V SA/Wa 711/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Sędzia WSA - Cezary Kosterna (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w G. na rozstrzygnięcie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia ... marca 2011 r. nr ... w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu 1. stwierdza, że ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Ministrowi Gospodarki jako instytucji pośredniczącej; 2. zasądza od Ministra Rozwoju Regionalnego na rzecz A. Sp. z o.o. w G. kwotę ... zł (... złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1.1. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Gdańsku (dalej: skarżąca lub spółka) złożyła w Ministerstwie Gospodarki (dalej: MG) jako instytucji pośredniczącej wniosek o dofinansowanie realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007-2013 (PO IiŚ) projektu "...". 1.2. Pismem z ... września 2010 MG poinformowało skarżącą o odrzuceniu jej wniosku na etapie oceny merytorycznej II stopnia z powodu nie spełnienia między innymi kryterium nr 1 – Kompletność dokumentacji aplikacyjnej oraz Kryterium nr 7 – zgodność projektu z wymaganiami prawa dotyczącego ochrony środowiska. W uzasadnieniu informacji o negatywnym wyniku oceny merytorycznej II stopnia uzupełnionej następnie informacją o negatywnym rozpatrzeniu protestu MG wskazało w szczególności, że niespełnienie Kryterium nr 1 spowodowane było niedołączeniem do wniosku o dofinansowanie deklaracji organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000 o braku wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. MG powołało się na pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. wskazujące, że inwestycja jest planowana w bezpośrednim sąsiedztwie miejsc żerowania nietoperzy, w tym nocka dużego, będącego przedmiotem ochrony obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty, co wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, a zatem wydanie deklaracji przez Dyrektora Ochrony Środowiska nie było możliwe. W odniesieniu zaś do oceny kryterium nr 7 MG uznało, że nie spełnienie tego kryterium było spowodowane brakiem wymaganej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000 (wyznaczone lub potencjalne) włączając wpływ na integralność danych obszarów oraz spójność całej sieci. 1.3. Skarżąca pismem z 3 stycznia 2011 r. wniosła protest do MG, który to protest został rozpatrzony negatywnie, chociaż co do części zarzutów protestu, MG uznało je za zasadne. Podtrzymane zostały zasadnicze zarzuty dotyczące kryteriów nr 1 i 7. 4. Pismem z 14 stycznia 2011 spółka wniosła odwołanie do instytucji zarządzającej – Ministra Rozwoju Regionalnego (dalej: MRR). W odniesieniu do oceny kryterium merytorycznego nr 1 wskazała, że nie mogła przedstawić deklaracji organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów natura 2000 – Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (dalej: RDOŚ), gdyż organ ten odmówił wydanie deklaracji ze względu na to, że w przedmiotowej sprawie zachodziła konieczność przeprowadzenia w trakcie oceny oddziaływania na środowisko także oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Zatem odmowa wydania zaświadczenia wynikała jedynie z braku obowiązku jego wydania, nie zaś z nieprawidłowego przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko. W odniesieniu do oceny kryterium nr 7 skarżąca podniosła, że w piśmie RDOŚ nie wskazano, aby ocena oddziaływania inwestycji planowanej była dotknięta jakimikolwiek uchybieniami. Wszelkie kwestie związane z postępowaniem w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zostały zbadane przez Burmistrza ... w czasie prowadzonego przez ten organ postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Według skarżącej Starosta ... działając zgodnie z art. 156 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (Dz. U. z 2008 r. Nr 199 poz. 1227 ze zmianami – dalej: ustawa) dokonał stosownych uzgodnień oraz uzyskał wymagane opinie od Starosty Powiatu ..., który przez okres przejściowy (od 15 listopada 2008 r. do 15 listopada 2009 r. – to jest roku od dnia wejścia w życie ustawy o.o. wykonywał zadania regionalnej dyrekcji ochrony środowisk, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku jej stwierdzenia, co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięć na środowisko oraz uzgadniania warunków przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. 5. Rozstrzygnięciem z ... marca 2001 r. (doręczonym 17 marca 2011 r.) będącym przedmiotem skargi w sprawie niniejszej MRR negatywnie rozpatrzył odwołanie spółki uznając za niezasadne zarzuty dotyczące dokonania przez MG niewłaściwej oceny w ramach Kryterium nr 7 – "zgodność projektu z wymaganiami prawa dotyczącego ochrony środowiska" z powodu braku wymaganej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000. MRR za zasadny uznał zarzut dotyczący niedołączenia do wniosku o dofinansowanie deklaracji RDOŚ o braku oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. MRR przyznał, że projekt spółki należy do przedsięwzięć ujętych w grupie II, co do których istnieje obowiązek prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o oddziaływaniu na środowisko (dalej: decyzja o.o.ś.), przez co przedłożenie deklaracji RDOŚ nie było wymagalne. Zdaniem MRR, Minister Gospodarki powinien wezwać spółkę do poprawienia wniosku w części F "ocena wpływu oddziaływania na środowisko" poprzez zakreślenie w pkt F4 "Ocena oddziaływana na obszary Natura 2000" odpowiedzi "Tak" na pytanie "Czy projekt może wywierać negatywne oddziaływanie na obszary objęte lub które mają być objęte siecią natura 2000". W konsekwencji spółka powinna dołączyć dokumenty, które w myśl "Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnego w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych" z 3 czerwca 2009 są niezbędne dla potwierdzenia wyników oceny wpływu przedsięwzięcia na obszary Natura 2000. Z tych względów MRR uznał ocenę w zakresie kryterium 1 za nieprawidłową. Odnosząc się do zarzutów dotyczących niezgodności z kryterium nr 7, MRR ocenę w tym zakresie uznał za prawidłową. Zdaniem tego organu w trakcie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przeprowadzonego dla przedmiotowego przedsięwzięcia doszło do naruszenia art. 156 ustawy MRR wywodził, iż zgodnie z tym przepisem w odniesieniu do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, starostowie wykonywali zadania regionalnych dyrektorów ochrony środowiska w zakresie dotyczącym opinii w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzgadniania warunków realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w terminie do dnia 15 listopada 2009 r., to jest w okresie roku od wejścia w życie ustawy z 2008 r. Skoro zaś zgodnie ze stanowiskiem RDOŚ dla przedsięwzięcia powinna zostać przeprowadzona ocena oddziaływania na obszar Natura 2000, która nie miała miejsca w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o.o.ś., to należało uznać, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób niezgodny z wymaganiami wskazanymi w kryterium nr 7. Zdaniem organu Burmistrz ... przed zasięgnięciem opinii o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy powinien był ustalić, czy przedsięwzięcie może znacząco wpływać na obszar Natura 2000 i w zależności od treści tego ustalenia, zgodnie z art. 156 ustawy powinien wystąpić o opinię bądź u Starosty ...ego bądź u RDOŚ w P.. W sprawie przedmiotowej doszło zaś do wydania opinii przez niewłaściwy organ, to jest przez Starostę ...ego, co powoduje nieważność decyzji, o której mowa a art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Z takich stwierdzeń MRR wyciągnął wniosek, że ocena kryterium merytorycznego nr 7 została przeprowadzona przez MG prawidłowo. 2. Pismem z 31 marca 2011 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie skargę na rozstrzygnięcie Ministra Rozwoju Regionalnego w sprawie odwołania wnosząc o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Ministrowi Rozwoju Regionalnego jako Instytucji Zarządzającej lub Ministrowi Gospodarki jako Instytucji Pośredniczącej. Skarżąca zaskarżyła w szczególności uznanie przez MRR za niezasadne zarzutów skarżącej co do oceny niespełnienia kryterium nr 7, jak też uzasadnienie przyczyn uznania przez MRR za nieprawidłowa dokonanej przez MG oceny dotyczącej kryterium nr 1 przez zwarcie w tym uzasadnieniu stwierdzeń o konieczności wezwania do zakreślenia odpowiedzi Tak na pytanie w pkt F 4 przyznającej niezbędność dokonania oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 i konieczności dołączenia przez spółkę dokumentów, które w myśl "Wytycznych Ministra Rozwoju Regionalnegow zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych" z 3 czerwca 2009 są niezbędne dla potwierdzenia wyników oceny wpływu przedsięwzięcia na obszary natura 2000. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu: 1) naruszenie przepisu art. 156 ustawy przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, 2) błędne ustalenie, wbrew treści złożonej w sprawie dokumentacji, że w sprawie nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000, 3) błędne ustalenie, wbrew treści złożonej w sprawie dokumentacji, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem "mogącym znacząco oddziaływać na obszar natura 2000", 4) naruszenie przepisów art. 3 ust. 1 pkt 7 i 8, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o.o.ś poprzez ich niezastosowanie, 5) naruszenie postanowień pkt 268 ppkt 3 Załącznika nr 2 do szczegółowego opisu priorytetów PO IiŚ poprzez nie zamieszczenie w rozstrzygnięciu jego szczegółowego uzasadnienia, 6) naruszenie przepisu art. 29 ust. 4 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84. poz. 712 ze zm., zwana dalej; ustawą z.p.p.r.) oraz § 8 pkt 14 i § 9 pkt 37 "Regulaminu Konkursu w ramach programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007-2009 Priorytet IX Infrastruktura energetyczna przyjazna środowisku i efektywność energetyczna. Działanie 9.4 Wytwarzanie energii ze źródeł odnawialnych. Konkurs zamknięty nr 1/POIiŚ/9.4/2009" (dalej: Regulamin Konkursu" w związku z załącznikiem nr 5 do Regulaminu Konkursu poprzez wskazanie, iż Minister Gospodarki powinien zażądać od skarżącego dodatkowych dokumentów pomimo, że skarżąca złożyła kompletną dokumentację potwierdzającą przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w tym kopię decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oraz pomimo tego, że Minister Rozwoju Regionalnego uznał za bezzasadne żądanie przez Ministra Gospodarki od skarżącej złożenia deklaracji organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów natura 2000, 7) naruszenie art. 168 załącznika nr 2 do "Szczegółowego opisu priorytetów PO Infrastruktura i Środowisko" – "Organizacja Systemu Oceny i wyboru Projektów w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko" poprzez wskazanie, że Minister Gospodarki powinien był wezwać Wnioskodawcę do poprawienia wniosku w zakresie części F pomimo tego, że wniosek był wypełniony prawidłowo, zgodnie ze stanem faktycznym i zgodnie z treścią złożonej w postępowaniu konkursowym dokumentacji, 8) naruszenie art. 35 ust. 3 a u.z.p.p.r. poprzez błędne wskazanie jako podstawy nałożenia na skarżącą obowiązku przedłożenia dodatkowych dokumentów "wytycznych w zakresie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć współfinansowanych z krajowych lub regionalnych programów operacyjnych" opublikowanych w M.P. Nr 32 poz. 476 wydanych 5 maja 2009 r., które to nie znajdują zastosowanie do przedsięwzięcia przedmiotowego, 9) naruszenie postanowień pkt 169 Załącznika nr 2 do "Szczegółowego opisu priorytetów PO Infrastruktura i Środowisko – "Organizacja Systemu Oceny i Wyboru Projektów w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko" poprzez wydanie przez MRR negatywnego rozstrzygnięcia odnośnie odwołania pomimo spełniania przez wniosek skarżącej wszystkich kryteriów merytorycznych II stopnia. Uzasadniając skargę skarżąca przytoczyła przebieg postępowania. Podniosła w szczególności, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko, o jakim mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o.o.ś, to jest przedsięwzięciem z tak zwanej grupy II, co też zostało potwierdzone przez MRR i wynika z przepisu § 3 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 20004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257 poz. 2573 ze zmianami – dalej: rozporządzenie RM z 9 listopada 2004 r.). W tej sytuacji ocena oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000 jest dokonywana w ramach oceny oddziaływania na środowisko w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej. Wniosek taki skarżąca wyciąga z treści przepisów art. 3 ust. 1 pkt 7 i 8, art. 59 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy Jej zdaniem brak było podstaw do prowadzenia odrębnego postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000. Dalej skarżąca wywodziła, że ewentualny wpływ przedmiotowego przedsięwzięcia na obszary natura 2000 podlegał ocenie w postępowaniu o wydaniu decyzji środowiskowej prowadzonym przez Burmistrza ... i został w tym postępowaniu wykluczony. Taki wpływ wykluczył też dołączony do wniosku Raport O.O.Ś.. Spółka zarzuciła, że uznana za prawidłową dokumentacja w postaci raportu O.O.Ś. i decyzji Burmistrza ..., obejmujące ocenę oddziaływania na obszary Natura 2000 zostały bezpodstawnie pominięte przez MRR. Spółka wskazywała też, że treść pisma RDOŚ w P., na które powołuje się MRR nie uzasadnia wniosku, że ocena oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na obszary Natura 2000 nie została dokonana bądź dokonana z uchybieniem. Dalej skarżąca podnosiła, że art. 156 ustawy o.o.ś nadawał na okres roku od wejścia w życie ustawy, to jest do 15 listopada 2009 r. starostom uprawnienia do wykonywania zadań RDOŚ w odniesieniu do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, co do których kompetencje i w tym przejściowym okresie posiadał RDOŚ. Jej zdaniem to organ prowadzący postępowanie o wydanie decyzji środowiskowej, to jest Burmistrz ... dokonywał oceny, czy dane przedsięwzięcie mogło znacząco oddziaływać na obszar natura 2000 i w wyniku tej oceny zwracał się o opinię do Starosty bądź RDOŚ, zwłaszcza że miał świadomość treści przepisu art. 156 u., skoro powoływał ten przepis jako podstawę swojego postanowienia o przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia oraz określenia zakresu wykonania raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Burmistrz zwrócił się o opinię do starosty, uznał zatem że nie istnieje obawa znacznego oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000. Skarżąca podniosła, że MRR nie miał żadnych kompetencji do oceniania prawidłowości postępowania Burmistrza ... i Starosty ...ego, dlatego jego stanowisko w tym przedmiocie jest całkowicie dowolne i nie poparte jakąkolwiek argumentacją. Ponadto zarówno Minister Rozwoju Regionalnego jak i Minister Gospodarki powinni samodzielnie dokonać oceny spełniania przez wniosek merytorycznych kryteriów i należycie to stanowisko uzasadnić, a nie powoływać się na treść pisma RDOŚ w P., który nie był organem uprawnionym do brania udziału w postępowaniu konkursowym, a ponadto treść pisma RDOŚ nie daje podstaw do takiej interpretacji, jakiej dokonał MRR. Skarżąca podniosła też, że MRR nie miał kompetencji do stwierdzania nieważności decyzji środowiskowych na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., a ponadto przepis ten dotyczy wydania decyzji, a nie opiniowania bądź uzgodnień przed wydaniem decyzji. Tymczasem decyzja środowiskowa wydana była ponad wszelką wątpliwość przez organ właściwy – burmistrza, a wątpliwości co do właściwości organu dotyczą tylko kwestii opiniowania w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 156 ustawy 3. Minister Rozwoju Regionalnego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowa argumentacje. Organ odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 156 ustawy wskazał, że przepis ten nie był stosowany ani interpretowany przez organ. Organ nie zgodził się też z zarzutem błędnego ustalenia, że w sprawie nie została przeprowadzona ocena oddziaływania na obszary Natura 2000 podnosząc, że przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko nie oznacza przeprowadzenia oceny, o której mowa w art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady nr 92/43/EWG z 21 maja 1992 r. nr 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. Urz. UE L 206 z 22.7.1992 ze zmianami – dalej: dyrektywa siedliskowa), gdyż potwierdzeniem przeprowadzenia takiej oceny byłby udział w postępowaniu regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Minister podtrzymując zarzuty co do nieprawidłowości działania Burmistrza ... poinformował o skierowaniu do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wniosku o rozważenie możliwości skierowania do Burmistrza ... wystąpienia, o którym mowa w art. 76 ust. 1 ustawy o.o.ś.. Organ za niazasadny uznał również zarzut błędnego ustalenia, że przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000 podnosząc, iż o takim oddziaływaniu świadczy treść art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy o.o.ś. i bliskie usytuowanie przedsięwzięcia względem obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty. Co do zarzuty dotyczącego naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 7, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o.o.ś. poprzez ich niezastosowanie Minister wskazał, że przepisy te są skierowane do organów prowadzących postępowanie w sprawie i Instytucja Zarządzająca nie miała możliwości ich zastosowania w trakcie rozpatrywania odwołania. Za niezasadne organ uznał również zarzuty z pkt 6 i 7 skargi podnosząc, że postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z prawem. Zdaniem organu odmowa wydania przez RDOŚ deklaracji o braku istotnego oddziaływania projektu na obszar Natura 2000 wskazywała na błędne wypełnienie przez skrzącego części F wniosku, gdyż zaznaczenie odpowiedzi Nie w pkt F 4.1. rodziło zgodnie z pkt 19 Załącznika II Instrukcji wypełnienia wniosku obowiązek dołączenia stosownego zaświadczenia organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000. Minister za niezasadny uznał również zarzut z pkt 8 skargi, gdyż Wytyczne Ministra Rozwoju Regionalnego z 5 maja 2009 r. mimo ich opublikowanie po ogłoszeniu konkursu, miały zastosowanie, gdyż zgodnie z art. 35 ust. 3 b ustawy z.p.p.r. art. 35 ust. 3 a nie ma zastosowania do przypadków, gdy konieczność wprowadzenia zmian wynika ze zobowiązań międzynarodowych lub przepisów odrębnych ustaw, a zmiana taka była podyktowana wejściem w życie ustawy z 3 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: skarga jest uzasadniona. 4.1. Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c ustawy z.p.p.r., w związku z art. 3 § 3 p.p.s.a. W przepisach art. 30c-30d ustawy z.p.p.r. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e ustawy). 4.2. Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego W tym miejscu wskazać należy, iż jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych, zasady dokonywania sądowej oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego wymagają ustalenia standardu prawnego, według którego należy dokonać oceny zgodności (niezgodności) z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia odwoławczego. Wprowadzając w art. 30c ust. 1 pkt 1 ustawy z.p.p.r. kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 37, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy – ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych – nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu na gruncie rozwiązań przyjętych w K.p.a. w zakresie dotyczącym prawidłowości samego postępowania, nie oznacza wszak całkowitego wyeliminowania przepisów K.p.a. z zakresu badania przez sąd, czy ocena wniosku nie została dokonana z naruszeniem prawa. W kontekście powyższych rozważań, badając legalność oceny wniosku zawartej w piśmie z dnia ... marca 2011. Sąd uznał skargę za uzasadnioną. 4.3. Słuszny jest zarzut naruszenia przez organ przepisu art. 156 ustawy o.o.ś.. Nie sposób zgodzić się przy tym z argumentacją MRR, że przepis ten nie był stosowany i interpretowany przez organy rozpoznające sprawę (MG i MRR), jak twierdzi organ w odpowiedzi na skargę. Przecież kwestionując uprawnienie Starosty ...ego do wykonywania zadań regionalnych dyrektorów ochrony środowiska w zakresie opiniowania o oddziaływaniu środowiskowym i prawa do oceny wstępnej dokonywanej przez burmistrza ... co do tego, czy przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 organ wprost i kilkakrotnie odnosił się do tego przepisu. Na naruszeniu tego przepisu oparł też zarzut nieważności decyzji środowiskowej Burmistrza jako opartej na opinii organu niewłaściwego, to jest Starosty ...ego, a nie RDOŚ w P.. Przepis art. 156 ustawy o.o.ś. upoważnia w istocie organ wydający decyzję o oddziaływaniu na środowisko (tu: ...) do podjęcia wstępnego rozstrzygnięcia, czy przedsięwzięcie może istotnie oddziaływać na obszar Natura 2000, gdyż w zależności od rozstrzygnięcia tej kwestii wstępnej, organ wydający decyzję o.o.ś. zwraca się o opinię bądź do Starosty, bądź do RDOŚ. Skoro Burmistrz zwrócił się o opinię do Starosty, to uznał że nie istnieje zagrożenie znaczącego negatywnego oddziaływanie na obszar Natura 2000. Jest to stanowisko zawarte w ostatecznej decyzji administracyjnej i brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do orzekania przez MRR o nieważności tej decyzji, co zresztą organ ten sam sobie uświadamia występując z odpowiednim wnioskiem do Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie art. 76 ustawy Takie działanie organu narusza zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych określoną w art. 16 K.p.a. Choć art. 37 ustawy z.p.p.r. zwalnia od stosowania w postępowaniu dotyczącym przyznania pomocy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, to nie znaczy to że organy w tym postępowaniu zwolnione są z respektowania ostatecznych decyzji administracyjnych, a ignorowanie takich ostatecznych decyzji stanowi o dokonaniu oceny projektu w sposób naruszający prawo w rozumieniu art. 30c ust. 3 kt 1 ustawy z.p.p.r. Trafne są też zarzuty skargi, że organ naruszył przepisy prawa uznając bez podstawy prawnej, że przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a w sprawie nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Bezsporne w sprawie jest, że przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem o jakim mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy (z tzw. grupy II) mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko,a zatem nie odnosi się do niego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 zgodnie z art. 59 ust. 2 ustawy, gdyż obowiązek ten nie dotyczy przedsięwzięć wymienionych w art. 59 ust. 1. Zatem biorąc pod uwagę treść definicji ustawowych w szczególności z art. 3 ust. 1 pkt 7 i 8 należy przyjąć że w takim przypadku ocena oddziaływania na obszary Natura 2000 jest jednym z elementów oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a nie samoistnym przedmiotem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o.o.ś. Słusznie też podnosi skarżący, że wobec zakwalifikowania przedsięwzięcia do grupy II również z uwagi na treść art. 96 ustawy o.o.ś nie ma prawnej możliwości odrębnego postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000. Tym samym trafne są zarzuty naruszenia przepisów art. 3 ust. 1 pkt 7 i 8, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o.o.ś. i całkowicie chybiona jest argumentacja organu zawarta w skardze, że przepisy te są skierowane do organów prowadzących postępowanie w sprawie i MRR jako Instytucja Zarządzająca nie miał możliwości ich zastosowania w trakcie rozpatrywania odwołania. Niewystarczające jest również uzasadnienie twierdzeń organu o znaczącym negatywnym wpływie przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Organ zdaje się domniemywać taką ocenę z treści pisma RDOŚ, nie wskazuje jednak wyraźnie z jakich to stwierdzeń RDOŚ to wynika. Sąd nie mógł też brać pod uwagę argumentacji w tym zakresie zawartej w odpowiedzi na skargę, bo to organ w toku postępowania, a więc do rozstrzygnięcia odwołania powinien przedstawiać w swoim rozstrzygnięciu wyczerpujące uzasadnienie swojego stanowiska. Z podobnych przyczyn nie mogą być brane pod uwagę jako argument przemawiający za oddaleniem skargi przepisy art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej powoływane w odpowiedzi na skargę, ale w tym przypadku dodatkowo należy zauważyć, że nawet jeśli przyjąć (jak sugeruje organ) że przepisy tej dyrektywy zostały wadliwie implementowane do polskiego porządku prawnego, to podmiot taki jak skarżąca w przedmiotowym postępowaniu nie może być obciążany negatywnymi skutkami stosowania przez polskie organy administracji (starostę i burmistrza) takich przepisów prawa polskiego. Trafny jest również zarzut skargi, że organ domagając się składania nowych dokumentów, nie przewidzianych w regulaminie konkursu, mimo złożenia przez skarżącego kompletnej dokumentacji w tym regulaminie wskazanej, naruszył przepisy art. 29 ust. 4 i art. 35 ust. 3 a ustawy z.p.p.r. Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja MRR, że zakaz z art. 35 ust. 3 a ustawy z.p.p.r. nie ma zastosowania na podstawie art. 35 ust. 3b ustawy z.p.p.r. W przepisie art., 35 ust. 3 b chodzi bowiem o konieczność wprowadzenia zmian wynikających ze zobowiązań międzynarodowych lub przepisów odrębnych ustaw powstałych w trakcie trwania konkursu, gdy tymczasem organ uzasadnia taką konieczność zmian przepisami ustawy , która została ogłoszona wcześniej. 4.5. Z powyższych względów, skoro – jak wskazano wyżej – w postępowaniu odwoławczym doszło do wymienionych naruszeń prawa przy ocenie wniosku o dofinansowanie projektu, Sąd w oparciu o art. 30 c ust. 3 pkt.1 cyt. ustawy z 6 grudnia 2006r., o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz. U Nr 84 poz. 712) uwzględnił skargę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Celowe było przy tym przekazanie sprawy do oceny instytucji pośredniczącej (Ministrowi Gospodarki), gdyż wskazane naruszenia prawa w zakresie oceny wniosku zostały dokonane już na etapie postępowania dokonywanego przez ten organ. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), gdyż strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez radcę prawnego.