II SAB/Gl 5/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. i B.N. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. J.K. i B.N. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Starosty [...] na "bezczynność organu w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą [...] ". Skarżący wnieśli miedzy innymi o nałożenie na organ obowiązku wydania decyzji w ustalonym terminie oraz – w osobnym piśmie procesowym datowanym tego samego dnia – wskazali, że w prowadzonym pod tą samą sygnaturą postępowaniu organ naruszył przepis art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ w uzasadnieniu poniósł, że po wystąpieniu przez skarżących z wnioskiem o odszkodowanie za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną Starosta [...] wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej orzekł o odszkodowaniu decyzją z dnia [...] r., nr [...] . Jak wynika z akt administracyjnych skarżący wnieśli odwołanie do Wojewody [...] , który mocą decyzji z dnia [...] r., nr [...] uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jednak z uwagi na wniesienie przez J.K. i B.N. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję Wojewody [...] , ten ostatni postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] wstrzymał z urzędu wykonanie swojej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. W związku z powyższym strony zostały poinformowane, że Starosta [...] wstrzymał działania zalecone przez Wojewodę [...] do wykonania w związku z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Biorąc pod uwagę stan sprawy Starosta [...] w piśmie przekazującym skargę do Sądu wniósł o oddalenie skargi. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący wystąpili do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 KPA, J.K. i B.N. wskazali, że "wielokrotnie interweniowali na podstawie art. 37 KPA u Wojewody [...] ". W aktach administracyjnych zarejestrowano pismo z dnia [...] r., skierowane do Wojewody [...] , w którym strony żądają między innymi stwierdzenia przewlekłości postępowania administracyjnego, na które udzielono odpowiedzi postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] , uznając zażalenie wniesione na podstawie art. 37 KPA za nieuzasadnione. Nie zgadzając się z treścią powyższego postanowienia skarżący wnieśli do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Starosty [...] , jednak, w związku z wydaniem w dniu [...] r. decyzji przez ten organ, postępowanie sądowe w tej sprawie zostało umorzone postanowieniem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 września 2010 r., syg. akt II SAB/Gl 43/10. Mając powyższe na uwadze oraz wobec nieprecyzyjnej odpowiedzi udzielonej przez skarżących na wezwanie z dnia [...] r. wezwano ich ponownie do jednoznacznego określenia i udokumentowania, czy w okresie od [...] r. do dnia wniesienia niniejszej skargi występowali oni do organu wyższego stopnia, tj. do Wojewody [...] z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie na podstawie art. 37 KPA. Na dokonanie tej czynności wyznaczono termin siedmiu dni licząc od daty doręczenia wezwania pod rygorem przyjęcia, że skarżący takiego zażalenia w tym okresie nie wnieśli. Jak wynika z dołączonych do akt sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru, wezwania skierowane do skarżących zostały prawidłowo doręczone w dniu 14 marca 2011 r. W wyznaczonym terminie, którego upływ nastąpił z dniem 21 marca 2011 r., B.N. przysłała oświadczenie przez nią podpisane, z którego wynika, że w okresie od [...] r. do dnia wniesienia obecnej skargi skarżący nie występowali do Wojewody [...] z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 KPA, natomiast J.K. nie odpowiedział na wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kognicji sądu administracyjnego został unormowany w art. 3 § 2 i 3 oraz w art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwana dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tymi przepisami kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a., zatem sądy administracyjne rozpatrują skargi miedzy innymi w przypadku, gdy na organie ciąży obowiązek wydania określonej decyzji administracyjnej, a nie jest on realizowany. Jednakże przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę można wnieść do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu takim środkiem jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 KPA. Przed wniesieniem skargi do Sądu należało więc wystąpić ze wspomnianym zażaleniem do organu wyższego stopnia, którym w realiach rozpoznawanej sprawy jest Wojewoda [...] . Co prawda skarżący w piśmie z dnia [...] r. wyjaśnili, że wielokrotnie interweniowali u Wojewody [...] , jednak po ponownym wezwaniu do sprecyzowania odpowiedzi B.N. oświadczyła, że w okresie między wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania sądowego w sprawie ze skargi B.N. i J. K. na bezczynność Starosty [...] a wniesieniem skargi będącej przedmiotem niniejszego postępowania z zażaleniem takim nie występowali. Podkreślenia wymaga zatem, że bezczynność Starosty [...] ustała na skutek wydania przez ten organ decyzji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, w wyniku czego postępowanie sądowe w sprawie bezczynności organu zostało umorzone. W tej sytuacji przed wniesieniem kolejnej skargi na dalszą bezczynność tego samego organu w tej samej sprawie skarżący zobowiązani byli wyczerpać przysługujące im prawem środki zaskarżenia. Aby zatem skutecznie w tym przypadku wnieść skargę na bezczynność, skarżący powinni byli wystąpić z zażaleniem w trybie art. 37 KPA do organu wyższego stopnia, wskazując jednoznacznie, jakiego działania domagają się od organu pozostającego - według skarżących - nadal w bezczynności. Skarżący nie uczynili tego jednak, nie wyczerpując tym samym środków zaskarżania o których mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne należy stwierdzić, że wniesiona skarga na bezczynność organu okazała się niedopuszczalna z tej przyczyny, że przed jej wniesieniem strona nie wyczerpała właściwego środka zaskarżenia, a tym samym nie została spełniona przesłanka formalna wskazana w art. 52 § 1 p.p.s.a. Mając to na uwadze Sąd postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.