I OSK 1383/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Gd 116/11 w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie zgody na lokalizację zjazdu publicznego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku; 2. zasądza od E. K. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku kwotę 280 (słownie: dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. SKO w Gdańsku powołując art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 19 z 2007 r., poz.115 z zm.) oraz § 55 ust.1 pkt. 3, § 9 ust. 1 pkt. 4, § 77, § 78 i § 113 ust. 7 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz.430 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Dróg i Zieleni, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Gdyni, z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] dot. odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z ul. [...] w G. na działkę nr [...] poprzez działkę nr [...] KM [...] obręb G. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżoną odwołaniem decyzją organ I instancji odmówił E.K. wyrażenia zgody na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny z uwagi na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie określone w przepisach § 9 ust. 1 pkt. 4 oraz § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. oraz względy bezpieczeństwa ruchu drogowego. W odwołaniu E. K. podniósł, że zagrożenia komunikacyjne były analizowane przez Sąd, a Gmina G. nie wnosiła zastrzeżeń do projektu drogi dojazdowej i nie zgadza się z określeniem, że będzie to zjazd publiczny, gdyż tylko dwie witryny sklepowe skierowane są na ul. [...]. Gmina G. liczyła się z realizacją zjazdu, skoro w tym miejscu wybudowano obniżony krawężnik jezdni. Niewielka modyfikacja obecnego pasa postojowego mogłaby umożliwić bezpieczne i bezkolizyjne włączanie się do ruchu, a wariant taki nie był przez organ analizowany. Organ I instancji wydał decyzję przed wyznaczoną datą do zapoznania się z aktami sprawy, zataił przed odwołującym się projekt decyzji. Orzeczenie Sądu Rejonowego w G. wiążą również organy władzy, a skarżący nie może ponosić odpowiedzialności za to, że urzędnicy Gminy nie sprzeciwiali się ustanowieniu służebności na nieruchomości Gminy. Wg Kolegium odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie z następujących powodów: przepisy art. 29 ust. 1 i ust. 4 ww. ustawy z dnia 21 marca 1985 r. stanowią, że budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2 (ust.1). Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony (ust.4). Ponieważ art. 29 ust. 1 ustawy nie precyzuje kryteriów koniecznych dla wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu z drogi, podejmowana na jego podstawie decyzja wydawana jest w ramach uznania administracyjnego. Zatem organ może, a nie musi, wyrazić zgodę po należycie przeprowadzonym postępowaniu, czyli wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, poczynieniu prawidłowych ustaleń, rozważeniu wszechstronnym materiału dowodowego. Wszystkie te elementy decyzja organu I instancji zawiera, spełniając wymogi z art. 107 § 1 i § 3 Kpa. Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, określa ww. rozporządzenie z dnia 2 marca 1999 r. wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Wskazany w decyzji § 9 ust. 1 rozporządzenia, określający m.in. warunki stosowania zjazdów, w pkt. 4 jednoznacznie stanowi, że na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas. W § 55 pkt. 3 i 4 rozporządzenie stanowi, że zjazd publiczny to - określony przez zarządcę drogi jako zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza, a w szczególności do /..../ obiektu handlowego, natomiast zjazd indywidualny to - określony przez zarządcę drogi jako zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie Z tego wynika, że to zarządca drogi określa, czy zjazd jest indywidualny czy publiczny. Ponieważ w obiekcie E. K. prowadzona jest działalność gospodarcza, trafnie organ I instancji ustalił, że w sprawie chodzi o zjazd publiczny. Przyjęcie takiego stanowiska oznacza, że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy § 78 cyt. rozporządzenia, stanowiącego, że zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7, a wskazany przepis stanowi, że, "zjazdy publiczne nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła". Naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonywanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności (powołano orzeczenia sądowe wyjaśniające wyrażone twierdzenie). Urządzenie wnioskowanego zjazdu sytuowałoby zjazd w bezpośrednim oddziaływaniu węzła E. K. i ul. [...], przy czym jego odległość od wlotu łącznicy E. K. w ulicę [...] wynosi tylko około 70 m, przy ograniczonej widoczności. Wszystko to, wraz z istniejącym natężeniem ruchu (mającym tendencję wzrostową) oznacza, że bez względu na fakt uruchomienia T.K., powstanie zjazdu z drogi publicznej we wnioskowanym miejscu stanowiłoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu, czego dowodem jest pismo Dyrektora Dróg i Zieleni z dnia [...] stycznia 2011 r., z którego wynika, że badania natężenia ruchu dokonywano już po uruchomieniu w 2008 r. ostatniego odcinka T. K., a organ odwoławczy podziela spostrzeżenie organu I instancji, że "w G. obserwuje się tendencję wzrostową natężenia ruchu na skutek wzrostu motoryzacji". Ulica [...] jest obciążona bardzo dużym ruchem, a w najbliższym czasie nie powstaną nowe połączenia dróg, umożliwiające jej odciążenie. Wg organu skoro budowanie zjazdów na drodze klasy G jest dopuszczalne wyjątkowo, to w okolicznościach sprawy nie można organowi I instancji zarzucić naruszenia prawa, przedłożony przez wnioskodawcę projekt zjazdu nie spełniał warunków rozporządzenia, słuszność odmowy zbudowania zjazdu potwierdza fakt, że zmodyfikowanie miejsca postojowego byłoby ze szkodą dla innych użytkowników drogi, strona może uzyskać dojazd do swojej nieruchomości od zaplecza, przez działki osób trzecich, a organ pouczył stronę o możliwości ustanowienia drogi koniecznej na działkach osób trzecich, od ul. [...]. Odmowa udzielenia zgody na budowę zjazdu ma na względzie bezpieczeństwo użytkowników dróg, na drodze klasy G zjazdy mogą być stosowane jedynie po zapewnieniu warunków określonych przepisami Rozporządzenia MTiGM z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych /.... /i uznało za bezpodstawne pozostałe zarzuty odwołania, a w tym -zarzut wydania decyzji przed wyznaczoną datą do zapoznania się z aktami i zgłoszeniem zastrzeżeń i wniosków. W skardze na ww. decyzję SKO w Gdańsku E. K. wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przepisów: prawa materialnego, a w szczególności - art. 29 ust. 1 i ust. 4 ww. ustawy z dnia 21 marca 1985 r. oraz § 9 ww. z dnia 2 marca 1999 r. ww. rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przepisów postępowania, tj. art. 7,8 i 107 kpa poprzez niewyjaśnienie i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych związanych z zaskarżaną sprawą oraz nieuwzględnieniem stanu faktycznego zgodnie z wyrażonymi w tych przepisach zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębienia zaufania obywateli do organów, jak i niewłaściwego zastosowania słuszności interesu społecznego jako dominującego nad interesem jednostki, co narusza konstytucyjną zasadę równości stron wobec prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 21 kwietnia 2011 r. - III SA/Gd 116/11 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Gdyni z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] ;oraz zasądził od SKO w Gdańsku na rzecz skarżącego E. K. 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem Sądu nie można zgodzić się z poglądem zaprezentowanym przez organ odwoławczy, że "w sprawie nic nie zmienia ustanowienie na rzecz każdoczesnego właściciela działki Nr [...] służebności drogi koniecznej na działce nr [...]. Ustalenia dokonane przez Sąd w ramach tego postępowania nie mają żadnego związku z niniejszym postępowaniem administracyjnym i nie mogą w żaden sposób wpłynąć na jego rozstrzygnięcie" i że "strona może uzyskać dojazd do swojej nieruchomości od zaplecza, przez działki osób trzecich, a organ pouczył stronę o możliwości ustanowienia drogi koniecznej na działkach osób trzecich, od ul. [...]." Zdaniem Sądu odsyłając skarżącego na drogę postępowania cywilnego celem ustanowienia drogi koniecznej dojazdu od strony zaplecza poprzez działki osób trzecich organ zdaje się nie zauważać, że skarżący ma ustanowioną służebność przejazdu przez działkę nr [...], co jak wynika z tej sprawy - nie gwarantuje mu możliwości wybudowania zjazdu do ul. [...]. Nie jest również tak, że ustalenia dokonane przez Sąd w ramach postępowania dotyczącego tej samej nieruchomości i tego samego problemu " nie mają żadnego związku z niniejszym postępowaniem administracyjnym i nie mogą w żaden sposób wpłynąć na jego rozstrzygnięcie". Zdaniem Sądu praworządne działania organów administracji nie mogą prowadzić do zniweczenia możliwości wykonania prawomocnego orzeczenia Sądu. Sąd wskazał, że w sprawie niniejszej organy obu instancji winny zatem nie tylko wziąć pod uwagę treść opinii biegłego i prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w G. Wydziału [...] Cywilnego z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie [...] , skoro jest to materiał dowodowy sprawy, ale nade wszystko - dążyć do wykonania omawianego postanowienia, ustanawiającego służebność dojazdu przez działkę nr [...], będącej własnością Gminy G., za którą to służebność, jak wynika z akt, skarżący zapłacił (k-38 akt adm. organu I instancji). Nadto żaden z organów nie odniósł się do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mimo iż zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa pojęcie "zjazdu" zawarte w ustawie o drogach publicznych, oznacza połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych). Rozważania na temat prymatu interesu społecznego nad interesem indywidualnym skarżącego, zawarte w uzasadnieniach do decyzji pozbawione są podstaw, o ile obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego kwestie te rozstrzygnął. Wszak plan wyraża wolę wspólnoty lokalnej, dla której został uchwalony. Głębszej analizy prawnej wymagają również od organów orzekających relacje obowiązujących przepisów, na które powoływano się w osnowie zaskarżonych decyzji w związku ze zmianą ich treści, wprowadzoną przepisami ustawy o drogach publicznych z dnia 14 listopada 2003 r. (Dz. U. z 2003 r., Nr 200, poz.1953), to znaczy - przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430) w odniesieniu do budowy zjazdu, skoro pojęcie "zjazdu" zawarte w słowniczku tego rozporządzenia (z dnia 2 marca 1999 r.) utraciło moc wiążącą w związku z inną definicją zjazdu w akcie wyższego rzędu, jakim jest ustawa o drogach publicznych. Skoro zgodnie z obowiązującymi regulacjami "zjazd to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; (art. 4 pkt. 8 ustawy o drogach publicznych), a przez "dostęp do drogi publicznej" - należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej"; to - czy w sytuacji ustanowienia służebności drogowej dojazdu do nieruchomości w postępowaniu, w którym analizowano wymogi wynikające z wymogów bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków technicznych, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu. Ocena, czy zjazd zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego /..../ musi uwzględniać także konstytucyjnie gwarantowaną ochronę praw właściciela nieruchomości, czyli -skarżącego. Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył pełnomocnik SKO w Gdańsku zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że w sprawie administracyjnej dotyczącej zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego organ administracji publicznej winien dążyć do wykonania postanowienia ustanawiającego służebność dojazdu oraz art. 29 ust. 4 tej ustawy poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winny zostać przeanalizowanie w kontekście przesłanek zezwolenia na lokalizację zjazdu, a także naruszenie przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wykazania naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływu na wynik sprawy, oraz art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 Kpa poprzez uwzględnienie skargi i przyjęcie niedopełnienia przez organ I instancji obowiązku zawiadomienia skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań; art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak sformułowania szczegółowych wskazań co do dalszego postępowania w przypadku uwzględnienia skargi; art. 145 § 1 pkt 1 a) p.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wykazania w uzasadnieniu wyroku naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływu na wynik sprawy. Stawiając powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania i zasądzenie, na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, przesłanki nieważności postępowania wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami I administracyjnymi. Stosownie do art. 174 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast zgodnie z przepisem art. 184 tej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Sytuacja taka w niniejszej sprawie jednak nie zachodzi, albowiem wniesiona skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie wniosku E. K. o uzgodnienie złożonego w dniu [...] marca 2010 r. projektu budowlanego oraz wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z ul. [...] na działkę nr [...] poprzez działkę nr [...] KM [...] obręb G. - są przepisy art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz odpowiednie - prawidłowo wskazane w obu decyzjach - przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.), wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.). Przepisy ww. ustawy z 21 marca 1985 r. stanowią, że budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. (art. 29 ust. 1). Z uwagi na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony (art. 29.ust. 4). Przepis art. 29 ust. 1 ww. ustawy z 21 marca 1985 r. stanowiąc o drogach publicznych, stanowi o konieczności uzyskania zgody zarządu drogi na wykonanie zjazdu z drogi do przyległego do niej gruntu nie precyzując jednak bliżej kryteriów koniecznych dla jej wyrażenia. Natomiast ust. 4 art. 29 ww. ustawy o drogach publicznych wprowadza podstawową przesłankę, którą organ winien zbadać i ocenić rozpatrując wniosek o wydanie decyzji. Przesłanką tą jest spełnienie wymogów wynikających z warunków technicznych. Natomiast warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, określa właśnie powyższe rozporządzenie z 2 marca 1994 r. Stanowi ono w § 111 ust. 7, że zjazdy publiczne nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Po myśli tych przepisów organy administracji publicznej zobowiązane są do oceny wniosku pod kątem spełnienia wymogów wynikających z warunków technicznych określonych w tym rozporządzeniu. Przyjęcie stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonym wyroku, iż organy "winny dążyć do wykonania postanowienia ustanawiającego służebność dojazdu" nie może zwalniać organu z obowiązku oceny wniosku właśnie w aspekcie spełnienia wymogów wynikających z warunków technicznych. Zasadny jest więc zarzut wnoszącego skargę kasacyjną dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku błędnej wykładni art. 29 ust. 4 przywołanej ustawy o drogach publicznych. Przyjęcie stanowiska reprezentowanego w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji, w szczególności stwierdzenie że "W sprawie niniejszej organy obu instancji winny nie tylko wziąć pod uwagę treść opinii biegłego i prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w G. Wydziału [...] Cywilnego z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie [...] Ns [...], ale nade wszystko - dążyć do wykonania omawianego postanowienia, ustanawiającego służebność dojazdu przez działkę nr [...], będącej własnością Gminy G., za którą to służebność, jak wynika z akt, skarżący zapłacił", (zresztą bez jakiegokolwiek wskazania - co słusznie podniósł skarżący kasacyjnie - na czym owo dążenie ma polegać), jest absolutnie nie do pogodzenia, że wskazanym powyżej przepisem prawa materialnego określającym precyzyjnie m.in. organ uprawniony do wyrażenia zgody na lokalizację zajazdu oraz kryteria jakim winien wskazany organ się kierować. Stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym wyroku oznacza nie mniej nie więcej tylko to, że o ustanowieniu zjazdu przesądził sąd powszechny ustanawiając służebność przejazdu. W świetle przywołanych przepisów nie jest dopuszczalna sytuacja, gdy zlokalizowanie zjazdu z drogi publicznej będzie niezgodne z względami technicznymi, a organy pomimo tego - jak wskazuje Sąd I Instancji mają dążyć do realizacji służebności przejazdu. To zarządca drogi działając w interesie publicznym odpowiada za bezpieczeństwo na drogach publicznych i nie może wydać decyzji narażającej uczestników ruchu drogowego; dlatego organy obu instancji nie bez powodu zwróciły w swych decyzjach uwagę na takie okoliczności faktyczne jak: natężenie ruchu na ul. [...], oddziaływanie sąsiedniego skrzyżowania, ograniczenie widoczności czy też ograniczenie możliwości parkowania pojazdów po wybudowaniu zjazdu, podczas gdy Sąd w zaskarżonym wyroku nie ustosunkował się do podniesionej przez organy argumentacji dotyczącej względów technicznych, które ich zdaniem uniemożliwiały wydanie wnioskowanej decyzji. Sąd I instancji zupełnie pominął również wskazywane przez organ wady przedstawionego przez skarżącego projektu budowy zjazdu. Analiza uzasadnienia wskazanego wyroku prowadzi też do wniosku, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie wykazał, w kontekście obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w jaki sposób naruszono w postępowaniu administracyjnym przepisy ustawy o drogach publicznych oraz wpływu ich naruszenia na wynik sprawy. Sąd I instancji również nie wskazał jaki przepis prawa materialnego został naruszony i nie wyjaśnił w jaki sposób organy naruszyły przepisy materialne oraz wpływu ich naruszenia na wynik sprawy. Wyjaśnienia przez Sąd wymagają także dalsze okoliczności wskazane przez Sąd - w szczególności dotyczącego podniesionego przez wnoszącego skargę kasacyjną zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa w kontekście braku odniesienia się do zapisów miejscowego planu zagospodarowania, wobec zakwestionowania przez wnoszącego skargę kasacyjną samego istnienia takiego planu. W tej sytuacji uznając w całej rozciągłości zasadność podnoszonych zarzutów dotyczących naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania na podstawie art. 185 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania, rozstrzygniecie o kosztach opierając na przepisach art. 203 ust. 2 oraz 205 § 2 i 3 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. w związku z przepisem § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych... (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.). Prowadząc ponownie postępowanie i rozpoznając skargę E.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z [...] lutego 2011 r. - sygn. [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dokona ponownej oceny zasadności wniesionej skargi w kontekście wykładni obowiązujących przepisów zawartej w niniejszym wyroku, którą to wykładnią po myśli art. 190 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd jest związany.