V SA/Wa 2261/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Protokolant - spec. Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi P. H. "E." Sp. z o.o. w T. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... lipca 2010 r. nr ... w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę Zaskarżoną decyzję z dnia ... lipca 2010 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję wydaną z własnego upoważnienia przez Dyrektora ... – Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w T. w dniu ... sierpnia 2009 r. ustalającą Przedsiębiorstwu P. " Sp. z o.o. w T. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) w wysokości ... zł. Organ wskazał, że wymieniona Spółka na mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T. z dnia ... grudnia 2004 r., ... maja 2006 r., ... grudnia 2006 r., ... czerwca 2008 r. i ... listopada 2008 r. otrzymała płatności ONW w wysokości odpowiednie na 2004 r. – ...zł, na 2005 r.– ... zł, na 2006 r. – ... zł, na 2007 r. – ... zł, na 2008 r. – ... zł Kwota za 2004 r. była przedmiotem weryfikacji organu, gdzie decyzję z dnia ... czerwca 2009 r. uznano kwotę ... zł jako nienależnie pobraną. Wszystkie decyzje dotyczące przyznania w/w płatności były wydawane na wniosek skarżącej Spółki. Składając pierwszy wniosek na rok 2004 r. w dniu ... czerwca 2004 r. Spółka zobowiązała się zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (dalej Rozporządzenie ONW – Dz. U. 73 poz. 657 ze zm.) do prowadzenia działalności rolniczej na zgłoszonym wówczas obszarze ... ha, znajdującym się w mniej korzystnej sytuacji, przez przynajmniej 5 lat, od pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego. Płatność została przelana na rachunek bankowy Spółki – producenta rolnego wskazany we wniosku do ewidencji producentów w dniu ... stycznia 2005 r. Zatem zobowiązanie Spółki dotyczyło okresu do stycznia 2010 r. W 2009 r. Spółka nie złożyła wniosku o płatności. Przyczyną było zaprzestanie prowadzenia działalności rolniczej na zgłoszonym do płatności gruncie z uwagi na rozwiązanie umowy dzierżawy. Umowa dzierżawy zawarta była z Agencją Nieruchomości Rolnych w dniu ... stycznia 2003 r. na okres do ... września 2018 r. Rozwiązanie umowy nastąpiło bez wypowiedzenia pismem wydzierżawiającej z dnia ... sierpnia 2008 r. wobec zalegania z zapłatą czynszu za 2 pełne okresy płatności. Przekazanie gruntu Agencji nastąpiło w dniu ... września 2008 r. protokołem zdawczo – odbiorczym. O fakcie przekazania gruntu skarżąca powiadomiła organ dopiero ustnie w maju 2009 r., a pisemnie ... czerwca 2009 r. Skarżąca przedstawiła też oświadczenie M. K. dnia ... czerwca 2010 r. nowego dzierżawcy gruntu od A. od dnia ...04.2009 r., o przejęciu zobowiązań Spółki do dnia ...01.2010 r. oraz do zwrotu na rzecz organu równowartości płatności ONW w przypadku zaniechania prowadzenia działalności rolniczej na tych terenach. Powyższy stan faktyczny organ uznał za zasadny do określenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Nie znalazł podstaw do uwolnienia się Spółki od zwrotu tych kwot z tytułu zaistnienia okoliczności, za które jako dzierżawca nie ponosił odpowiedzialności w myśl § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40 poz. 329 ze zm.) oraz zgodnie z art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW Dz. Urz. WE L 368. 15.) i art. 39 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) Dz. U. WE L 153. 30 z dnia 30 kwietnia 2004 r. Organ nie znalazł podstaw do uwolnienia się skarżącej od zwrotu tych kwot z tytułu przejęcia posiadania działek przez M. K. Oświadczenie w/w z dnia ... czerwca 2010 r. uznał za nieskuteczne wobec faktu, iż nie przejmował on gruntów od skarżącej Spółki. Zgodnie z rozporządzeniem ONW z 11 marca 2009 r. w § 9 ust. 2 pkt 2 warunkiem skuteczności jest przekazanie działek rolnych i zobowiązanie się do kontynuowania działalności rolniczej oraz zobowiązanie do zapłaty na rzecz organu kwoty ONW z tytułu zaprzestania działalności pochodzące od tej samej osoby. Organ nie uznał też zaistnienia w sprawie 4 letniego okresu przedawnienia dochodzenia zwrotu w/w kwoty liczonego miedzy datą płatności pomocy (pierwsza płatność ... stycznia 2005 r.) a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności tj. ...08.2009 r. – data doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej, w myśl art. 49 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzenia i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. WE L 327. z 12.12.2001 r.). Wypowiedzenie umowy dzierżawcy przez ANR i następnie oddanie gruntów rolnych w dzierżawę osobie trzeciej nie stanowiło, zdaniem organu, pozytywnej przesłanki do stwierdzenia, iż Spółka działała w dobrej wierze. Organ uznał, że okres przedawnienia w sprawie wynosił 10 lat zgodnie z treścią art. 49 w/w Rozporządzenia nr 2419/2001. W konkluzji organ stwierdził, że podstawą prawną do uznania nienależnie pobranych kwot płatności są: § 9 ust. 2a pkt 2 Rozporządzenia ONW z 14 kwietnia 2004 r. w odniesieniu do płatności za lata 2004 – 2006; § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" - objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 68 poz. 448 ze zm.) w odniesieniu do płatności za 2007 i 2008 r. oraz § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenie ONW z 11 marca 2009 r. obowiązujący w dacie wydawania decyzji. Jednocześnie organ wskazał na obowiązek zwrotu danej kwoty powiększonej o odsetki obliczone za okres między powiadomieniem rolnika o obowiązku zwrotu oraz zwrotem lub potrąceniem co wynika: - w odniesieniu do wniosków o przyznanie płatności ONW na rok 2004 z art. 49 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001oraz w związku z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003 r. ustanawiającego środki dla stosowania w odniesieniu do 2004 r. rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz. Urz. WE L 328 z 17.12.2003 r.); - w odniesieniu do wniosków o przyznanie płatności ONW na rok 2005 – 2008 z art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrożenia zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004 r. str. 18 ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdział 3 t. 44 str. 243, ze zm.); Powyższa decyzja została zaskarżona skargą wniesioną przez P. "..." Sp. z o.o. w T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Spółka zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez nieobiektywną ocenę stanu faktycznego oraz nie w pełni dogłębne rozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności błędną ocenę okoliczności w których doszło do rozwiązania umowy dzierżawy z dnia ...01.2003 r. gdyż nastąpiło to z naruszeniem przez Agencję § 18 ust. 1 umowy; 2. art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz konstytucyjnej zasady równości i państwa prawnego; 3. art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm.) poprzez ustalenie w drodze decyzji administracyjnej kwoty nienależnie pobranych środków publicznych; 4. § 9 ust. 1 – 3 Rozporządzenie ONW z 14 kwietnia 2004 r. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem spraw skarżącego; 5. § 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 9 marca 2006 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielenia pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 42, poz. 278), zgodnie z którym w przypadku gdy posiadanie zostało przeniesione na rzecz innego podmiotu płatność ONW nie podlega zwrotowi jeżeli podmiot ten złożył do kierownika biura powiatowego Agencji, na formularzu udostępnionym przez Agencję, w terminie 14 dni od dnia przeniesienia posiadania działek rolnych, oświadczenie w którym zobowiązuje się do kontynuowania działalności rolniczej zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej do końca okresu objętego zobowiązaniem, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 złożonym przez poprzedniego posiadacza działek rolnych, albowiem skarżący nie miał możliwości spełnienia w/w warunków, gdyż spełnienie tych warunków należało do podmiotu na rzecz którego nastąpiło przeniesienie posiadania a skarżący nie miał wiedzy, ani też nie był powiadomiony przez Agencję o tym jaki podmiot po skarżącym otrzymał grunty w posiadanie a podmiot ten (M. K.) z kolei nie miał wiedzy o skarżącym oraz o tym, że miał możliwość złożenia oświadczenia, którym zobowiązałby się kontynuowania działalności rolniczej do końca okresu objętego zobowiązaniem a podstawa Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa w tym zakresie była całkowicie bierna; 6. art. 49 ust.5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 poprzez ustalenie w drodze decyzji administracyjnej kwoty nienależnie pobranych środków publicznych w wysokości ... zł pomimo, że należność w kwocie ... zł za rok 2004 (... ha x ... zł) uległa przedawnieniu. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, iż naruszenie przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a. polegało na braku uznania, iż umowa dzierżawy została rozwiązana bez winy Spółki, gdyż nie powinien mieć zastosowania § 18 ustawy dzierżawy. Według jego brzmienia rozwiązanie umowy mogło nastąpić przy zaległości czynszu za 2 pełne raty, tj. ...zł, a tymczasem rzeczywista zaległość wynosiła ... z, co wynika z treści pisma rozwiązującego umowę dzierżawy z dnia ... lipca 2008 r. Ponadto zabrakło dodatkowego wezwania do zapłaty. Dodatkowo Spółka wskazała, że powyższe naruszenie nie pogłębia zaufania do obywateli w myśl zasady z art. 8 k.p.a. Podkreśliła, że zaniechanie działalności rolniczej nastąpiło z powodu okoliczności, za które ona jako dzierżawca nie ponosi odpowiedzialności. Spółka nie wiedziała kto był kolejnym dzierżawcą gruntu od ANR. O tym fakcie dowiedział się po upływie prawie roku czasu. Skarżąca po powzięciu informacji o kolejnym posiadaczu złożyła kolejne oświadczenie, pod którym podpisał się także M. K. Organ otrzymał więc oświadczenie, którym M. K. zobowiązał się do kontynuowania działalności rolniczej do końca okresu objętego zobowiązaniem i nastąpiła tu ciągłość oraz kontynuacja zobowiązania. Podstawa Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa w tym zakresie była całkowicie bierna, zmierzająca jedynie do uzyskania od skarżącego zwrotu otrzymanych dotacji. Zarzuciła, iż organ prowadził postępowanie jednostronnie z naruszeniem przepisów i interesu skarżącej. Podniosła, że w sprawie działała w dobrej wierze i powinno być uznane 4 letnie przedawnienie dochodzenia pobranej kwoty płatności za rok 2004 i w tej części decyzja powinna umarzać postępowanie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w części naliczonej do zwrotu kwoty za 2004 r. tj. ... zł. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ są prawidłowe. Spółka przerwała 5 letni okres zobowiązania do prowadzenia działalności rolniczej na zgłoszonym do płatności gruncie. Wbrew zarzutom Spółki przerwanie działalności rolniczej spowodowane było działaniami, na które miała wpływ. Przerwanie to związane było z wypowiedzeniem umowy dzierżawy przez Wydzierżawiającego z winy dzierżawcy. Umowa dzierżawy przewidywała jej rozwiązanie w przypadku zalegania z czynszem z tytułu 2 rat płatności. Z treści pisma z dnia ... lipca 2008 r. rozwiązującego tę umowę bez wypowiedzenia wynika, że Spółka zalegała co do płatności równowartości ... pełnych rat, że zaległość ta na datę wcześniejszego wezwania dokonanego w trybie art. 703 k.c., tj. na 8 listopada 2007 r. wynosiła ... zł. Wynika również, że były udzielane Spółce dodatkowe terminy uregulowania zaległości. Powyższe pismo rozwiązujące umowę dzierżawy zostało przyjęte przez Spółkę bez zastrzeżeń o czym świadczy protokół zdawczo – odbiorczy przekazania gruntu w dniu ... września 2008 r. tj. dacie wyznaczonej przez Wydzierżawiającego, Spółka nie przedstawiła okoliczności i dowodów aby przy rozwiązywaniu tej umowy powoływała się przed Wydzierżawiającym na np. żądanie obniżenia czynszu z powodu okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności (art. 700 k.c.), a które te okoliczności (powódź, susza) wskazuje w wyjaśnieniach kierowanych do organu jako okoliczność uwalniającą ją od winy rozwiązania umowy i zarzuca organowi, że tego nie uwzględnił. Nieuprawniony jest powyższy zarzut. Ponadto fakt, przekazania gruntu Agencji Nieruchomości Rolnych został przedstawiony organowi działającemu w sprawie dopiero ponad 6 miesięcy później. Twierdzenia skarżącej, iż nie wiedziała kto przejął posiadanie gruntu na mocy nowej umowy dzierżawy nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca była zobowiązana poinformować organ niezwłocznie i na piśmie o każdym fakcie, który miał wpływ na nienależne przyznanie płatności z tytułu wsparcia ONW. Takie zobowiązanie sama złożyła przy wniosku z dnia ... czerwca 2004 r. Takim faktem do zgłoszenia było rozwiązanie umowy dzierżawy skutkujące utratą posiadania gruntu i zaprzestaniem prowadzenia działalności rolniczej na nim. Utrata posiadania i zaprzestania działalności rolniczej nastąpiło w dacie ... września 2008 r. i nie może być mowy, że informacja o tym fakcie przekazana organowi najwcześniej ustanie w maju 2009 r. spełniała wymogi niezwłocznego powiadomienia organu. Nie może też być uznany za usprawiedliwiony brak wcześniejszego zgłoszenia z uwagi na oczekiwanie na ustalenie kto przejmie posiadanie gruntu. Zgodnie z protokołem zdawczo – odbiorczym z ... września 2008 r. przejmującą grunt w posiadanie była Agencja Nieruchomości Rolnych. Prawidłowo organ uznał, że rozporządzenie ONW z dnia 14 kwietnia 2004 r. znowelizowane rozporządzeniem z dnia 9 marca 2006 r. (Dz. U. 42/06 poz. 278) oraz rozporządzenie ONW z 11 kwietnia 2007 r. i rozporządzenie ONW z 11 marca 2009 r. przewidywały zwolnienie od zwrotu kwot pobranych pod warunkiem, że nastąpiło przeniesienie posiadania gruntu rolnego a nowy posiadacz złożył stosowne zobowiązanie do kontynuowania działalności rolniczej oraz ewentualnego zwrotu kwot ONW w przypadku zaprzestania działalności. Z treści przepisów w/w rozporządzeń jednoznacznie wynika, że przejęcie posiadania i zobowiązania dotyczą tego samego podmiotu oraz, że przejęcie dotyczy obowiązków poprzednika czyli przekazującego grunt. W przedmiotowej sprawie taka okoliczność nie zaistniała. Skarżąca komu, innemu przekazała grunt, a kto inny złożył oświadczenie o kontynuacji zobowiązań. Ponadto oświadczenie o przeniesieniu posiadania złożone było z uchybieniem tzw. "niezwłocznego" terminu wymaganego § 9 ust. 2 pkt 2 Rozporządzeniem ONW z 11 marca 2009 r. – gdyby nawet można było przyjąć, że możliwe jest złożenie takiego oświadczenia przez osobę nie będącą podmiotem bezpośrednio przejmującym grunt od producenta rolnego, o którym mowa w tym przepisie. To ostatnie stwierdzenie, tj. możliwość złożenie oświadczenia przez osobę nie przejmującą grunt bezpośrednio od podmiotu pobierającego płatności ONW, jest czysto hipotetyczne bowiem z treści w/w przepisu ono nie wynika. Za bezpośrednim związkiem między pobierającym płatności ONW, a przejmującym grunt rolny do prowadzenia na nim działalności rolniczej przemawia stwierdzenie ustawodawcy mówiące o przeniesieniu posiadania działek na rzecz innego podmiotu w wyniku umowy sprzedaży dzierżawy lub innej umowy. Oznacza to, że chodzi o umowy zawarte między w/w podmiotami a nie o wielość następujących po sobie umów i przekazań posiadania. Zatem prawidłowo organ uznał, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki wymagane do uznania, iż płatności ONW pobrane przez skarżącego nie podlegają zwrotowi. Prawidłowo zostały zastosowane wyżej wymienione przepisy prawa materialnego przewołane w decyzji organu. W sprawie nie ma naruszenia § 1 pkt 2 rozporządzenie z dnia 9 marca 2006 r. nowelizującego Rozporządzenie ONW z 14 kwietnia 2004 r. wbrew zarzutom skargi gdyż przywoływane przez Spółkę przeniesienie posiadanie gruntu na rzecz M. K. i złożenie przez niego stosownych oświadczeń pozostaje, bez skutku dla odpowiedzialności skarżącej. Wbrew zarzutom skargi organ nie dopuścił się też naruszeń prawa procesowego w stopniu istotnym wpływającym na wynik sprawy. Ocena organu dotycząca faktu, iż rozwiązania umowy dzierżawy nastąpiło na skutek niepłacenia przez skarżącą czynszu jest prawidłowa. Prawidłowo organ odniósł się do terminów dotyczących powiadomienia go a fakcie przeniesienia posiadania i osób, które powinny składać stosowne oświadczenie. W sprawie nie zachodzi naruszenie art. 7, 77, 80 i 8 k.p.a. Zarzuty skargi są nieuzasadnione. W sprawie nie naruszono żadnych praw skarżącej Spółki. Zastosowanie przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. 98 poz. 634 ze zm.) jest uzasadnione i stanowi podstawę kompetencyjną dla Prezesa Agencji do wydania takiej decyzji. Środki pieniężne podlegające zwrotowi pochodzą z funduszów unijnych oraz krajowych i podlegają zwrotowi przy zaistnieniu przesłanek prawa materialnego. Zarzut uchybienia temu przepisowi nie jest zasadny. Organ nie naruszył również, wbrew zarzutom skargi, art. 49 ust. 5 rozporządzenie Komisji (WE) nr 2419/2001. Ustalenie organu, że obowiązek zwrotu określonych w decyzji kwot podlega 10 letniemu przedawnieniu jest prawidłowe. W sprawie, wbrew żądaniom skarżącej, nie można przyjąć, że działała ona w dobrej wierze. Spółka przestała prowadzić działalność rolniczą wobec rozwiązania umowy dzierżawy z przyczyn leżących po jej stronie wskazanych w piśmie rozwiązującym umowę przez Wydzierżawiającego. Nie powiadomiła we właściwym czasie organy o tym fakcie mimo obowiązku przyjętego na siebie w pierwszym wnioskiem o płatności i mimo wymagań wynikających ze stosowanego w sprawie rozporządzenia ONW. Informacja została przekazana organowi po upływie kilku miesięcy, a nie 10 dni roboczych wymaganych art. 47 rozporządzenia Komisji nr 1974/2006 i § 9 ust. 5 i 1 rozporządzenie ONW z 11 marca 2009 r. Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego ani naruszeń prawa procesowego w stopniu wypływającym na wyniki sprawy. Z tych względów Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.