IV SA/Gl 393/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.C.j na pismo Prezydenta Miasta C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sfinansowania szkolenia p o s t a n a w i a odrzucić skargę. 6 W dniu [...] M.C. złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. wniosek o skierowanie na szkolenie dla osób zarejestrowanych ze statusem poszukującego pracy. Jako wnioskowany kierunek szkolenia wymieniła kurs "Doradcy zawodowego w projekcie unijnym" organizowany przez Agencję Rozwoju Regionalnego w C. Pismem z dnia [...] Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w C. odmówił M.C. sfinansowania kursu ze względu na otrzymane przez nią wcześniej wsparcie w postaci sfinansowania studiów podyplomowych z Funduszu Pracy. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 69, poz. 415 ze zm.) o szkolenie finansowane z Funduszu Pracy może ubiegać się osoba zarejestrowana w urzędzie pracy jako poszukująca pracy, w szczególności w przypadku braku kwalifikacji zawodowych, konieczności zmiany lub uzupełnienia kwalifikacji, utraty zdolności do wykonywania pracy w dotychczas wykonywanym zawodzie i braku umiejętności aktywnego poszukiwania pracy. Zdaniem organu w pierwszej kolejności wsparcie finansowe kierowane jest dla osób znajdujących się w szczególnej sytuacji na rynku pracy. Organ podał, że skarżąca zarejestrowała się w dniu [...] jako osoba poszukująca pracy, jednakże obecnie jest zatrudniona. Ponadto nie wykazała, że w związku ze swoją sytuacją zawodową lub zdrowotną zachodzi potrzeba zmiany kwalifikacji. Pismo to zostało skarżącej doręczone w dniu [...]. W piśmie z dnia [...], które wpłynęło do organu w dniu [...], M.C. wniosła o ponowne rozpatrzenie wniosku. Wskazała, że odmowa sfinansowania kursu nie pozwala jej rozwijać się zawodowo. Podkreśliła, że ustawodawca dał prawo osobom pracującym w wieku 45 lat i powyżej do korzystania ze środków z Funduszu Pracy. Twierdzenie organu, że poszczególne formy wsparcia kierowane są do osób znajdujących się w szczególnej sytuacji na rynku pracy nie dotyczy formy pomocy finansowania szkolenia w ramach uzupełnienia kwalifikacji. W odpowiedzi z dnia [...] organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...]. Wskazał, że na podstawie art. 40 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta, na wniosek bezrobotnego może skierować na szkolenie osobę bezrobotną na wskazane przez niego szkolenie, jeżeli uzasadni on celowość takiego szkolenia, a jego koszt w części finansowanej z Funduszu Pracy w danym roku nie przekroczy 300% przeciętnego wynagrodzenia; skierowanie takie przysługuje nie częściej niż raz w roku kalendarzowym. Zdaniem organu ustawa nie nakłada bezwzględnego obowiązku skierowania osoby uprawnionej na szkolenie raz w roku. Pismem z dnia [...] M.C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na odmowę sfinansowania przez organ szkolenia. Zdaniem skarżącej przedstawione przez ustawodawcę przypadki, w których można ubiegać się o szkolenia stanowią jedynie przykładowy katalog. W jej ocenie organ nie uwzględnił słusznego interesu obywatela. M.C. podkreśliła, że w roku [...] nie skierowano do osób po 45 roku życia, zarejestrowanych w Urzędzie Pracy w C., jako poszukujące pracy jakiegokolwiek wsparcia w formie dofinansowania szkoleń (art. 43 ust. 3). Grupa ta została pominięta w działaniach publicznej służby zatrudnienia. W przypadku skarżącej sfinansowanie kursu doradcy zawodowego w projekcie unijnym dla osoby poszukującej pracy w kwocie [...] zł nie przekraczało możliwości finansowych organu. Ponadto wniosek został rozpatrzony z naruszeniem zasad zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta C. wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie. Zdaniem organu pismo wniesione przez skarżącą wypełnia znamiona skargi, złożonej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Ponadto skarga została złożona z naruszeniem art. 52 § 3 P.p.s.a., tj. z pominięciem pisemnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Czternastodniowy termin na wniesienie wezwania określony w art. 53 § 2 P.p.s.a., liczony od dnia doręczenia pisma w dniu [...], upłynął w dniu [...]. Ponadto skarga została złożona w dniu [...], zatem po upływie sześćdziesięciodniowego terminu liczonego od dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest legalność pisma Zastępcy Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w C. z dnia [...], nr [...] odmawiającego M.C. sfinansowania z Funduszu Pracy kosztów szkolenia. W ocenie Sądu organ błędnie przyjął, że zaskarżone pismo mieści się w katalogu rozstrzygnięć określonych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Takie stanowisko organu nie jest uzasadnione w świetle ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) Stosownie do treści art. 43 ust. 3 tej ustawy obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego pisma do pracowników oraz osób wykonujących inną pracę zarobkową w wieku 45 lat i powyżej, zainteresowanych pomocą w rozwoju zawodowym, po zarejestrowaniu się w urzędzie pracy, przepisy art. 40, art. 41 ust. 4-7, art. 42 i art. 42a ust. 1-4 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 40 ust. 3 starosta może skierować bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie, jeżeli uzasadni on celowość tego szkolenia, a jego koszt w części finansowanej z Funduszu Pracy w danym roku nie przekroczy 300 % przeciętnego wynagrodzenia; skierowanie takie przysługuje nie częściej niż raz w ciągu roku kalendarzowego. Ustawa nie wskazuje w jakiej formie organ rozstrzyga wniosek osoby wymienionej w art. 43 ust. 3 ustawy o sfinansowanie kosztów szkolenia na podstawie art. 40 ust. 3. Należy zatem przyjąć, że w tej sytuacji rozstrzyga analiza treści przepisu w całym kontekście prawnym. Zdaniem Sądu podstawę prawną do wydania decyzji administracyjnej należy upatrywać w stosowanym odpowiednio art. 40 ust. 3 ust. w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis ten stanowi, że do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy wydawanie decyzji o przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń niewynikających z zawartych umów. Zatem organ administracji rozstrzyga w formie decyzji także w przedmiocie innych, poza wymienionymi, świadczeniach finansowanych z Funduszu Pracy, jeżeli nie wynikają one z zawartych umów. Takim właśnie przypadkiem jest sprawa zakończona odmową przyznania świadczenia na wniosek M.C., gdyż nie wynika z zawartej umowy w przeciwieństwie do pozytywnego załatwienia wniosku o dofinansowanie kosztów szkolenia na wniosek bezrobotnego. Przepisy administracyjnego prawa materialnego przewidują załatwienie sprawy w formie decyzji nie tylko w sposób bezpośredni, ale także poprzez określenie w formie czasownikowej kompetencji organu do załatwienia sprawy. NSA w uchwale z dnia 12 października 1998r., OPS 6/98 podkreślił, że decyzja jest jednostronnym rozstrzygnięciem organu administracji o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawa administracyjnego dla indywidualnie określonego podmiotu w konkretnej sprawie, podejmowanym w sferze stosunków zewnętrznych. Ponadto jeżeli uprawnienia strony nie powstają bezpośrednio z mocy prawa, lecz w wyniku konkretyzacji normy prawnej, organ administracji, jeżeli nie jest przewidziana inna forma działania, zobowiązany jest dokonać tej konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej. Zatem organ I instancji odmawiając pismem z dnia [...] M.C. sfinansowania kosztów szkolenia zobowiązany był do wydania decyzji administracyjnej. Pismo to w istocie rozstrzygało wniosek skarżącej, zawierało większość elementów decyzji wymienionych w art. 107 § 1 K.p.a., za wyjątkiem nazwy "decyzja" i pouczenia o przysługujących środkach odwoławczych. Z powyższego wynika, że przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie organu I instancji z dnia [...], od którego skarżącej przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji za pośrednictwem organu wydającego decyzję. Pismo z dnia [...] zostało doręczone skarżącej w dniu [...]. M.C. pismem z dnia [...], które wpłynęło do organu w dniu [...] zakwestionowała rozstrzygnięcie organu I instancji. Pismo to stanowi odwołanie od rozstrzygnięcia z dnia [...], które do tej pory nie zostało rozpatrzone przez organy administracji. Skoro M.C. skarży w istocie decyzję organu I instancji, od której przysługuje środek zaskarżenia, to nie podlega ona zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. ----------------------- 4