IV SA/Wa 414/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (zwaną dalej "decyzją środowiskową") polegającego na budowie sieci ciepłowniczej, preizolowanej do projektowanego zespołu budynków w rejonie ulic [...] w W. Uzasadniając decyzję organ administracji przytoczył zarzuty zawarte w odwołaniu C. sp. z o.o. i odnosząc się do nich wskazał, iż: przedmiotowe przedsięwzięcie należy do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 34 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 254, poz. 2573 ze zm.), które ma w sprawie zastosowanie w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), ponieważ wnosząca odwoławnie wniosła analogiczne zarzuty w odniesieniu do decyzji organu I. instancji oraz poprzedzającego ją postanowienia z dnia [...] lipca 2010 r. o nienałożeniu obowiązku przeprowadzenia procedury ocen oddziaływania na środowisko zasadne jest odniesienie się do tych zarzutów łącznie, nietrafny jest zarzut naruszenia art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą o ocenach, poprzez nie zobowiązanie inwestora do przeprowadzenia procedury ocen oddziaływania na środowisko; w karcie informacyjnej załączonej zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy o ocenach, zostały zamieszczone dane o planowanej inwestycji zgodnie z wymogiem art. 3 ust. 1 pkt 5 tej ustawy; 2 określono ilość wytworzonych odpadów oraz zasygnalizowano, iż w czasie prac ziemnych w ciągu dnia nastąpi emisja spalin i hałasu z maszyn budowlanych przy robotach ziemnych; mając to na uwadze organ I instancji ocenił, iż może dojść do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w porze dziennej natomiast nie dojdzie do przekroczeń emisji pyłów i spalin; organ odwoławczy nie podzielił wątpliwości, co do wadliwości tej oceny; wobec braku informacji w karcie o wielkości emisji, gdy chodzi o wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza jak i o poziomie dźwięku, organ poczynił pewne ustalenia samodzielnie; ze względu na specyfikę i skalę przedsięwzięcia, tymczasowy charakter zanieczyszczeń (emitowane tylko w okresie budowy) oraz lokalizację na terenie dużego miasta (cechujące się uprzemysłowieniem, ruchem pojazdów) realizacja inwestycji nie wpłynie na przekroczenie wartości normatywnie określonych, gdy chodzi o zanieczyszczenie powietrza natomiast spowoduje przekroczenie odpuszczalnego poziomu hałasu; za takim rozumowaniem przemawia praktyka prowadzenia prac budowlanych (wskazano jak należy sklasyfikować teren i jakie standardy dla niego obowiązują zauważając, iż nie są one nazbyt restrykcyjne); brak danych o uciążliwości akustycznej w karcie informacyjnej nie stanowi zbyt dużego uchybienia a dokonana ocena była prawidłowa, zwrócono uwagę, iż potencjalne zagrożenia, jakie wiąże Strona odwołująca z realizacją przedsięwzięcia (podtapianie, przedostanie do wód gruntowych nośnika energii) nie mieszczą się w pojęciu poważnej awarii przemysłowej, w myśl art. 3 pkt 32 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), gdyż wiąże się ono normatywnie z wykorzystaniem substancji niebezpiecznych; zwrócono uwagę, iż inwestor namierza zastosować system monitorowania potencjalnych wycieków, co świadczy o racjonalnym i zapobiegawczym podejściu, uznano, iż podczas realizacji inwestycji nastąpią nieodwracalne zmiany w postaci przekształcenia profili i właściwości fizykochemicznych gleb - w tym kontekście wskazano, iż przedsięwzięcie będzie realizowane w pasie drogowym ul. [...], na porośniętym trawą nasypie kolejowym oraz na terenie pokrytym trylinka i trawnikami (gdzieniegdzie z drzewami i krzewami); są to tereny zurbanizowane częściowo uzbrojone w inna infrastrukturę, nie są cenne przyrodniczo, zostały mocno przekształcone antropogenicznie i poddawane stopniowej zabudowie miejskiej; wobec tego oddziaływanie inwestycji na glebę można uznać za nieistotne; realizacja przedsięwzięcia nie przyczyni się do utraty powierzchni biologicznie czynnej - można przywrócić poprzednie zagospodarowanie - np. zieleń miejska, nietrafny jest zarzut naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o ocenach w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. - organ I. instancji szczegółowo odniósł się do kryteriów wskazanych w art. 63 ust. 1 ustawy o ocenach i na tej podstawie stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny; uzasadnienie nie jest być może "wyczerpujące", lecz jest "wystarczające" do uznania przedsięwzięcia za nieoddziaływujące znacząco negatywnie na środowisko, organ odwoławczy podziela pogląd o braku konieczności przeprowadzenia procedury ocen, pomimo wskazanych oddziaływań przedsięwzięcia. Skargi na powyższą decyzję wniosła Spółka C. W skardze zarzucono naruszenie: art. 74 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o ocenach zwracając uwagę, iż w karcie informacyjnej nie było danych dotyczących wielkości emisji na etapie realizacji przedsięwzięcia, gdy chodzi o wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza oraz emisji dźwięku a nawet danych o ilości używanego sprzętu mechanicznego, art. 63 ust. 1 ustawy o ocenach poprzez nie zobowiązanie do przeprowadzenia procedury ocen pomimo wątpliwości, co do zakresu oddziaływania przedsięwzięcia, art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. przez brak wnikliwego rozpatrzenia sprawy i ograniczenie postępowania do bezkrytycznego przyjęcia twierdzeń inwestora, oraz dowolną ocenę materiału dowodowego, art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o ocenach przez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji organu II. instancji okoliczności przemawiających za brakiem konieczności przeprowadzenia procedury ocen, art. 136 K.p.a. w zakresie nie przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego pomimo stwierdzenia takiej konieczności, art. 15 K.p.a. polegającego na bezkrytycznym przyjęciu twierdzeń organu I instancji przez organ odwoławczy. Uzasadniając skargę wskazano m.in., iż: brak kompletnej karty informacyjnej stanowi istotny brak formalny wniosku inwestora, który powinien zostać usunięty w toku postępowania przed wydaniem decyzji w przedmiotowej sprawie, niedopuszczalne jest dokonywanie ustaleń faktycznych an podstawie własnej wiedzy i doświadczenia zamiast o zgromadzone dowody; wiedza i doświadczenie pracowników organu administracji publicznej są jedynie środkiem oceny zgromadzonego w sprawie administracyjnej materiału dowodowego a nie samodzielnym środkiem dowodowym, trafnie ustalono, iż dojdzie do przekroczenia norm poziomu hałasu, jednak dowolna jest konkluzja, iż będzie ono nieznaczne (wobec brak stosownego materiału dowodowego), w istniejącym stanie faktycznym w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie znajduje uzasadnienia przyjęcie przez organ administracji, iż pomimo emisji zanieczyszczeń do powietrza, powstawania odpadów, przekształcenia profili glebowych oraz emisji hałasu zasadne było odstąpienie od procedury ocen oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi na skargę organ administracji podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2011 r. Przedstawiciel spółki C. wskazał dodatkowe okoliczności uzasadniające wadliwość zaskarżonego orzeczenia: przedsięwzięcie ma służyć zaopatrzeniu w ciepło osiedla mieszkaniowego, gdzie będą się znajdować garaże i parkingi, które także mogą podlegać procedurze ocen - jednocześnie wskazuje się, iż nie dojdzie do kumulacji zanieczyszczeń, nie trafne jest twierdzenie, iż przedsięwzięcie nie będzie dotyczyć terenów objętych ochroną - będzie ono realizowane częściowo na terenie zamkniętym, co wynika z karty informacyjnej, przedsięwzięcie ma być realizowane na dawnych terenach 2PC "U.", gdzie przekroczone są standardy jakości gleby, w niedalekim sąsiedztwie (300-4000 m.) znajduje się centralna stacja redukcji gazu - jej podmycie w razie wycieku może spowodować poważną awarię, do dużych zagrożeń może prowadzić także podmycie nasypu kolejowego,. Wyjaśnił, iż nie dysponuje dowodami potwierdzającymi, iż ustalenia organu administracji, co do zakresu oddziaływania przedsięwzięcia są wadliwe, w tym, iż tereny, gdzie mają być realizowane wykopy, są zanieczyszczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. W sprawie, znajdują zastosowanie przepisy dotyczące procedury ocen oddziaływania na środowisko zawarte w ustawie o ocenach. W jej świetle, gdy chodzi o przedsięwzięcia należące do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do których to w myśl rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko należy przedmiotowa inwestycja (okoliczność ta jest między stronami bezsporna), właściwy organ przesądza, co do konieczności przeprowadzenia procedury ocen oddziaływania na środowisko, wydając postanowienie, w myśl art. 63 ust. 1 bądź 2 ustawy o ocenach. W przypadku uznania braku potrzeby przeprowadzenia procedury ocen, przesłanki wydania postanowienia są identyczne w stosunku do wydawanej po nim decyzji środowiskowej (patrz art. 65 ust. 3 i art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o ocenach). Wątpliwości może budzić racjonalność ustanawiania procedury wydania dwu orzeczeń zasadniczo w tym samym przedmiocie (różnicą pomiędzy nimi jest wyłącznie możliwość zaskarżenia drugiego z nich w trybie instancyjnym oraz do sądu administracyjnego). Nie jest jednak rolą sądu administracyjnego ocena racjonalności rozwiązań normatywnych, lecz legalność działania organów administracji publicznej w kontekście przestrzegania prawa. Reasumując, należy stwierdzić, iż w przypadku takim jak rozpatrywany, wobec przyjętych rozwiązań legislacyjnych, w tym braku środków zaskarżenia (art. 141 § 1 K.p.a. i a conłrario art. 65 ust. 2 ustawy o ocenach) na postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 2 ustawy o ocenach, analiza legalności zaskarżonej decyzji, wydanej w myśl art. 84 ust. 2 tej ustawy, musi być równoczesna z kontrolą legalności poprzedzającego ją postanowienia. W tym zakresie trafnie więc w skardze sformułowano równocześnie zarzuty dotyczące merytorycznie postanowienia z dnia [...] lipca 2010 r. jak i decyzji środowiskowej. Jednak zarzuty te są bezzasadne. Należy wskazać, iż gdy chodzi o przedsięwzięcia klasyfikowane, jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 i art. 60 pkt 2 ustawy o ocenach), ich lista to katalog przypadków, które w ocenie prawodawcy, zależnie od konkretnych okoliczności, mogą wymagać przeprowadzenia pełnej procedury ocen. Jednocześnie normatywnie określono kryteria, w ramach których ma być dokonywana ocena. Gdy chodzi o kryterium wielkości emisji (art. 63 ust. 1 pkt 1 lit d ustawy o ocenach) niewątpliwie celem jego uwzględnienia jest możliwość wstępnego oszacowania oddziaływania w kontekście jego skutków dla środowiska. Samo więc kryterium wielkości emisji, która jest wyłącznie przyczyną oddziaływania, stanowi jedną z podstaw wstępnej oceny przez organ administracji jej skutków (np. w kontekście ewentualnego przekroczenia standardów jakości środowiska). W rozpoznawanej sprawie zasadnie zauważono (co jest bezsporne między stronami), iż przedstawione przez inwestora informacje nie zawierały danych wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 5.lit g w zw. z art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy o ocenach. Zdaniem Strony skarżącej wykluczało to uznanie, iż prawidłowo oceniono skutki oddziaływań dla środowiska (domniemane przez Stronę przekroczenie poziomu zanieczyszczeń w powietrzu lub znaczne przekroczenie poziomów hałasu w opozycji do stanowiska organu, iż dotyczyć to może wyłącznie hałasu i przekroczenie będzie nieznaczne). Twierdzenia Strony skarżącej są jednak gołosłowne. W sytuacji, gdy przewidywany jest typowy - tradycyjny proces realizacji określonych robót - wykonanie wykopów pod sieć ciepłowniczą (co wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia) możliwe było oszacowanie oddziaływania na środowisko przez organ administracji z odwołaniem do doświadczenia wynikającego z realizacji typowych procesów w analogicznej technice. Możliwość przywołanie tego rodzaju doświadczeń jest oparta na racjonalnym założeniu, iż organ administracji posiada wiedzę fachową w tym zakresie, Analogicznie rzecz by się miała, gdyby szacunek taki dokonywany był w oparciu o dane wyjściowe w postaci liczbowych danych o wielkości emisji (jak chciałaby tego Strona skarżąca). Także w tym przypadku skonsumowanie danych o wielkości emisji poprzez wywiedzenie określonych konkluzji (oddziaływanie znacznie - nieznaczne itp.) oparte jest na założeniu, iż organ administracji jest kompetentny do dokonania szacunku na gruncie wiedzy specjalistycznej jego pracowników. Nie można także pominąć, iż nawet gdyby stosowne dane liczbowe zostały przedłożone wymagałyby one także zweryfikowania. Konieczna ku temu jest wiedza co do specyfiki oddziaływania tego rodzaju przedsięwzięć. W końcu odnotować należy, iż z kolei sformalizowana, szczegółowa analiza skutków konkretnych emisji w kontekście oddziaływania na środowisko, musiałaby być dokonana wyłącznie w ramach dokumentacji, którą sporządza się właśnie w ramach procedury ocen oddziaływania na środowisko (w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - art. 66 ust. 1 pkt 6 i 8 lit c ustawy o ocenach). Nie można stąd wywodzić, iż wobec tego każde przedsięwzięcie powodujące emisje wymaga przeprowadzenia procedury ocen (wniosek taki byłby absurdalny zważywszy, iż wszystkim przedsięwzięciom wymienionym, jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na etapie realizacji, eksploatacji lub likwidacji muszą towarzyszyć emisje). Konkludując, w rozpoznawanej sprawie źródłem informacji dla dokonania oceny mogły być zarówno dane liczbowe o wielkości emisji przedstawione przez inwestora, na podstawie, których (po ich weryfikacji) organ administracji, korzystając z własnej wiedzy, oszacowałby wstępnie ich skutki dla środowiska, jak i inne informacje pozwalające w sposób porównywalny oszacować tego rodzaju skutki. Należy podkreślić, iż Strona skarżąca, co przyznano na rozprawie nie dysponuje żadnymi dowodami potwierdzającymi wadliwość szacunków organu administracji, co do skutków emisji. Nie wykazano również, aby wadliwe przyjęto założenia wyjściowe, gdy chodzi o pozostałe czynniki stanowiące podstawę oceny skutków oddziaływania (poza jego wielkością), a więc rodzaj terenów, gdzie on będą występowały, istnienie form podlegających szczególnej ochronie z punktu widzenia generalnie ich walorów środowiskowych, czy szczególnej wrażliwości na dane oddziaływania art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy o ocenach), czy inne względy jak czas trwania, odwracalność skutków itp. (art. 63 ust. 1 pkt 3 tej ustawy). Trzeba mieć na uwadze, iż przesądzenie dla danego przedsięwzięcia, należącego do kategorii mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko o konieczności przeprowadzenia procedury ocen, wymaga ustalenia konkretnych przemawiających za tym okoliczności. O ile bowiem realizacja danego przedsięwzięcia jak przedmiotowe - instalacja do przesyłu ciepłej wody - ze swojej natury - gdy chodzi o zakres oddziaływania - wymagałoby przeprowadzenia procedury ocen, wówczas zostałoby zaliczone przez prawodawcę do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (w myśl art. 59 ust. 1 pkt 1 i art. 60 pkt 1 ustawy o ocenach). W rozpoznawanej sprawie także Strona skarżąca nie wskazała ze swej strony istotnych okoliczności mogących przemawiać za koniecznością przeprowadzenia procedury ocen oddziaływania na środowisko, gdy chodzi o emisje zanieczyszczeń do powietrza lub emisję dźwięku. Zasadny jest wprawdzie zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w zakresie nie dopełnienia obowiązku podania w karcie informacyjnej danych o wielkości emisji (art. 3 ust. 1 pkt 5 lit g w zw. z art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy o ocenach), jednak uchybienie temu obowiązkowi nie miało wpływu na wynik sprawy, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Natomiast niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, gdy chodzi o właściwe wyjaśnienie sprawy, a w szczególności bezpodstawnego odstąpienia od obowiązku przeprowadzenia procedury ocen oddziaływania na środowisko. Niezasadne są także zarzuty w zakresie niewłaściwego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Mylne jest, w świetle treści tego uzasadnia, twierdzenie, iż organ odwoławczy oparł się wyłącznie na ustaleniach organu I instancji. Z treści orzeczenia wynika wprawdzie, iż organ ten podziela stanowisko organu niższej instancji. Wskazano jednak merytoryczne okoliczności, jakie zostały rozważone samodzielnie przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz wskazano, skąd wywodzi on określone konkluzje. Gdy chodzi o kwestie opisu kryteriów, jako przesłanki odstąpienia od przeprowadzenia procedury ocen oddziaływania na środowisko (zarzut naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o ocenach), organ odwoławczy wprawdzie nie przytoczył ich ponownie, według katalogu zamieszczonego w art. 63 ust. 1 ustawy o ocenach, jednak wskazał, które z nich mogą mieć istotne znacznie w sprawie, w kontekście podnoszonych zarzutów oraz z uzasadnienia wynika jednoznacznie, iż podziela zasadności oceny pozostałych kryteriów w zakresie dokonanym przez organ I instancji. W ocenie Sądu, takie uzasadnienie czyni zadość wymaganiu właściwego uzasadnienia orzeczenia organu odwoławczego i nie narusza zasady rozpatrywania sprawy w dwu instancjach (art. 15 K.p.a.). Zasada ta bowiem ma wymiar merytoryczny (z treści uzasadnienia musi wynikać, iż wszelkie istotne kwestie były rozważane) nie zaś formalny (konieczność ponownego zamieszczenia identycznej argumentacji). Powyższej oceny nie mogą zmienić podnoszone przez Stronę skarżącą inne argumenty z następujących przyczyn: nietrafny jest zarzut naruszenia art. 136 K.p.a. - jak wynika z uzasadnienia orzeczenia, organ odwoławczy nie ocenił bowiem (zresztą słusznie), aby materiał rodowodowy wymagał uzupełnienia - przeciwnie wskazano, iż orzekanie bez jego uzupełniania jest możliwe, zarzut nie uwzględnienia braku kumulacji przedsięwzięcia z logicznie związaną z nim realizacją osiedla mieszkaniowego jest niezasadny, organ wskazał, iż w okresie budowy sieci ciepłowniczej, uciążliwości z nią związane (emisje do powietrza, hałas) będą się kumulowały z typowymi, występującymi na terenach ogólnomiejskich (to, o ile osiedla zostałyby zrealizowane przed przedmiotową inwestycją).; z kolei, z uwagi na brak wskazania, iż przedsięwzięcie będzie realizowane równocześnie z budową osiedla mieszkaniowego (są to dwa odrębne zamierzenia inwestycyjne) brak było podstaw do przesądzenia o kumulacji oddziaływań w okresie realizacji obu inwestycji w myśl art. 63 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy o ocenach, realizacja przedsięwzięcia na terenie zamkniętym nie oznacza, iż będzie ono dotyczyło terenów chronionych z uwagi na walory środowiskowe, w szczególności na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 151 z 2009 r., poz. 1220 ze zm.), w myśl art. 3 pkt 5 lit i ustawy o ocenach, czy w rozumieniu art. 63 ust. 1 pkt 2 lit a-g ustawy o ocenach; tereny zamknięte, w myśl art. 3 pkt 40 ustawy - Prawo ochrony środowiska, to tereny objęte m.in. szczególnymi zasadami zagospodarowania oraz gdy chodzi o procedury inwestycyjne, jednak nie należą one do kategorii chronionych, kwestie bezpieczeństwa innych obiektów budowlanych (sprawa rozdzielni gazu, infrastruktury kolejowej) wykracza poza zagadnienia procedury ocen oddziaływania przedsięwzięcia na środowiska, w rozumieniu art. 62 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy o ocenach, kwestie te bowiem są analizowane na etapie sporządzania dokumentacji budowlanej przez osoby o stosownych kompetencjach w zakresie projektowania, w tym zapewnienia bezpieczeństwa konstrukcji, podnoszone kwestie domniemanego występowania na trasie realizowanej instalacji przesyłowej zanieczyszczonych gleb nie były podnoszone w toku postępowania administracyjnego, stąd nie odnosił się do nich w uzasadnieniu orzeczenia organ administracji, należy wskazać, iż same przypuszczenia Strony, nie poparte dowodami (którymi jak przyznał Pełnomocnik strona nie dysponuje) nie mogą stanowić przesłanki do konkluzji na etapie sądowej kontroli legalności orzeczenia, iż organ mylnie ocenił w tym kontekście brak zasadności przeprowadzenia pełnej procedury ocen oddziaływania na środowisko. Wobec powyższego podniesione zarzuty są niezasadne. Sąd rozpoznając sprawę nie dostrzegł także z urzędu innych istotnych wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.