II SA/Kr 229/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) NSA Joanna Tuszyńska Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia uchyla zaskarżone postanowienie Starosta [...] postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2010 r., znak [...], po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy K., na podstawie art. 106 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz.717 z późn. zm.) oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( tekst jednol. Dz.U. z 2004r. Nr 121, poz. 1266 ) uzgodnił pozytywnie warunki zabudowy terenu odnośnie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej [...], składającej się z : stalowej wieży kratowej o wysokości ok. 60m, urządzeń sterujących pracą anten - trzech szaf telekomunikacyjnych o wymiarach 150cm x 80cm x 80cm, przyłącza energetycznego, na na działce nr "1" we wsi K., gmina K. przez [...] Sp. z o. o w W.. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że z informacji zawartej w nadesłanym wniosku wynika, iż przedmiotowy teren pozostaje bez planu zagospodarowania przestrzennego . Lokalizacja projektowanej inwestycji przewidziana jest w zespole istniejącej zabudowy zagrodowej. Jej realizacja nie spowoduje istotnych strat dla rolnictwa w świetle przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł w terminie A. W. podnosząc, że nie wyraża zgody na lokalizację inwestycji na działce "1". Skarżący zarzucał, że w pismach, które składał do Wójta Gminy K. w dniu 22 marca 2010 r. oraz do Rady Gminy w dniu 29 marca 2010 r. wyrażał już swoją opinię, ale nie została ona wzięta pod uwagę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z 29 listopada 2010r., znak [...], na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia od postanowienia organu pierwszej instancji. Orzekając w ten sposób podało, że w postępowaniu wstępnym podjęło czynności zmierzające do ustalenia czy zażalenie wniesione przez A. W. jest dopuszczalne. Stwierdzenie dopuszczalności zażalenia jest bowiem koniecznym warunkiem merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. W trakcie przeprowadzonych czynności Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dwukrotnie wezwało Starostę [...] o nadesłanie całości oryginalnych akt sprawy wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przez A. W. zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na ponowne wezwanie Starosta [...] w dniu 15 listopada 2010r. nadesłał oryginalne akta sprawy. Na ich podstawie ustalono, że istnieją okoliczności powodujące niemożność rozpoznania złożonego zażalenia na tym etapie postępowania, gdyż brak jest zwrotnych potwierdzeń odbioru zaskarżonego postanowienia przez strony postępowania a w szczególności przez A. W.. Ponadto, organ pierwszej instancji wyjaśnił, że nie posiada innych dokumentów dotyczących przedmiotowej sprawy. Niedopuszczalność odwołania (zażalenia) może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia, istnienia przedmiotu zaskarżenia, który nie spełnia jednak określonych wymogów - np. decyzji (postanowienia) nie doręczono lub nie ogłoszono stronie, czynność organu nie jest decyzją administracyjną (a jest np. czynnością materialno-techniczną), oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji (zażalenia) w toku instancji. W konsekwencji należy przyjąć, że odwołanie (zażalenie) nie służy od rozstrzygnięć, które nie weszły do obrotu prawnego, gdyż nie zostały doręczone stronie. W przedmiotowej sprawie zachodzi taka sytuacja. Z akt sprawy nie wynika, że wyżej opisane postanowienie Starosty [...] zostało doręczone stronom postępowania, gdyż brak jest dowodów doręczenia postanowienia. Nie można również przyjąć, że nastąpiło doręczenie zastępcze, o którym mowa w art. 44 k.p.a. Skoro brak podstaw do stwierdzenia, że postanowienie zostało doręczone stronom postępowania należy uznać iż nie rozpoczął biegu termin do wniesienia zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 20 kwietnia 2010 r. Zgodnie bowiem z art. 141 § 2 k.p.a., zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. To, czy strona zapoznała się z postanowieniem w inny sposób, nie wpływa na kwestię dopuszczalności zażalenia. Czynność doręczenia niezgodna z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego jest bezskuteczna, co prowadzi do obowiązku ponownego jej dokonania. Brak doręczenia stanowi istotną wadę postępowania, która winna być przez organ konwalidowana poprzez prawidłowe doręczenie rozstrzygnięcia wszystkim stronom postępowania. Dopiero po doręczeniu postanowienia - zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, stronom będzie przysługiwało prawo złożenia zażalenia. Na zakończenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym postanowienie uzgadniające może zostać zaskarżone wyłącznie przez inwestora. Zgodnie bowiem z art. 53 ust. 5 zd. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodnień, o których mowa w ust. 4 (czyli m. in. z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami) dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Powyższa zmiana weszła w życie w dniu 17 lipca 2010 r. na podstawie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 20101. Nr 106, poz. 675). A. W. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem, wnosząc w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący domagał się w niej uchylenia zaskarżonego postanowienia i rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia 20 kwietnia 2010r., znak [...]. W uzasadnieniu wskazywał, że z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo projektowanej wieży telefonicznej z jego miejscem zamieszkania znajdującym się w K. przy ul. [...], w celu uniknięcia szkodliwego oddziaływania tego obiektu dla życia od samego początku procesu decyzyjnego dotyczącego tej lokalizacji protestowało wielu mieszkańców przeciwko ustawienia wieży na działce Nr "1". Zgłaszali wnioski o konieczności zmiany lokalizacji, co bez większego problemu można było osiągnąć, przy wzięciu pod uwagę postulatów w tym zakresie i przy zachowaniu minimum dobrej woli. Jednakże jak widać z okoliczności sprawy wnioskodawca oraz organy uprawnione do podejmowania decyzji w tym przedmiocie przyjęły "rozwiązanie siłowe" nie licząc się z niczym i nikim, a już najmniej ze stanowiskiem osób najbardziej poszkodowanych i najbardziej zainteresowanych zmianą lokalizacji tego obiektu. Organom działającym w tej sprawie nie przeszkadza, że w pobliżu, chociaż nie w tak bliskiej odległości jak przedmiotowa wieża, działają już dwie wieże stanowiące przekaźniki sygnałów telefonii komórkowej innych operatorów. Z zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wnika, że główną przyczyną stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia jakie złożył była okoliczność niemożności rozpoznania tego zażalenia z braku w oryginalnych aktach sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru postanowienia Starosty [...]. Jest to argument dziwny i wręcz niedopuszczalny, gdyż skoro skarżący złożył odwołanie od postanowienia Starosty [...], to przecież z samego tego faktu wynika, że musiał postanowienie otrzymać. W istocie rzeczy sprawa pozostaje poza jakimkolwiek rozpoznaniem merytorycznym, natomiast obecnie wszystko skupiło się wokół bezproduktywnych sporów proceduralnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uzasadniło szeroko niedopuszczalność zażalenia w przedmiotowej sprawie, wychodząc z założenia, że skoro brak potwierdzeń odbioru zaskarżonego postanowienia, to postanowienie to nie weszło do obrotu prawnego i nie podlega na tym etapie postępowania zaskarżeniu. Z przytoczoną argumentacją w żadnym wypadku nie można się zgodzić. Postanowienie Starosty [...] z dnia 20 kwietnia 2010r. skarżący otrzymał, i dlatego mógł wnieść na to rozstrzygniecie zażalenie. Z istniejących okoliczności sprawy nic nie wskazuje by było tak jak twierdzi Kolegium, że postanowienie Starosty nie znajduje się w "obrocie prawnym", gdyż wszystkie organy, a w szczególności wnioskodawca Spółka [...] uważa, że dysponuje ostatecznym aktem prawnym. Dalszym motywem działania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiotowej sprawie jest to, że w dniu 17 lipca 2010r. weszła w życie ustawa z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju i usług i sieci telekomunikacyjnych. Zgodnie z przepisem art. 70 pkt. 6 lit. b tej ustawy został zmieniony przepis art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W wymienionym przepisie mówi się, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4 art. 53 dokonuje się trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Ustawa nie zawiera definicji inwestora, czyli tak na dobrą sprawę nie wiadomo komu ma przysługiwać prawo do złożenia zażalenia w przypadku spełniającym przesłanki określone w art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Również ustawa nie zawiera przepisów przejściowych dotyczących przedmiotowego problemu. Przyjęte stanowisko zmierza jak widać ku temu, by takie uprawnienia przypisać w przedmiotowym przypadku jedynie Spółce [...] Sp. z o. o. w W. i nikomu poza tym, co w oczywisty sposób wyklucza innych zainteresowanych. Przyjęcie takiego założenia sprawia, że zostaje podważona fundamentalna zasada postępowania administracyjnego, to jest zasada jego dwuinstancyjności. Zasada ta jest zasadą konstytucyjną, obowiązującą na podstawie art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nadto, zgodnie z art. 15 k.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, czyli każda sprawa administracyjna powinna być rozpoznana dwukrotnie. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, najpierw przez organ pierwszej instancji, a następnie przez organ odwoławczy. Natomiast w niniejszej sprawie jednym organem decyzyjnym pozostaje w takim razie Starosta [...], od którego postanowienia posiada prawo odwołania jedynie wymieniony w cytowanym przepisie art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - "inwestor" i nikt poza nim. Skarżący podniósł również, że składając zażalenia zastosował się do pouczenia zawartego w postanowieniu Starosty z dnia 20 kwietnia 2010r. i złożył odpowiednie zażalenie na to postanowienie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a. ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a. ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. W sytuacji, gdy przedmiotem postępowania sądowadministracyjnego jest zaskarżalne w myśl art. 3 § 2 pkt 2, przewidziane w art. 123 § 1-2 k.p.a. postanowienie organu administracji publicznej nierozstrzygające o istocie sprawy, lecz dotyczące poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania administracyjnego, kontrola ta ma charakter ograniczony i nie obejmuje niezwiązanych z nim bezpośrednio kwestii materialnoprawnych. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności, bądź wydania ich z naruszeniem prawa zostały wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. W szczególności, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. sąd uchyla decyzję bądź postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność wniesienia zażalenia, wydane na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. Stosownie do art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W myśl odesłania, zawartego w art. 144 k.p.a., przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku wniesienia zażalenia na postanowienia. Przepisy postępowania administracyjnego nie precyzują, w jakim wypadku odwołanie (zażalenie) należy uznać za niedopuszczalne. Kwestia ta była jednak przedmiotem licznych wypowiedzi doktryny. W nauce prawa jednolicie przyjmuje się między innymi, że niedopuszczalność wniesienia środka odwoławczego ma miejsce wówczas, gdy dana decyzja czy postanowienie nie podlega zaskarżeniu, a także wtedy, kiedy akt administracyjny nie wszedł do obrotu prawnego wskutek niedoręczenia którejkolwiek ze stron (zob. G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, LEX, 2010, wyd. III, teza 2 do art. 134 oraz B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. C.H. Beck, 2011, teza 5 do art. 134). Podobnie należy traktować sytuację, kiedy strona wnosi środek odwoławczy przed doręczeniem jej aktu administracyjnego. Także wówczas nie rozpoczyna bowiem biegu termin do wniesienia tego środka. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało rozstrzygnięcie właśnie z powołaniem się na fakt, że postanowienie organu pierwszej instancji nie zostało doręczone stronom i nie weszło do obrotu prawnego. Zdaniem organu odwoławczego miał na to wskazywać brak dowodów jego doręczenia w aktach sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podano również, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dwukrotnie wzywało Starostę [...] o nadesłanie całości oryginalnych akt sprawy wraz ze zwrotnymi potwierdzeniami odbioru postanowienia Starosty [...] z dnia 20 kwietnia 2010 r., znak [...]. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego taka konkluzja organu odwoławczego jest przedwczesna, zaś twierdzenie o wezwaniach organu pierwszej instancji do przedstawienia dowodu doręczenia korespondencji - gołosłowne. W szczególności, przedstawione wraz z odpowiedzią na skargę akta administracyjne nie zawierają żadnego dokumentu potwierdzającego fakt dwukrotnego zwracania się do Starosty [...] Przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze o przedłożenie dowodów doręczenia postanowienia. Należy dalej zauważyć, że skarżący po dziesięciu dniach od daty wydania postanowienia organu pierwszej instancji wniósł zażalenie - a więc znał treść rozstrzygnięcia, przy czym z akt sprawy nie wynika bu A. W. zapoznawał się z nimi w siedzibie organu. Ponadto, w piśmie przewodnim, którym Starosta [...] przekazał zażalenie organowi odwoławczemu (k. 16 akt administracyjnych) znajduje się stwierdzenie, że zażalenie (nazwane odwołaniem) zostało w terminie złożone do urzędu. Takie stwierdzenie naprowadza, że organ pierwszej instancji dysponował danymi upoważniającymi do wyrażenia takiego stwierdzenia. O ile organ odwoławczy miał wątpliwości w tej kwestii winien ją wyjaśnić korzystają ze wszelkich możliwych środków dowodowych, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 75 § 1 k.p.a. Możliwe było reklamowanie przesyłki pocztowej, a także zwrócenie się do skarżącego i pozostałych stron o założenie oświadczeń w sprawie doręczenia postanowienia oraz o ewentualne przedłożenie koperty, w której otrzymał postanowienie. Nie podejmując takich czynności, a także stwierdzając w sposób dowolny fakt nieprzedłożenia przez organ pierwszej instancji pomimo dwukrotnych wezwań zwrotnych potwierdzeń odbioru postanowienia z dnia 20 kwietnia 2010 r., znak [...] przez skarżącego i pozostałe postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało postanowienie z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 77§ 1 k.p.a., zaś stwierdzone uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w kontrolowanej kwestii incydentalnej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, którym stwierdzono niedopuszczalność zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się również na zmianę stanu prawnego podając, że od dnia 17 lipca 2010 r. środek odwoławczy od postanowienia wydanego w trybie art. 106 k.p.a. może być w przedmiotowej sprawie wniesiony wyłącznie przez inwestora. Wskazano w tym zakresie na zmianę przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynikającą z ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 20101. Nr 106, poz. 675). Takie stwierdzenie zostało jednakże poczynione bez nawiązania do treści art. 80 powyższej ustawy, będącego przepisem intertemporalnym, który stanowi, że do spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Sformułowanie "sprawy o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowanie terenu" dotyczy z uwagi na treść art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zarówno spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jak i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pomimo powyższego przepis art. 80 z ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie został przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniony przy wydaniu rozstrzygnięcia. Zaskarżone postanowienie nie zawiera ani wyjaśnień dotyczących wykładni i stosowania powyższej regulacji, ani też ustaleń odpowiednich ustaleń. Zaskarżone postanowienie zostało zatem wydane z naruszeniem art. 124 § 2 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy w kontrolowanej kwestii incydentalnej. W świetle powyższego za zasadne należy uznać te zarzuty skargi, które nawiązują do wad proceduralnych związanych z niewyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Stwierdzenie w ramach przeprowadzonej kontroli sadowej wskazanych uprzednio uchybień powoduje, że zaskarżone postanowienie jako przedwczesne zostało wydane także z naruszeniem art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. Uchybienia zaistniałe przy wydaniu zaskarżonego postanowienia stwarzają podstawę do jego uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 " c " p.p.s.a., przy odstąpieniu dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie przepisów prawa, do której zmierzają pozostałe zarzuty skargi. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, zaś w sprawie niniejszej z uprzednio wskazanych przyczyn jest ona niemożliwa i bezprzedmiotowa ( por. wyrok NSA z 10 lutego 1981r., SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 , poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 ) Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., zaś rzeczą Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcia po wyeliminowaniu wytkniętych uchybień. Skarżący pomimo stosownego pouczenia zawartego w zawiadomieniu o rozprawie dnia 15 kwietnia 2011r. nie składał wniosku o zasądzenie na jego rzecz od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zwrot kosztów postępowania.