II FZ 244/11

Sygn. akt II FZ 244/11 | | | , POSTANOWIENIE, , Dnia 8 czerwca 2011 r., Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 1354/10 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 28 października 2010 r. nr ... w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: oddalić zażalenie. | | | Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a"), pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Sąd uznał bowiem, że wniosek złożony przez skarżącą nie spełniał wymogu formalnego wynikającego z art. 252 § 2 p.p.s.a., tzn. nie został złożony na urzędowym formularzu, którego wzór określa załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227 poz. 2245). Wymogu powyższego nie spełniało – w ocenie sądu pierwszej instancji – złożenie oświadczenia stosowanego w sprawach cywilnych. W zażaleniu na to postanowienie, skarżąca zarzuciła sądowi pierwszej instancji, że ten nie rozpoznał wniosku o złożony przez skarżącą formularz, który – jak podkreślono – jest dopuszczalny w polskim systemie prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jest bezzasadne, ponieważ zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Jego wzór określa załącznik do powołanego powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. wydanego w oparciu o upoważnienie zawarte w art. 256 pkt 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji, w reakcji na pismo procesowe zawierające żądanie zwolnienia z wpisu od skargi, prawidłowo wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego wniosku zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. czyniąc jednocześnie zadość obowiązkowi doręczenia skarżącej blankietu formularza "PPF" wynikającemu z § 2 ust. 3 przywoływanego wcześniej rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. Skarżąca nie wypełniła doręczonego jej formularza, składając jedynie wypełniony formularz oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach według wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2006 r. w sprawie sposobu uiszczania opłat sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 27, poz. 199 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie uznał, że nie spełnia to wymogu formalnego wynikającego z art. 252 § 2 p.p.s.a., ponieważ złożone przez skarżącą oświadczenie mogłoby być honorowane w postępowaniu w sprawach cywilnych na podstawie art. 102 ust. 1 i art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594 ze zm.), nie natomiast w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej, samo podobieństwo informacji koniecznych do podania w obydwu formularzach nie daje jednak podstaw do odstępowania od zasady stosowania formularza według wzoru obowiązującego w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Wzór ten bowiem odpowiada specyfice postępowania przed sądami administracyjnymi i zawiera nie tylko oświadczenie o stanie majątkowym ale również osnowę samego wniosku o przyznanie prawa pomocy, czego nie zawiera formularz oświadczenia stosowany w postępowaniu w sprawach cywilnych. Ostatecznie Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie uznał, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy i zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek pozostawił bez rozpoznania. Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.