II SA/Wa 2149/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), Iwona Dąbrowska, Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na stanowisko [...] oddala skargę [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w sprawie przeniesienia [...] K.K. na stanowisko [...]. W motywach uzasadnienia organ wskazał, że Komendant Powiatowy PSP w [...] po uzyskaniu informacji o ukończeniu śledztwa prowadzonego wobec K.K., podejrzanego w sprawie o przestępstwo z art. 231 § 2 kk w zw. z art. 12 kk i skierowaniem aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w [...], zawiesił go w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, a po upływie tego okresu, decyzją z dnia [...] października 2010 r., przeniósł strażaka ze stanowiska [...] na stanowisko [...], zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, w celu odsunięcia strażaka od prac związanych z czynnościami kontrolno – rozpoznawczymi. Organ podniósł, że Komendant Powiatowy, w myśl art. 39 ust. 1 ustawy o PSP, był zobligowany do zawieszenia strażaka w czynnościach służbowych w dacie powzięcia informacji o wszczęciu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Ponadto wskazał, że w chwili przeniesienia na stanowisko [...] nie było innych wolnych tożsamych stanowisk kierowniczych, a przydzielone stanowisko pozwalało w sposób najbardziej pełny wykorzystać posiadane umiejętności i kwalifikacje zawodowe strażaka. Podkreślił też, że stronie nie zmieniły się warunki finansowe, a jedynie zakres wykonywanych obowiązków. Organ II instancji wystąpił ponadto – pismem znak [...] z dnia [...] października 2010 r. – do Prokuratora Okręgowego w [...] z prośbą o wskazanie, czy przedstawione strażakowi oskarżenie ma ścisły związek ze służbą w PSP. Prokuratura Okręgowa w [...] potwierdziła, że zarzucane przestępstwo pozostaje w związku z wykonywanymi przez wyżej wymienionego obowiązkami służbowymi. Od powyższej decyzji K.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji utrzymanej nią w mocy, z powodu rażącego naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy o PSP, a ponadto o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności wydanej decyzji. Skarżący podniósł, że stanowisko [...] nie jest stanowiskiem równorzędnym do zajmowanego dotychczas przez niego stanowiska [...], mimo tej samej grupy zaszeregowania. Wskazał również, że zasady przenoszenia strażaków na niższe stanowiska służbowe określa art. 38 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, a przytoczona przez organ argumentacja rażąco je narusza. Ponadto – jego zdaniem – stanowisko organu, że powyższe działania podjęto ze względu na charakter oskarżenia, a także kierując się dobrem służby, jest pozbawione podstaw prawnych. Podał, że potwierdzeniem tego jest fakt, iż nie jest prowadzone wobec niego żadne postępowanie (dyscyplinarne ani wyjaśniające). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że nie przeniósł skarżącego na niższe stanowisko służbowe, w rozumieniu art. 38 ustawy o PSP, lecz na inne stanowisko służbowe, w trybie art. 32 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, po uzyskaniu informacji, że wobec strażaka prowadzone jest postępowanie karne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Skarżący – w związku z powzięciem przez przełożonego informacji o ukończeniu śledztwa w sprawie o przestępstwo z art. 231 § 2 kk w zw. z art. 12 kk i skierowaniem aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w [...], został zawieszony w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, a po upływie tego okresu, decyzją z dnia [...] października 2010 r., przeniesiony ze stanowiska [...] na stanowisko [...], zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami. Ponadto organ II instancji uzyskał od Prokuratora Okręgowego w [...] wyjaśnienie, że zarzucane strażkowi przestępstwo pozostaje w związku z wykonywanymi przez niego obowiązkami służbowymi. Należy stwierdzić, że specyfiką służb mundurowych jest podległość służbowa i prawo przełożonego do przydzielania zadań służbowych. Wiąże się to nie tylko z kwalifikacjami i umiejętnościami funkcjonariusza, lecz także z zaufaniem przełożonych do jego osoby. Odnosząc się do zarzutów skargi w kwestii, czy stanowisko [...] jest stanowiskiem równorzędnym, czy też niższym od dotychczas zajmowanego przez skarżącego, Sąd zważył, co następuje. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 37, poz. 212 ze zm.), załącznik nr 2, tabela nr 4, stanowisko [...] jest stanowiskiem równorzędnym pod względem zaszeregowania do grupy uposażenia zasadniczego (grupa 10), w stosunku do stanowiska [...], zajmowanego wcześniej przez skarżącego. Różnica polega jedynie na podległości służbowej, bowiem [...] podlega [...]. Wobec braku różnic w zaszeregowaniu, zmiana ta – zdaniem Sądu – ma charakter wyłącznie prestiżowy (ambicjonalny). Nie można było zatem uznać, że "nowe" stanowisko jest stanowiskiem niższym, w rozumieniu art. 38 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.