II SAB/Wa 379/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), Iwona Dąbrowska, Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi R. L. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno – Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę R.L. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu swojej skargi twierdził, że organ uchyla się od wydania zaświadczenia o wysokości podstawy wymiaru uposażenia [...] Powiatowego Policji w [...] na dzień [...] marca 2004 r., [...] marca 2006 r. i [...] marca 2008 r., ewentualnie wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia żądanej przez niego treści. Podniósł również, że organ przeprowadził waloryzację pobieranego przez niego świadczenia bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu skargi wskazał, że nie zgadza się ze sposobem waloryzacji jego renty inwalidzkiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wywodził, że nie pozostawał w bezczynności, podejmując w terminie stosowne czynności. Podał, że zaświadczenie o wysokości podstawy wymiaru pobieranego świadczenia zostało przesłane skarżącemu w dniu [...] listopada 2009 r., a ponadto Dyrektor ZER MSWiA w dniu [...] listopada 2009 r. wydał decyzję nr [...], odmawiającą ponownego ustalenia podstawy wymiaru oraz wysokości pobieranej renty inwalidzkiej. Podał, że decyzja ta nie została zaskarżona i jest obecnie prawomocna. Organ wyjaśnił, że o powyższych faktach skarżący został informowany pismami z dnia [...] listopada i z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz z dnia [...] marca 2010 r. Stwierdził również, że w dniu [...] września 2010 r. zostało wydane przez Dyrektora ZER MSWiA postanowienie – na podstawie art. 219 kpa – odmawiające wydania zaświadczenia o wysokości wymiaru świadczenia na podstawie uposażenia funkcjonariusza Policji na stanowisku [...] Powiatowego Policji w [...], według stanu na dzień [...] marca 2006 r., [...] marca 2008 r. i [...] marca 2009 r., z uwagi na to, że skarżący żądał potwierdzenia takich faktów, które nie znajdują potwierdzenia w dokumentach posiadanych przez organ, a ponadto nie mieszczą się we właściwości organu. Pełnomocnik organu wskazał też, że w dniu [...] listopada 2009 r. organ wydał, na podstawie art. 217 kpa, zaświadczenie potwierdzające wysokość podstawy wymiaru świadczenia R.L. na dzień [...] marca 2006 r., [...] marca 2008 r. oraz na dzień [...] marca 2009 r. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że waloryzacja jego świadczenia była przeprowadzana niezgodnie z przepisami, organ wskazał, że od wydanych w tej sprawie decyzji Dyrektora ZER MSWiA, skarżący odwoływał się do sądu powszechnego, a wydane przez sąd wyroki są już prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub też nie podjął stosownej czynności (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). W rozpatrywanej sprawie nie doszło do bezczynności organu, albowiem skarżący na składane przez siebie pisma i wnioski otrzymywał odpowiedzi od organu. Przede wszystkim wskazać należy, iż Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. postanowieniem z dnia [...] września 2010 r., na podstawie art. 219 kpa, odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej przez niego treści. Postanowienie to zostało doręczone R.L. w dniu [...] września 2010 r., a zatem z chwilą jego doręczenia nie można było już skutecznie postawić organowi zarzutu, iż pozostaje w bezczynności. Z uwagi na powyższe skarga na bezczynność organu w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Odnosząc się do zarzutów skargi, które koncentrują się wokół kwestionowania wysokości otrzymywanego świadczenia, stwierdzić należy, że zagadnienie to wykracza poza kognicję sądów administracyjnych i nie podlega badaniu w niniejszym postępowaniu (dotyczącym bezczynności organu). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.