku, 2. art. 156 § 8 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - poprzez błędne uznanie za prawidłowe zarządzeń zabezpieczenia nie zawierających sposobu i zakresu zabezpieczenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwaną dalej p.p.s.a.). Sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mającym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Oceniając zaskarżone postanowienie w tym zakresie należy stwierdzić, że skarga jest niezasadna. Przepis art. 156 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określa elementy jakie winno zawierać zarządzenie zabezpieczające. Natomiast przepis § 2 art. 156 wskazuje, że w przypadku zabezpieczenia należności pieniężnych, zarządzenie zabezpieczające, o którym mowa w § 1, sporządza się według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez minister właściwego do spraw finansów publicznych. Wzór zarządzenia zabezpieczenia powinien zawierać dane, o których mowa w § 1, a ponadto umożliwiać elektroniczne przetworzenie danych. Przepis art. 156 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wprawdzie wymóg podania w zarządzeniu zabezpieczenia treści obowiązku podlegającego zabezpieczeniu podstawy prawnej tego obowiązku, a w przypadku zabezpieczenia należności pieniężnej - także określenie jej wysokości. Organ podatkowy prawidłowo zauważył, że wskazanie podstawy prawnej obowiązku użyte w art. 156 § 1 pkt 3 rozumiane jest w literaturze jako podanie aktu prawnego (prawa materialnego), na podstawie którego wydano decyzję administracyjną, lub też przytoczenie samej decyzji, postanowienia, orzeczenia, ugody itp. Pełna realizacja tego przepisu byłoby podanie obu tych elementów. W ocenie Sądu organ podatkowy wydając przedmiotowe zarządzenia zabezpieczenia spełnił powyższy wymóg. W poz. 41 wpisany został rodzaj należności, wysokości tej należności określono w poz. 42, a w poz. 43 podano akt normatywny na podstawie którego wydano decyzję. Natomiast w poz. 44 jako podstawę prawną należność zaznaczono kwadrat nr 1. orzeczenie z dnia [...].07.2010r. nr [...] to jest decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. Skoro decyzja ta stanowi samodzielną podstawę do wydania zarządzenia zabezpieczenia to wskazanie jej w poz. 44 (do podstawy prawnej) należności należy uznać za prawidłowe i realizujące obowiązek wynikający z treści przepisów a podniesione w skardze zarzuty za bezpodstawne. Zgodnie z przepisem art. 156 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zarządzenie zabezpieczenia powinno zawierać sposób i zakres zabezpieczenia. Kwestionowane przez skarżącego zarządzenie zabezpieczenia sporządzono według wzoru stanowiącego załącznik nr 23 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). W części F zarządzenia zabezpieczenia zawiera wskazanie, że zabezpieczenie należności może być dokonane przez: 1. zajecie pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, wierzytelności z rachunków bankowych, innych wierzytelności i praw majątkowych lub ruchomości; 2. obciążenia nieruchomości zobowiązanego hipoteką przymusową, w tym przez złożenie dokumentów do zbioru dokumentów w przypadku nieruchomości, która nie ma urządzonej księgi wieczystej; 3. obciążenie statku morskiego zastawem wpisowym do rejestru okrętów; 4. ustanowieniem zakazu zbywania i obciążania nieruchomości, która nie ma urządzonej księgi wieczystej albo której księga wieczysta zginęła lub uległa zniszczeniu; 5. ustanowienie zakazu zbywania spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego lub prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej. Taki sposób zabezpieczenia został określony w art. 164 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie do tego przepisu organ administracyjny, z zastrzeżeniem § 2, po wydaniu zarządzenia zabezpieczenia dokonuje zabezpieczenia należności pieniężnej w sposób wyżej określony. Z przepisu tego jasno wynika, że sposobem zabezpieczenia następuje po wydaniu zarządzenia zabezpieczenia. Dlatego też enumeratywnie wymienia, w części F zarządzenia zabezpieczenia, sposobów zabezpieczenia należności jest spełnieniem wymogu wynikającego z treści przepisu art. 156 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W świetle powyższego należy uznać, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, dlatego też zgodnie z art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.