II SA/Kr 120/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie : Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z o.o. z siedzibą w O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 25 listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skargę oddala. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia 31 marca 2009r. znak: [...] ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego, wielorodzinnego wraz z infrastrukturą, garażem podziemnym na 12 samochodów, w miejsce istniejącej zabudowy na działkach nr [...], [...] obr. [...] przy [...] w K. wraz z wjazdem z [...] (dz. Nr....)". Od powyższej decyzji odwołanie złożyli R.A., B.J. , [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dawniej Przedsiębiorstwo "[...] " spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) z siedzibą w [...] oraz. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 6 sierpnia 2009 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 2 kpa uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na decyzję SKO skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła spółka [...] sp. z o.o. z siedzibą w O. W dniu 25 września 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) uwzględniło skargę w całości i uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej uzasadnienia, w zakresie dotyczącym ustalenia linii zabudowy oraz wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki. W związku z wydaniem decyzji autokontrolnej, WSA w Krakowie w dniu 21 grudnia 2009 r. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte na skutek skargi ww.spółki (sygn. akt II SA/Kr 1526/09). W wyniku wniesionej przez B.S. skargi, WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1731/10 uchylił wydaną w trybie autokontroli decyzję SKO w K. Pismem z dnia [...] 2010 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze przesłało organowi I instancji postanowienie WSA w Krakowie z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 1526/09 wraz aktami sprawy ze skargi spółki [...] sp. z o.o. na decyzję SKO w K. z dnia 6 sierpnia 2009 r., znak: [...] . W dniu [...] listopada 2010 r. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością reprezentowana przez pełnomocnika M.K. wniosła zażalenie na postanowienie wydane przez SKO w K. w dniu 21 października 2010 r., na podstawie którego doszło do przekazania akt sprawy ze skargi spółki z dnia [...] 2010 r. na decyzję SKO w K. z dnia 6 sierpnia 2009 r., znak[...] do organu I instancji. W zażaleniu pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i nadanie sprawie prawidłowego zgodnego z przepisami prawa toku postępowania mającego na celu rozpatrzenie i przekazanie do WSA w Krakowie skargi spółki z dnia [...] 2009 r. Jednocześnie, spółka wezwała SKO w K. do usunięcia naruszenia prawa w terminie tygodnia od dnia doręczenia wezwania na podstawie art. 52 § 4 ppsa, wskazując, iż czynność dokonana przez SKO w K. w dniu 21 października 2010 r. może być innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, to jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik spółki podniósł, iż na skutek uchylenia decyzji autokontrolnej przez sąd administracyjny "odżywa" skarga na decyzję SKO w K. , a organ ten zobligowany jest przekazać sprawę sądowi administracyjnemu. Jednocześnie pełnomocnik przyznał, iż pismo z dnia [...] 2010 r. nie nosi żadnych znamion postanowienia i w zasadzie jego treść wskazuje, iż nie jest to postanowienie. Celem jednak należytej obrony praw spółki, wnosi on zażalenie oraz alternatywnie, w razie uznania pisma SKO w K. z dnia [...] października 2010 r. za inną czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z art. 52 ppsa. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło niedopuszczalność powyższego zażalenia spółki (znak:....). W uzasadnieniu SKO wskazało, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi niedopuszczalność zażalenia z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia. SKO wyjaśniło, iż czynność polegająca na przekazaniu akt sprawy organowi I instancji jest czynnością materialno – techniczną i kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje w tej sprawie wydawania postanowień. Tym samym, powyższa czynność nie podlega zaskarżeniu zażaleniem. Na postanowienie SKO w dniu 5 stycznia 2010r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła spółka, reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego A.W. , zarzucając naruszenie art. 6, 7 i 10 § 1 kpa, 54 § 3 ppsa oraz 7 i 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem pełnomocnika naruszenie powyższych przepisów nastąpiło poprzez przekazanie po uchyleniu decyzji autokontrolnej akt sprawy ze skargi z dnia 10 września 2009 r. organowi I instancji zamiast Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie na skutek czego, skarżąca spółka pozbawiona została możliwości obrony i dochodzenia swoich praw przed sądem administracyjnym. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik spółki wskazał jednocześnie, iż zarówno przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości wnoszenia zażalenia na czynność przekazania akt, niemniej jednak droga ta była jedyną dostępną dla spółki drogą umożliwiającą ochronę jej interesu. W ocenie pełnomocnika spółki na skutek braku zaskarżenia powyższej czynności całkowicie zamknięta zostałaby dla spółki droga obrony jej praw. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, nadanie sprawie prawidłowego zgodnego z przepisami toku postępowania mającego na celu rozpatrzenie i przekazanie do WSA w Krakowie skargi z dnia [...] września 2009 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na powyższą skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu lub dokonywaniu danej czynności nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia. Zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "kpa" na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Stosownie do art. 134 w zw. z art. 144 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozpatrującego niniejszą sprawę przedmiotowa skarga jest oczywiście niezasadna. Trafnie wskazało SKO w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż w niniejszej sprawie brak jest przedmiotu zaskarżenia, od którego można by wnieść zażalenie. Jak wynika z powołanego powyżej art. 141 § 1 kpa zażalenie przysługuje stronie wyłącznie na wydane w toku postępowania postanowienia i to tylko, w przypadku, gdy pozwala na to kodeks. W niniejszej sprawie tymczasem nie zostało wydane postanowienia, na które strona mogłaby skutecznie złożyć zażalenie. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje bowiem, aby czynność organu polegająca na przekazaniu akt innemu organowi dokonywana była w formie postanowienia. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie pozwalają także na przyjęcie, iż istnieje "domniemanie formy postanowienia" dla czynności dokonywanych przez organy administracji publicznej, w przypadku, gdy ustawa nie zastrzega tej formy dla danej czynności wyraźnie. Biorąc pod uwagę powyższe, nie można zatem domniemywać, iż przekazanie lub zwrot akt przez jeden organ innemu organowi administracji publicznej następuje na podstawie postanowienia. Jak trafnie wskazuje SKO w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, przekazanie akt stanowi wyłącznie czynność materialnotechniczną niezaskarżalną w drodze zażalenia. W konsekwencji, skoro w niniejszej sprawie brak jest postanowienia, od którego ustawa przewidywałaby dopuszczalność wniesienia zażalenia, to tym samym brak jest przedmiotu zaskarżenia. W rezultacie wniesienie zażalenia w tym stanie rzeczy należy ocenić jako niedopuszczalne. Co należy podkreślić, pełnomocnik skarżącego, jak wynika z zażalenia oraz skargi do sądu administracyjnego, zdaje się zdawać sobie sprawę i nie kwestionować twierdzenia SKO, iż pismo z dnia [...] października 2010 r. nie jest postanowieniem i tym samym nie może być zaskarżone w drodze zażalenia. Pełnomocnik skarżącego sam wskazuje w zażaleniu z dnia [...] listopada 2010 r., iż pismo z dnia [...] października 2010 nie nosi znamion postanowienia i nie posiada jego obligatoryjnych elementów. Z kolei w skardze z dnia [...] stycznia 2011r. pełnomocnik wprost wskazuje, iż Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje przekazywania akt sprawy innemu organowi w formie postanowienia. Biorąc zatem pod uwagę powyższą wiedzę i świadomość pełnomocnika procesowego, tym bardziej zdumiewa zatem obrana przez pełnomocnika droga obrony praw spółki polegająca na wniesieniu zażalenia na niezaskarżalną w ten sposób czynność. Za całkowicie nieuzasadnione i nieznajdujące jakiejkolwiek podstawy prawnej w przepisach prawa należy uznać wyjaśnienia pełnomocnika, mające jakoby usprawiedliwiać obraną przez niego drogę dochodzenia praw spółki, zgodnie z którymi zażalenie jest "jedyną dostępną dla spółki drogą umożliwiającą jej ochronę przysługującego jej w niniejszym postępowaniu interesu". Wbrew bowiem twierdzeniom pełnomocnika, przepisy prawa przewidują inne środki ochrony prawnej zapewniające skarżącej spółce skuteczną ochronę, w przypadku naruszenia przez organ administracji publicznej obowiązku przekazania akt sprawy sądowi administracyjnemu w razie złożenia skargi do sądu administracyjnego. Nie jest jednakże rzeczą sądu pouczanie profesjonalnego pełnomocnika o przysługujących na podstawie obowiązujących przepisów prawa środkach ochrony prawnej. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.