II SA/Rz 85/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka/spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa NSA Małgorzata Wolska Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu -skargę oddala- II SA/Rz 85/11 U Z A S A D N I E N I E Wójt Gminy [...] decyzja z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...], po rozpatrzeniu wniosku K. K., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego do chowu kur w liczbie nie wyższej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), na działce nr ewid. 1672, położonej w R. Odwołanie od tej decyzji złożyła M. C., zarzucając uciążliwość inwestycji usytuowanej w zwartej zabudowie mieszkalnej oraz błędne przyjęcie przez organ, że nie wymaga ona sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu tego odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] umorzyło postępowanie odwoławcze, stwierdzając, że M. C. nie przysługuje przymiot strony postępowania. Przymiot taki posiada J. C., który zgodnie z wypisem z rejestru gruntów jest właścicielem działki nr 1673, bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji. M. C. złożyła skargę na tę decyzję, za pośrednictwem organu, który ją wydał, wskazując, że jej mąż J. C. nie żyje od 10 lat, a ona wraz z dziećmi jest spadkobierczynią męża. Podtrzymała również swój sprzeciw wobec realizacji planowanej przez K. K. inwestycji. Do skargi dołączyła kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 14 września 2000 r., [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po J. C. Decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), uwzględniło skargę w całości, uchylając zaskarżoną decyzję własną z dnia [...] lipca 2010 r. oraz uchylając decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. i przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że nietrafna była decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze wobec nieuznania za stronę postępowania M. C. J. C., mający interes prawny w sposobie załatwienia sprawy, zmarł 21 marca 2000 r. i zgodnie z postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku, spadek po nim nabyła w ¼ M. C. Złożone przez nią odwołanie podlegało zatem rozpatrzeniu. Jednocześnie organ wskazał na naruszenia prawa, których dopuścił się organ I instancji, wymieniając błędne wyznaczenie obszaru analizowanego, niedostateczne zbadanie zachowania zasady kontynuacji funkcji istniejącej zabudowy, brak udziału wszystkich stron w postępowaniu uzgodnieniowym ze Starostą [...], a także brak ustaleń stanu faktycznego, które mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Reasumując Kolegium stwierdziło, że decyzja organu I instancji została wydana przedwcześnie, bez wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co dało podstawę do uwzględnienia w całości zarzutów skarżącej. Z decyzją tą nie zgodził się K. K. składając na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze podniósł, że decyzja zawiera błędne oznaczenie uchylanej decyzji. Zdanek skarżącego nie jest prawdą, że w dotychczasowym postępowaniu naruszono zasadę zapewnienia stronom udziału w postępowaniu. Błędnie także oceniono wymogi określone w przepisach o współdziałaniu organów w trybie art. 106 k.p.a. Nie doszło do błędów podczas ustalania zachowania zasady dobrego sąsiedztwa. W ocenie skarżącego Kolegium stosując autokontrolę naruszyło art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., a dotychczasowa decyzja ustalająca warunki zabudowy spełnia wszelkie wymogi określone prawem. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W przypadku decyzji, Sąd może ją uchylić lub stwierdzić jej nieważność wyłącznie w przypadkach określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. – tj. gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy lub gdy wystąpią przyczyny nieważności wskazane w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja wymienionych wyżej wad i uchybień nie zawiera. Została ona wydana w trybie autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Oceniając zatem legalność takiej decyzji wydanej na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a.) Sąd bada wyłącznie, czy zostały spełnione warunki określone tym przepisem, tzn.: 1) czy doszło do uwzględnienia przez organ pierwotnej skargi sądowej, a więc do wydania rozstrzygnięcia czyniącego zadość woli strony skarżącej; 2) czy skargę uwzględniono w całości oraz 3) czy sposób sformułowania rozstrzygnięcia mieścił się w zakresie właściwości organu. Na tle rozpoznawanej sprawy wszystkie te warunki zostały spełnione. Strona skarżąca, w skardze (z dnia 3 października 2010 r.) na decyzję Kolegium o umorzeniu postępowania wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięcia odmawiającego jej statusu strony. Wniosła o uchylenie jej w całości. Zatem decyzja eliminująca rozstrzygnięcie dotychczasowe wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w pełni uwzględnia jej żądanie. Ponadto, sposób sformułowania nowego rozstrzygnięcia, oparty na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. ponad wszelką wątpliwość mieści się w kompetencjach organu odwoławczego, jakim jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Zaskarżona decyzja jest zatem decyzją kasacyjną; nie rozstrzyga o istocie sprawy, a jedynie ogranicza się do eliminacji zapadłego dotychczas w sprawie rozstrzygnięcia. Zarzuty w zakresie prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego, zawartych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, będą podlegały badaniu, w przypadku założenia przez dowolną ze stron odwołania lub skargi sądowej od decyzji kończącej sprawę co do istoty, tzn. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem K. K. lub odmawiającej ustalenia takich warunków. Wbrew stanowisku skarżącego zaskarżona decyzja została prawidłowo oznaczona, gdyż postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] dokonano jej sprostowania w zakresie dotyczącym daty wydania uchylanej decyzji Kolegium, która powinna wskazywać dzień [...] lipca 2010 r. Zaznaczyć ponadto należy, iż pomimo tego, że żądanie zawarte w skardze uwzględnionej przez Kolegium obejmowało wyłącznie uchylenie decyzji organu II instancji, to jednak trafnie Kolegium uchyliło też decyzję organu I instancji wydaną przez Wójta Gminy [...] w dniu [...] czerwca 2010 r. i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Tylko takie rozstrzygnięcie może zapewnić skarżącej udział w ponownie toczącym się postępowaniu, a bezspornym jest, że w dotychczasowym postępowaniu przed organami obydwu instancji takiego udziału ją oraz innych następców prawnych J. C. pozbawiono, co stanowi przesłankę do wznowienia postępowania. Należy podkreślić, że organ wydający decyzję na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. wkracza w kompetencje wojewódzkiego sądu administracyjnego, a więc podobnie jak Sąd nie jest związany granicami skargi i ma obowiązek zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku aktów lub czynności podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.) – por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 148-149, J.P. Tarmo, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lexis Nexis 2004, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 222. W rozpatrywanej sprawie wadliwość ta polegała na nie zapewnieniu wszystkim stronom udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) i została zaskarżoną decyzją usunięta. Z przedstawionych względów, Sąd uznał, że decyzja ta odpowiada prawu, co skutkowało oddaleniem skargi K. K., w oparciu o art. 151 P.p.s.a.